De Engelsman David Howell (30) is een van die vele uitstekende spelers die niet elke maand een toernooi winnen. De man die tijdens de Ryder Cup 2004 een van de grote Europese helden was, had sinds de Dubai Desert Classic in 1999 geen toernooi meer gewonnen in de Europese Tour. Dat zette hij eind augustus recht in de BMW International Open in München. Op zondag slaagde hij in een aardige 65 (zeven slagen onder de par) en hij speelde het toernooi uit in min 23, een slag beter dan de Amerikaan John Daly (die in zijn carrière al twee majors won) en de Aus...

De Engelsman David Howell (30) is een van die vele uitstekende spelers die niet elke maand een toernooi winnen. De man die tijdens de Ryder Cup 2004 een van de grote Europese helden was, had sinds de Dubai Desert Classic in 1999 geen toernooi meer gewonnen in de Europese Tour. Dat zette hij eind augustus recht in de BMW International Open in München. Op zondag slaagde hij in een aardige 65 (zeven slagen onder de par) en hij speelde het toernooi uit in min 23, een slag beter dan de Amerikaan John Daly (die in zijn carrière al twee majors won) en de Australiër Brett Rumford. Daly eindigde met een 64 en een 65. Het ging er dus best spannend toe. John Daly, winnaar van de editie 2001, was gekomen om te winnen. Daar was hij trouwens ook in geslaagd als hij op de laatste hole die putt van op minder dan twee meter niet had gemist. Howell, die na hem kwam, moest daardoor gewoon par spelen op de achttiende hole. En dat wiste meteen onaangename herinneringen aan twee toernooien die hij dit jaar in de play-off verloor. Sinds Dubai werd Howell inderdaad niet minder dan zeven keer tweede. Zoals altijd was het de putting die besliste over winst en verlies. Om de overwinning te pakken, volstond een putt van minder dan een meter. "Ik zei tegen mezelf dat ik de beste putter van de wereld was en dat me niets kon overkomen. Ik vind echt dat ik het hele jaar heel goed heb gespeeld ( nvdr - in de Europese orde van verdienste is hij zesde, internationaal 22ste). En dan is het frustrerend als je nooit wint. Nu heb ik eindelijk een trofee om in de vitrinekast te zetten. Ik werd onlangs dertig en de komende tien jaar zullen de mooiste van mijn leven zijn." Daly, die -27 speelde toen hij in 2001 won op het terrein van Eichenried, zat gewrongen tussen voldoening en ontgoocheling. "Ja, ik had een uitstekend gevoel. Maar ik begon niet zo heel goed en ik schatte de lijn voor de beslissende putt verkeerd in. De grote Amerikaan (39, 1,80 meter, 110 kilo - hij woog ooit 15 kilo meer) bewees in elk geval dat hij nog altijd een balletje kan slaan. In 1991 won hij het US PGA Championship en in 1995 de British. Alleen slaat hij niet meer zo ver als vroeger. In de Amerikaanse Tour had hij acht jaar lang de beste gemiddelde drive, tot in 2002, maar nu is hij negende met 260 meter. Hij slaagt erin op een hoog niveau te blijven spelen, omdat hij een complete speler is en meer kan dan gewoon ver slaan. Tegelijk is Daly ook een anachronisme in de golfwereld: hij zat ooit aan de drank en is al vier keer getrouwd, maar de man heeft een hart van goud. In 1991 had hij net zijn cheque van 230.000 dollar gekregen voor zijn overwinning in de US PGA, toen hij vernam dat een toeschouwer tijdens het toernooi was doodgebliksemd. Hij schonk meteen 30.000 dollar in een fonds voor de studies van de twee dochters van het slachtoffer. Deze zomer vernam hij dat een van de meisjes geneeskunde ging studeren en hem wilde ontmoeten om hem persoonlijk te bedanken. John Baete