De auteur is gedelegeerd bestuurder van NPG energy.
...

De auteur is gedelegeerd bestuurder van NPG energy. De trieste neergang van het CO2-emissierechtensysteem is het beste bewijs dat niemand in ons politieke landschap nog wakker ligt van onze impact op het klimaat. Men gebruikt de zogenaamde crisis, die er niet is (onze economie is gewoon volwassen geworden en aan het einde van zijn groeicyclus gekomen), als voorwendsel om het klimaat op de achtergrond te duwen. Hierdoor duwen we de kosten van de komende klimaatwijziging gewoon voor ons, waardoor de uiteindelijke kostprijs nog veel sneller zal stijgen. De jongste Europese top maakte duidelijk hoe inert en wereldvreemd ons politieke systeem geworden is. In een en dezelfde zin eisen de politici duidelijke groeistimuli, een kleiner budget én een status quo voor de verdeling van de uitgaven. Het gevolg is dat de bulk van het Europese geld nog altijd naar landbouwsubsidies gaat, terwijl de landbouwers daar helemaal niet om vragen. Alles wat ze willen, is een eerlijke prijs voor hun product. Investeringen moeten daarentegen gaan naar innovatie, naar de zoektocht naar nieuwe groeipaden voor onze economie. Er is op deze Europese top geen woord gezegd over het drama dat zich aan het voltrekken is door het toenemende gebruik van steenkool voor onze elektriciteitsvoorziening en de daarmee gepaard gaande CO2-uitstoot. Het lijkt wel alsof de klimaatwijziging een optie is, iets waarvoor we kiezen of niet. Eigenlijk is het algemene probleem het gebrek aan ambitie, of het nu gaat over het klimaat, de begroting of de zoektocht naar groeipaden. Onze politici zijn alleen maar bang, voor de ratingbureaus, voor de begroting, voor de publieke opinie, voor de opkomende landen. Bang, bang, bang... De reductie van het aantal emissierechten zou een prioriteit moeten zijn in een echt klimaatbeleid. Er is totaal geen behoefte om te innoveren als je zo goedkoop aan uitstootrechten kan komen. Daardoor blijft ook de economische groei laag. Innovatie is een van de grote motoren achter onze welvaart en groei, maar blijkbaar is de energiehuishouding geen prioriteit meer. Het enige voordeel van zo'n politieke strategie is dat onze economische groei nog jaren zal slabakken, waardoor de CO2-uitstoot nog enigszins in de hand valt te houden. En nee, de oplossing komt niet van schaliegas. Dit vergiftigd geschenk bewijst alleen maar mijn stelling dat het klimaat een optie is geworden. Men blijft gewoon zweren bij fossiele brandstoffen, ook als de milieu-impact helemaal niet duidelijk is. Water op hoge druk drie kilometer de bodem in brengen en hopen dat alles goed gaat op lange termijn, is gewoon Russische roulette spelen. Zelfs in ons land -- zowat de dichtst bevolkte regio ter wereld -- gaan stemmen op om toch maar niet de boot van het schaliegas te missen. De lokale vervuiling die de Amerikanen ondervinden bij hun experimenten met schalieontginning bewijzen dat de techniek nog in volle evolutie is. De langetermijneffecten zijn gewoon nog niet bekend. De negatieve impact op de noodzaak van innovatie mag niet onderschat worden. In de VS zou de gasprijs met twee derde dalen dankzij schaliegas. Stel u voor dat zoiets hier ook gebeurt en we onze energie schijnbaar goedkoop kunnen krijgen. Waarom zouden we dan nog investeren in een duurzame energiehuishouding? Niemand zal er dan nog aan denken dat Moeder Natuur ons later een veel hogere factuur zal sturen. In het noorden van Nederland beginnen ze nu de gevolgen te zien en te voelen van vijftig jaar gaswinning. Aardbevingen die nu al boven 3 op de schaal van Richter gaan, zijn een mogelijke voorbode van meer en zwaarder. En wat zeggen de politici? We voorzien een budget om de schade te vergoeden. De verslaving aan de 12 miljard euro per jaar aan gasbaten voor de Nederlandse overheid, zorgt ook hier dat men naar het klimaat kijkt alsof we opties hebben. De overheid moet beseffen dat gaswinning in Nederland weldra tot het verleden behoort. De enige juiste optie is hierop te anticiperen en nu al maatregelen te nemen. ANDRÉ JURRESOnze politici zijn alleen maar bang, voor de ratingbureaus, voor de begroting, voor de publieke opinie, voor de opkomende landen. Bang, bang, bang...