Michel Verhaeren nam in 1995 samen met zijn broer Christian het bouwbedrijf van zijn vader over. Hij was toen nog maar net afgestudeerd als licentiaat TEW en leek lange tijd voorbestemd bankier te worden. Maar de lokroep van de werf, van het ondernemen, bleek te groot. Op 22-jarige leeftijd kwam Michel Verhaeren aan het hoofd van een kmo met vijftig medewerkers. Twintig jaar later is het bedrijf uitgegroeid tot Viabuild, een van de grootste wegenbouwers in Vlaanderen met een omzet van 170 miljoen euro en ongeveer 800 medewerkers.
...

Michel Verhaeren nam in 1995 samen met zijn broer Christian het bouwbedrijf van zijn vader over. Hij was toen nog maar net afgestudeerd als licentiaat TEW en leek lange tijd voorbestemd bankier te worden. Maar de lokroep van de werf, van het ondernemen, bleek te groot. Op 22-jarige leeftijd kwam Michel Verhaeren aan het hoofd van een kmo met vijftig medewerkers. Twintig jaar later is het bedrijf uitgegroeid tot Viabuild, een van de grootste wegenbouwers in Vlaanderen met een omzet van 170 miljoen euro en ongeveer 800 medewerkers. "Het begin was niet ideaal", vertelt Verhaeren. "Ik had geen ervaring en het was wroeten en zoeken. Door overnames en organische groei is het bedrijf fors gegroeid. Ik vond dat wel plezant, maar na bijna twintig jaar wilde ik iets anders doen: andere ondernemers helpen." Verhaeren gaf daarom vorig jaar bij Viabuild de fakkel door aan Carl Van den Eynde en vormde de familiale holding Vermec om tot een investeringsmaatschappij met 60 miljoen euro eigen middelen. Het vijfkoppige team bestaat uit Verhaeren, zijn vrouw Brigitte Bogaert, Peter Cauwels, Sam Van den Poel en Bart Houben (ex-Gimv). Ze wenden de middelen aan voor klassieke beleggingen, maar Vermec wil vooral minderheidsparticipaties nemen in groeibedrijven, zoals de winkelketen Fiets! (Zie Ruim een miljoen voor Fiets!). MICHEL VERHAEREN. "Ik kan nogal snel verliefd worden op een bedrijf. Soms moet de rest mij tegenhouden. We hebben wel de regel dat als één iemand van het team een dossier niet ziet zitten, we het niet doen. Maar eigenlijk is er al altijd een consensus geweest. Het goede nieuws is dat er zeer gepassioneerde ondernemers in Vlaanderen en omstreken zijn. Ik wist dat al als CEO van Viabuild en door Vermec heb ik nog veel meer contacten opgebouwd. Ik ben optimistisch over de toekomst van Vlaanderen. "We willen niemand uitkopen of het bedrijf in kwestie met schulden opzadelen na de overname en er verder niet meer naar omkijken. Dat zegt ons niet veel, we willen waarde creëren samen met een ambitieuze ondernemer." BART HOUBEN. "De bedrijven moeten ook iets unieks hebben: een marktpositie, een locatie of een product. Het laatste wat we willen is investeren in een bedrijf dat zich niet kan onderscheiden. Daarom proberen we ook heel mature niches met veel concurrenten te vermijden. De uitzondering is Viabuild, de historische participatie. De wegenbouw is een sector met veel concurrentie en een voortdurende druk op de prijzen. Maar het bedrijf heeft belangrijke troeven, onder meer de strategische locaties van zijn beton- en asfaltcentrales." HOUBEN. "Die sectoren kennen we niet goed genoeg. Over het algemeen blijven we ook weg van de starters. Er zijn veel starters met goede ideeën, maar het ontwikkelingsrisico is toch te groot. Een bedrijf dat al klanten heeft, heeft al een toets doorstaan. Eternal Sun, onze voorlaatste investering, had klanten, verspreid over de hele wereld. Dat geeft vertrouwen." VERHAEREN. "We willen het product wel snappen en ze moeten al iets bewezen hebben. Daarom ligt de ondergrens min of meer op bedrijven met een omzet van rond één miljoen euro. We investeren maximaal 5 miljoen euro. De meeste investeringen schommelen tussen 1 en 3 miljoen euro. We willen de bedrijven goed kunnen opvolgen en ondersteunen. Passief investeren ligt niet in onze aard. Maar we willen niet controleren, we willen vooral inspireren." HOUBEN. "Er is zeker concurrentie en er zijn veel spelers bij gekomen, maar in de niche van het groeikapitaal valt het nog mee. Zeker in het soort dossiers waar wij in investeren. Er zijn veel businessangels die 100.000 euro op tafel kunnen leggen, maar weinig die 1 tot 3 miljoen kunnen investeren. En die bedragen zijn dan op zich meestal weer te klein voor grote private-equityspelers." VERHAEREN. "Het is nog te vroeg om conclusies te trekken, maar we leren elke dag bij. Er is wel meer focus gekomen in het soort dossiers waarin we investeren. Nu zeggen we sneller neen. Maar ik ben niet naïef. Ook al doen we goed ons huiswerk, dan nog worden het niet allemaal successen. Sommige bedrijven hebben al wat meer obstakels gekend dan andere. Bij Reprocover was er bij onze instap nog geen CEO en ook geen verkoopdirecteur. Daar is tijd in gekropen. Fiets! heeft dan weer iets minder aandacht nodig. Hendrik Winkelmans is een rasechte ondernemer met een goed plan. "Als CEO heb ik bij Viabuild geregeld fouten gemaakt, maar de meeste slechts één keer. Viabuild barstte verschillende keren uit zijn voegen door de vele overnames. Het is mij daar duidelijk geworden dat je nooit te hoog kunt mikken bij aanwervingen. Dat probeer ik ook duidelijk te maken aan de bedrijven waar Vermec in participeert. De medewerkers moeten ook meekunnen wanneer de organisatie veel groter wordt." VERHAEREN. "Gimv heeft zeven jaar in Viabuild geparticipeerd. Dat is een normale periode voor een klassieke private-equityspeler en daarom waren we ook op de exit voorbereid. We zijn heel tevreden over de rol die Gimv heeft gespeeld. Het laat een sterker en beter gestructureerd bedrijf achter. Zowel bij ons als bij de familie Deckx, de andere grootaandeelhouder, was er nog veel goesting om verder te doen. Daarom hebben we samen beslist er weer een 100 procent familiaal bedrijf van te maken, waarvan de beide partijen elk de helft van de aandelen hebben. Het is ook een signaal zowel naar de eigen organisatie als naar de buitenwereld. We laten het bedrijf niet los, al heb ik zelf geen operationele rol meer." HOUBEN. "We gaan resoluut voor de lange termijn. Het zijn de eigen middelen van Michel en zijn broer. Dat geeft ons zeer veel flexibiliteit en er hangt dan ook geen deadline boven het hoofd om de fondsen terug te geven."STIJN FOCKEDEY, FOTOGRAFIE EMY ELLEBOOG