Zo'n 25 jaar geleden bood ik impulsief mijn ontslag aan bij wat toen als een van de beste, genereuze en zekerheid biedende werkgevers gold, het staalbedrijf Sidmar. En dit om een vage droom als zelfstandig ondernemer te realiseren. Een droom vol risico en onzekerheid want jong, gehuwd, drie kinderen, een hypotheek en collega's die me de raad gaven om dit zeker niet te doen. Maar ook een ontembare drang, een paar schitterende raadgevers - waaronder mijn vrouw - en een onbewust stimulerend ondernemersklimaat.
...

Zo'n 25 jaar geleden bood ik impulsief mijn ontslag aan bij wat toen als een van de beste, genereuze en zekerheid biedende werkgevers gold, het staalbedrijf Sidmar. En dit om een vage droom als zelfstandig ondernemer te realiseren. Een droom vol risico en onzekerheid want jong, gehuwd, drie kinderen, een hypotheek en collega's die me de raad gaven om dit zeker niet te doen. Maar ook een ontembare drang, een paar schitterende raadgevers - waaronder mijn vrouw - en een onbewust stimulerend ondernemersklimaat. Vaak krijg ik de vraag: hoe is het allemaal verlopen, welk parcours en waarom, welke drive was er, zijn er sleutelfactoren tot succesvol ondernemen? Welnu, ik ken het antwoord niet. Op zo'n vraag kun je immers niet antwoorden met pasklare recepten. Feit is dat vele jongeren met zulke vragen worstelen, steeds meer zin hebben om zelfstandig te worden, om te ondernemen, maar niet weten met welke dienst of product, hoe ze de startperiode moeten overbruggen en hoe de risico's te beheersen. Ze voelen zich eerder geremd dan gestimuleerd. Feit is ook dat veel mooie bedrijven uit Vlaamse of Belgische handen verdwenen zijn: Balta, Unilin, Innogenetics, enzovoort. Als iemand als Jan De Nul zegt: 'onze politici hebben ons land kapotgemaakt' of erger 'als bedrijf hebben wij België afgeschreven', wil ik daar toch even bij stilstaan. Steeds minder tweedegeneratiebedrijfsleiders zijn bereid om zelf, alleen, volhardend, vechtend tegen stormen en crisissen, als ondernemer en werkgever in de echte zin op te treden. Als onze echte captains of industry stilaan uitgedund of gedegouteerd raken, is het hoog tijd dat er een aantal captains of politics opstaat om het ondernemersklimaat te herstellen. We zien merkwaardig genoeg, parallel met het verdwijnen van tweedegeneratiebedrijfsleiders, wel een nieuw verschijnsel opkomen, de tweedegeneratiepolitici: De Croo, Tobback, Dehaene en vele anderen wiens familienaam intussen een merknaam is geworden. Niet dat deze politici geen recht hebben op hun individuele ambities... En natuurlijk zijn er bekwame politici in die tweede generatie, des te meer omdat ze het metier van thuis hebben meegekregen. Maar toch is het bevreemdend zo weinig aankomende politici te zien die zich willen en durven te profileren als echte captains die zich niet laten chanteren door politieke karikaturen. Zou het dan toch zo zijn dat ons ondernemersklimaat verstikkend is geworden? Zou het dan toch zo zijn dat de tweedegeneratiepolitici nooit echt de geur, de smaak en de eenzaamheid van ondernemen hebben geproefd omdat ze het beroep als bij een notaris hebben doorgekregen? Zou het dan toch zo zijn dat sommige ministers meer denken aan administreren dan aan leiden en sturen, en dat zij niet zien dat ontelbare jongeren en mensen van alle leeftijden radeloos zoeken naar de juiste toegangspoort tot ondernemen. Alexander De Croo zegt dat de macht geleidelijk weer verschuift naar de maatschappij en de politiek omdat er ongezonde uitwassen ontstonden door de zelfregulering. Dit is een gevaarlijke redenering omdat ze thuishoort in het al geciteerde inteeltgevaar en machtsdenken. De maatschappij en de politiek hadden de macht nooit uit handen mogen geven. Wij kiezen onze politici precies om het roer van het schip vast te houden. Het gaat immers niet over meer of minder overheid, maar over meer of minder wijsheid bij de overheid. Ik kan verkeerd zijn, maar ik krijg steeds meer de indruk dat we afgegleden zijn naar een totaal immobilisme tussen Vlamingen en Walen, tussen werkgevers en vakbonden, tussen meerderheid en oppositie waarbij niets of niemand in staat is dit te doorbreken. Uit schrik voor gezichtsverlies? Stemmenverlies? Inkomensverlies? Ik zou dan ook willen voortborduren op de uitspraak van Alexander De Croo: meer nog dan de macht die op een natuurlijke wijze terugkeert naar de maatschappij en de politiek, hebben we behoefte aan echt terugkerend gezag. Onze politici moeten veel meer energie besteden aan het verwerven van gezag dan aan het verwerven van macht. Het is misschien een uniek moment voor sommige van onze huidige en aankomende politici - zowel in Vlaanderen, als in Brussel en Wallonië - om zichzelf te profileren als actieve en ethisch verantwoorde stuurlui die bouwen aan gezag dat in staat is het immobilisme te doorbreken. Misschien wil ik wel zeggen aan de nieuwe politieke generatie: jullie zijn jong, jullie willen wel wat, jullie zijn verstandig en hebben een goede kop, doe er wat mee en verdrink niet in het moeras van de krokodillen van het compromis. DE AUTEUR IS GEDELEGEERD BESTUURDER VAN HUDSON BENELUX. Ivan De WitteHet gaat niet over meer of minder overheid, maar over meer of minder wijsheid bij de overheid.