Zodra ik de oprit van Vintage in Kontich oprijd, land ik. Dat is de kunst van gastvrijheid. Steven Wullaert en partner Eva Van Ginneken zijn perfect op elkaar ingespeeld, altijd aanwezig, maar nooit te veel. Het restaurant is ruim, maar heeft een beperkt aantal tafels, rond een grote bar. Voor een van de vijf ranke amuses rolt een keukenmedewerker de kaaskar aan tafel, waarop hij veertig maanden gerijpte Beemsterkaas raspt op een tartelette met aardappelsla. Verruk...

Zodra ik de oprit van Vintage in Kontich oprijd, land ik. Dat is de kunst van gastvrijheid. Steven Wullaert en partner Eva Van Ginneken zijn perfect op elkaar ingespeeld, altijd aanwezig, maar nooit te veel. Het restaurant is ruim, maar heeft een beperkt aantal tafels, rond een grote bar. Voor een van de vijf ranke amuses rolt een keukenmedewerker de kaaskar aan tafel, waarop hij veertig maanden gerijpte Beemsterkaas raspt op een tartelette met aardappelsla. Verrukkelijk! Met evenveel zorg en precisie zet het zesgangenmenu tegen de zeer scherpe prijs van 105 euro zich verder. Belgische en seizoensgebonden ingrediënten zoals noordzeegarnalen worden creatief bereid met een pittige chimichurri van tomaat en paprika en een zalvende crème van peterselie. Dezelfde gelaagdheid proef ik in de asperges met espuma van geitenkaas en dille. Er is veel smaak en kruidigheid, zonder dat het overheerst.Die kentering van het pallet kwam er niet zomaar in Vintage. De zaak startte in 2014 als bistro van tweesterrenchef Thierry Theys van Nuance, maar werd drie jaar later door diens ex-sommelier Steven Wullaert overgenomen. Het was het betere buurtrestaurant waar je terecht kon voor een goed stuk vlees én een zalige dame blanche - wat nog altijd kan. Maar Wullaert kon niet om zijn liefde voor finedining heen en zocht tijdens de lockdown zijn goede vriend en kok Ruben Christiaens op, die uitgevlogen was naar wereldtoppers als Eleven Madison Park in New York en Vollmers in Mälmo. Christiaens verhuisde, kreeg carte blanche en verwerkt zijn internationale en Scandinavische invloeden in lokale terroirproducten. Zo krijgt een stukje lam uit Texel een zuiderse touch met een crème van aubergine en een van komijn. Elk bord van Christiaens is uitgebalanceerd, er is diepgang en toch blijft het licht, niet nodeloos complex, en gewoon ook lekker. Die spanningsboog houdt hij vast tot het einde met een overheerlijke crumble van pistache, vanilleroom en mascarpone. Voeg daar de indrukwekkende wijnkaart aan toe (Wullaert was in 2012 Beste Sommelier van België), en dan is het niet verwonderlijk dat Michelin Vintage net bekroonde met een ster én Christiaens tot Young Chef van het jaar heeft benoemd.