Zijn unieke concept kan in tijden van duurzaamheid op veel aanhang rekenen. Het gezellige hoekpandje met nostalgische cementtegels en donkerhouten tafeltjes zit dan ook afgeladen vol. De uitzonderlijk lage prijs (36 euro voor een vast viergangenmenu) zit er mogelijk ook voor iets tussen.
...

Zijn unieke concept kan in tijden van duurzaamheid op veel aanhang rekenen. Het gezellige hoekpandje met nostalgische cementtegels en donkerhouten tafeltjes zit dan ook afgeladen vol. De uitzonderlijk lage prijs (36 euro voor een vast viergangenmenu) zit er mogelijk ook voor iets tussen. Bij het woord groenterotisserie verwacht ik me aan een centrale spit in de zaak, maar die zit verstopt in de keuken. Geen nood, ik merk het zo dadelijk wel op het bord. We starten leuk met een glad soepje van maïs, waaraan Hoed mosselen toevoegt die even gegaard zijn in een Aziatische bouillon. Een olie van dragon en een emulsie van mosselen zorgen voor een smeuïg geheel. De zilte smaak krijgt een lekkere zoete twist dankzij de popcorn gelakt in oester- en sojasaus. We spoelen alles door met een glas natuurwijn en verheugen ons al op de kroketjes. Die zijn gevuld met ricotta, radijs, pruim en dille en worden geserveerd met een sausje van gefermenteerde pruim en geroosterde boekweit. Een origineel gerecht dat echt kan binnenkomen mocht het meer kruiding en dus punch gekregen hebben. Voor het hoofdgerecht mag eindelijk de rotisserie komen opdraven. Een courgette werd in zijn geheel geroosterd en afgewerkt met toefjes mayonaise van dropplant en schijfjes olijf. Een beetje verderop ligt een soort maki van rauwe courgette, een algenmayonaise en nog een intens smakende sorbet van olijven. Enkele krokante rijstvermicelli en kapucijnbloemen moeten er een geheel van maken, maar helaas. Elke component is goed, de courgette is lekker vlezig van textuur, maar zodra de sorbet begint te smelten loopt alles wat door elkaar als een nat geworden schilderij. Dat gebrek aan samenhang proef je ook. Gelukkig eindigen we even verrassend en sterk als dat we begonnen zijn: verloren zuurdesembrood dat gelakt werd met een karamel van zwart bier en wort van brouwerij en kunstencollectief Illegaal in Vorst. Dat soppen we gretig in een bitterzuur sausje van desem en hop, een gel van goudsbloem en een vertrouwd bolletje vanille-ijs. iOda is duidelijk nog aan het zoeken, maar de verrassende smaken zoals in het opvallende dessert geven me ondanks het gekke hoofdgerecht wel zin om terug te keren.