'In lagelonenlanden produceren? Geen denken aan' MarosEtti is het luxehandtassenmerk van Els Demeersman

"Ik ben onderwijzeres van opleiding, maar heb altijd iets met mode gehad. Toen ik in Noord-Italië werkte als leerkracht, raakte ik in de ban van de Italiaanse mode en het vakmanschap waarmee kleren en lederwaren daar worden gemaakt. Ik bezocht ateliers en praatte met mensen uit de branche. En kwam zo op het idee voor een eigen handtassenlijn, gemaakt van Italiaans biologisch leder. Mijn ontwerpen zijn tijdloos en klassiek, de kleuren die ik gebruik, zijn dan weer erg uitgesproken.
...

"Ik ben onderwijzeres van opleiding, maar heb altijd iets met mode gehad. Toen ik in Noord-Italië werkte als leerkracht, raakte ik in de ban van de Italiaanse mode en het vakmanschap waarmee kleren en lederwaren daar worden gemaakt. Ik bezocht ateliers en praatte met mensen uit de branche. En kwam zo op het idee voor een eigen handtassenlijn, gemaakt van Italiaans biologisch leder. Mijn ontwerpen zijn tijdloos en klassiek, de kleuren die ik gebruik, zijn dan weer erg uitgesproken. "Alle tassen worden met de hand gemaakt in Noord-Italië, in een ambachtelijk familiaal atelier dat ook aan grote luxemerken levert. Zij voeren mijn ontwerpen uit precies zoals ik dat wil. Moeten ze een prototype vijf keer opnieuw maken voor het goed zit, dan is dat geen probleem. Een tas produceren duurt hoe dan ook veertig dagen. Dat verklaart ook het prijskaartje. "In lagelonenlanden produceren? Geen denken aan. Ik wil ook niet het risico lopen dat er kinderhanden aan mijn tassen werken. In Italië weet ik dat alles correct verloopt. Zij sturen mij zelfs filmpjes van hun productie. Nog liever ga ik ter plaatse kijken. Hoe die leerbewerkers, gehuld in witte schorten, stil en geconcentreerd hun werk doen, en hoe de oude rotten met veel geduld de jonge generatie opleiden, dat is prachtig om te zien. "Verkopen doe ik pas sinds vorige zomer, via mijn website en bij vijf verkooppunten. De bedoeling is om langzaam maar zeker te groeien. Voorlopig doe ik alles alleen, en dat lukt prima.""Ik heb mode- en textielontwerp gestudeerd, en gewerkt als ontwerpster van meubelstoffen. Dat ik geen opleiding lederbewerking heb gevolgd, is een voordeel. Ik kan onbevangen ontwerpen, niet gehinderd door de conventies over hoe een handtas eruit moet zien, of gemaakt moet worden. "Geen idee is mij te gek. Gegraveerde tekeningen, schouderriemen in rubber, accenten in hout, ultradun beton of marmer. Elk stuk is uniek, ontworpen in overleg met de klanten. Dat persoonlijke contact maakt ook dat ze met liefde omgaan met hun handtas. Alleen al daarom verkoop ik mijn ontwerpen enkel in mijn eigen winkel. "De eerste vier jaar zat mijn boetiek in een pand net buiten het commerciële centrum van Gent. Klanten vonden mij vooral via mondreclame. Onlangs ben ik verhuisd naar een centraler gelegen winkelstraat met veel passage, wat meer klanten zou moeten opleveren. Al kan Paarl maar mondjesmaat groeien, want ik doe alles zelf: ontwerpen, leder uitkiezen, snoeren maken, de tassen in elkaar steken en afwerken én de winkel runnen. Ik volg de ouderwetse leuze die ik van mijn grootvader meekreeg: 'doe stille voort' (lacht). "Ik heb het geluk dat mijn man webdesigner is. Hij heeft mijn website gemaakt en mijn logo ontworpen, en hij volgt mijn socialemediakanalen op. Dat uitbesteden zou financieel niet haalbaar zijn.""Terwijl ik het aanbod aan duurzame grondstoffen in heel wat branches zag toenemen, bleven alternatieven voor lederwaren en accessoires uit. In mijn lange zoektocht naar ethisch en ecologisch verantwoorde materialen kwam ik bij zalmleer terecht. Het oogt mooi en luxueus, het is sterk en soepel en makkelijker en milieuvriendelijker te looien dan koeienleer. "Zalmleer is dunner dan koeienleer, waardoor het anders valt. En de vlakken die je kunt versnijden, zijn minder groot. Daarmee moet je rekening houden bij het ontwerpen, maar dat is een kwestie van gewoonte. Ook mijn fabrikanten, twee fairtradeateliers in Noord-India, moesten wennen."De verkoop gebeurt via mijn website en in conceptstores die het verhaal achter Ms. Bay kunnen overbrengen. De grootste drempel is de angst dat zalmleer niet sterk genoeg zou zijn. Maar het is even sterk als koeienleer. Een handtas moet tegen een stootje kunnen en ze moet jaren meegaan. "Voorlopig moet ik voor mijn zalmleer nog naar een bedrijfje in Scandinavië, maar ik verwacht dat het aanbod zal toenemen, nu de vraag naar vissenleer stijgt. Want naast enkele nichemerken zijn er ook al grotere labels die het gebruiken. Zalmleer is duurder dan koeienleer. Toch houd ik mijn handtassen betaalbaar, omdat ik een breed publiek wil aanspreken."