"De man die je in Amerikaanse films goed beschermd op zijn hurken ziet zitten op het baseballveld, dat is de catcher. Zijn rol neem ik meestal op tijdens een wedstrijd. Op mijn hurken overzie ik het hele veld, ik word dan een beetje het verlengstuk van de coach. Aangezien ik het spel makkelijk kan overzien, kijken teamleden het beste veel naar mij. Dat betekent dat mijn lichaamstaal heel belangrijk is. Gaat het even wat minder en laat je als catcher ook je hoofd hangen, dan straalt dat al snel af op de hele ploeg. Terwijl je door vertrouwen uit te stralen net je team kunt meetrekken. Dat probeer ik ook in het bedrijfsleven te onthouden, want het optimisme dat je nodig hebt om een groep men...

"De man die je in Amerikaanse films goed beschermd op zijn hurken ziet zitten op het baseballveld, dat is de catcher. Zijn rol neem ik meestal op tijdens een wedstrijd. Op mijn hurken overzie ik het hele veld, ik word dan een beetje het verlengstuk van de coach. Aangezien ik het spel makkelijk kan overzien, kijken teamleden het beste veel naar mij. Dat betekent dat mijn lichaamstaal heel belangrijk is. Gaat het even wat minder en laat je als catcher ook je hoofd hangen, dan straalt dat al snel af op de hele ploeg. Terwijl je door vertrouwen uit te stralen net je team kunt meetrekken. Dat probeer ik ook in het bedrijfsleven te onthouden, want het optimisme dat je nodig hebt om een groep mensen op te peppen, kun je daar evengoed gebruiken. Op minder goede dagen is het dus belangrijk dat je zegt: kop op. Dan zal je team vaak volgen. "Dat leerde ik al op jonge leeftijd. Ik was veertien toen ik baseball voor het eerst probeerde tijdens een zomerkamp. De microbe had me meteen te pakken. Daarna speelde ik jarenlang bij de Gent Knights. Op mijn zeventiende startte ik er in de eerste ploeg en daar ben ik jarenlang blijven hangen. Daarna draaide ik mee in de competitie in eerste en tweede klasse." "Je hoort soms zeggen dat je geen tijd meer kunt maken voor intensief sporten zodra je in een bedrijf aan de slag bent, maar dat is niet waar. Sporten helpt je net om tijdens de werkuren aandachtiger te zijn. Bovendien is baseball een sport waarin je verschillende leeftijdsgroepen makkelijk kunt samenbrengen. Zelf ben ik pas twee jaar geleden uit het competitiecircuit gestapt. "Ik moet toegeven dat ik behoorlijk competitief ingesteld ben. Zodra ik het veld opstap, gaat een knopje om. Die competitieve ingesteldheid heb ik ook in het bedrijfsleven, maar daar uit die zich toch anders. Als je op een baseballveld achterstaat, probeer je om nog net 10 procent sneller te lopen of nog net 10 procent harder te gooien. Zelfs al werkt dat niet altijd. Terwijl je in het bedrijfsleven beter creatief kunt nadenken over hoe je met een situatie moet omgaan. "Al moet je in baseball ook creatief zijn en je tegenstander goed kunnen inschatten. Zo leer je hoe je twee stappen vooruitdenkt en hoe je daar later de vruchten van kunt plukken." "Al mijn hele leven draag ik dat allemaal mee. Daarom wil ik in België ook mee de kar van baseball en softball trekken, zodat we de jongens en de meisjes die nu met de sport in aanraking komen, nog beter kunnen begeleiden. Weinig mensen weten dat, maar de Belgische nationale baseballploeg van min-23-jarigen heeft afgelopen zomer een bronzen medaille gehaald op het Europees kampioenschap. Er is dus wel wat talent aanwezig. Er zijn zo'n vijftig clubs in België, samen goed voor drieduizend spelende leden. "Ik heb me er altijd over verbaasd hoe zo veel verschillende persoonlijkheden op het veld zo mooi voor hetzelfde doel kunnen gaan en zo goed met elkaar kunnen overeenkomen. Baseball is trouwens een heel multiculturele sport. Ze is niet alleen sterk vertegenwoordigd in de Verenigde Staten, maar ook in Latijns-Amerika en Azië. In Japan bijvoorbeeld is baseball heel groot. "Baseball zorgt ook hier op het veld voor een mooie smeltkroes van leeftijden, culturen en persoonlijkheden. Wat in de maatschappij niet altijd duidelijk is, kan in een sportomgeving dus wel allemaal lukken. Ik zou er nog zo veel anekdotes over kunnen vertellen, maar die zijn niet allemaal geschikt voor publicatie (lacht)." Sjoukje Smedts, fotografie Jonas Lampens