De loft van Alain Gilles in Schaarbeek, dat is de plaats van afspraak. Aan de ruwe bakstenen muur hangen grote doeken, stukken van enorme reclameaffiches. De kunstwerken zijn niet van hem, al had dat gekund. Alain Gilles schilderde ooit, maar is nu voltijds bezig als ontwerper. "Ach, waarom zou ik nog schilderijen maken, als anderen dat al doen? Luiheid, dat is de motor van de vooruitgang. Zonder dat zouden er een heleboel dingen niet uitgevonden zijn", grijnst Alain Gilles. "O ja, ik ben een luiaard. Ik was er niet tuk op om op eigen houtje te gaan werken. Werknemer zijn is een stuk eenvoudiger: je slaapt goed, op het eind van de maand krijg je je loon. Dat verkies ik eigenlijk. Maar goed, ik werk op eigen houtje en ik amuseer me."
...

De loft van Alain Gilles in Schaarbeek, dat is de plaats van afspraak. Aan de ruwe bakstenen muur hangen grote doeken, stukken van enorme reclameaffiches. De kunstwerken zijn niet van hem, al had dat gekund. Alain Gilles schilderde ooit, maar is nu voltijds bezig als ontwerper. "Ach, waarom zou ik nog schilderijen maken, als anderen dat al doen? Luiheid, dat is de motor van de vooruitgang. Zonder dat zouden er een heleboel dingen niet uitgevonden zijn", grijnst Alain Gilles. "O ja, ik ben een luiaard. Ik was er niet tuk op om op eigen houtje te gaan werken. Werknemer zijn is een stuk eenvoudiger: je slaapt goed, op het eind van de maand krijg je je loon. Dat verkies ik eigenlijk. Maar goed, ik werk op eigen houtje en ik amuseer me." Alain Gilles studeerde politieke wetenschappen en marketingmanagement, niet evident voor een designer. "Mijn vader overleed toen ik jong was en daardoor vond ik het nodig om iets verantwoordelijks te doen. Politieke wetenschappen was een algemene opleiding die ik interessant vond. Maar ik wou erna toch iets anders doen. Na mijn studies maakte ik kunstwerken. Het was lastig. Ik was heel kritisch voor mezelf, omdat ik niet opgeleid was als kunstenaar. Ik lag 's nachts wakker en verloor tien kilo. Toen heb ik beslist om echt werk te zoeken: een administratieve job in de financiële wereld. Heel stresserend opnieuw, elke fout kostte een pak geld. Toen ik 32 was, zei ik tegen mijn vrouw: dit is niet het leven dat ik wil. Ze porde me meteen aan om iets nieuws te gaan studeren. Ik heb niet getwijfeld. Ik ben naar Valenciennes getrokken, waar ik tweeënhalf jaar lang een industrieel gerichte designopleiding volgde. Design interesseerde me al langer. Dat ik nu designer ben, heeft te maken met het feit dat mijn vader vroeg overleden is. Ik voel de behoefte om iets achter te laten dat van mij is." Nog voor hij afstudeerde, werkte Gilles bij Quinze & Milan. Het Kortrijkse bureau van Arne Quinze zocht al sinds een jaar een designer en Gilles was wel geïnteresseerd. "Quinze & Milan was toen nog klein en onbekend, ik werd meteen aangeworven. Het eerste project waar ik aan meewerkte, werd getekend door de Nederlandse sterarchitect Rem Koolhaas: het Performing Arts Center in Dallas. Mijn studies waren nog niet af en ik werkte al voor een van de grootste hedendaagse architecten: fantastisch. Ik ben uiteindelijk tweeënhalf jaar gebleven bij Quinze & Milan. Ik hield me bezig met meubelen ontwerpen. Artistieke dingen interesseren me niet. Ik zoek zaken die rationeel zijn en een probleem oplossen, bedoeld voor het publiek, op grote schaal. Dat ik ook pièces uniques maak? Ja, oké, maar dat is niet erg ( lacht). Bij die dingen kan ik mij een beetje uitleven. Freewheelend doen waar ik zin in heb." Uiteindelijk ging Alain Gilles voor eigen rekening werken. "Arne Quinze was vaak onderweg, waardoor ik bij Quinze & Milan te veel verantwoordelijkheid kreeg. Ik had ook zin om dingen onder mijn eigen naam uit te brengen. Zo begon ik in 2007 mijn eigen studio. Het eerste wat ik creëerde, was het ontwerp voor Qui est Paul?. Meteen een succes, geheel onverwacht. Het kwam samen met het kleine tafeltje voor het Italiaanse designbedrijf Bonaldo op de markt. Hoe ik daar terechtkwam? Heel eenvoudig: ik heb ze een mail gestuurd met daarin een powerpointpresentatie. Twee maand voor de meubelbeurs van Milaan kreeg ik een mail terug: Bonaldo had besloten om het tafeltje te produceren. Ze hielden van het grafische karakter ervan, wat typisch is voor veel van mijn ontwerpen. Het tafeltje voor Bonaldo is ook modulair: gebruikers kunnen er zelf mee spelen." Het duurde niet lang of Alain Gilles maakte een ontwerp waarmee hij zijn visitekaartje afgaf als designer: La Grande Table, dat de prestigieuze Good Design Award kreeg en de interesse wekte van het hippe Britse label Established&Sons, maar uiteindelijk opnieuw door Bonaldo op de markt werd gebracht. "Ik heb veel werk gestoken in die tafel. Ik wou dat de poten een andere vorm en maat hadden, zodat ze de indruk gaven te bewegen. Ik heb er ook nog eens een andere kleur aan gegeven, om de beweging extra te benadrukken. La Grande Table definieert mij als designer: simpel en gek tegelijk. Dat laatste vind ik belangrijk: ik probeer mensen te laten dromen, hun fantasie te stimuleren." Gilles heeft intussen nog enkele ijzers in het vuur liggen. "Ik werk voor het Italiaanse Desalto aan een houten tafel, waarvan het prototype af is. En voor het - opnieuw Italiaanse - Alias teken ik een boekenkast. Het zijn allemaal meubelen, maar ik wil eerst sterk zijn in één gebied vooraleer ik andere dingen doe. Het is heel moeilijk een toaster te ontwerpen en jouw tekeningetje naar Philips te sturen. Bij meubels kan zoiets makkelijker." Door Dominique Soenens"Mijn studies waren nog niet af en ik werkte al voor een van de grootste hedendaagse architecten: fantastisch"