Zes plastic windmolens houden vanop de kasten van het bureau van Filip Martens de wacht over netjes geordende stapeltjes paperassen. De energieke algemene directeur van C-Power houdt van helderheid, ook in het bedrijfsleven. De spraakwaterval hanteert een eenvoudige, ijzersterke logica. "Het bedrijfsleven is tot veel meer in staat dan wat het nu mag tonen. De overheid moet de vuurtoren zijn die de weg naar de haven wijst; zij legt het doel vast. Maar de middelen? Laat 1000 bloemen bloeien, om het met Mao te zeggen. Sommige privé-schepen zullen verdwalen, maar dat is nu eenmaal zo. De overheid moet de vuurtoren onderhouden. Nu onderhoudt ze soms zelf de schepen."
...

Zes plastic windmolens houden vanop de kasten van het bureau van Filip Martens de wacht over netjes geordende stapeltjes paperassen. De energieke algemene directeur van C-Power houdt van helderheid, ook in het bedrijfsleven. De spraakwaterval hanteert een eenvoudige, ijzersterke logica. "Het bedrijfsleven is tot veel meer in staat dan wat het nu mag tonen. De overheid moet de vuurtoren zijn die de weg naar de haven wijst; zij legt het doel vast. Maar de middelen? Laat 1000 bloemen bloeien, om het met Mao te zeggen. Sommige privé-schepen zullen verdwalen, maar dat is nu eenmaal zo. De overheid moet de vuurtoren onderhouden. Nu onderhoudt ze soms zelf de schepen." Na vijf jaar palaveren met 27 administraties sleepte C-Power deze maand de laatste vergunningen in de wacht voor de bouw van 60 windmolens op zee. Begin april start dit consortium van Dredging International, Interelectra, Ecotech Finance/Socofe (het Waals Gewest) en SIIF Energies (dochter van Electricité de France) met het grondonderzoek. De totale investering bedraagt 500 miljoen euro. Martens: "Dat is evenveel als het Deurganckdok, maar ons project kost de belastingbetaler geen cent. Momenteel is groene energie nog 3,1 % duurder. Dat komt neer op één pizza per gezin per jaar. Maar als je de externe kosten ( nvdr - milieuschade) meetelt, zijn windmolens zeer concurrentieel met de klassieke energiebronnen, op voorwaarde dat de overheid duidelijke spelregels vastlegt en iedereen zich aan de vrije markt houdt." Daarbij rekent C-Power wel op de groene stroomcertificaten. Wie energie uit hernieuwbare bronnen zoals wind opwekt, krijgt zulke attesten. Aan de hand daarvan moet elke leverancier bewijzen dat hij tegen 2010 over minstens 6 % groene stroom beschikt. Anders krijgt hij een boete van 100 euro per 1000 kilowattuur aan zijn broek. Uiteindelijk betaalt de consument die meerkosten. Daarom verzetten de industriële grootverbruikers zich ook zo fel tegen het systeem. Zo raamt het chemiebedrijf BASF Antwerpen zijn factuur voor groene stroom op minstens 2,4 miljoen euro per jaar. Dat bedrag loopt op tot 7,2 miljoen euro in 2005. Ook de Europese staalproducent Arcelor klaagt de situatie aan. Vandaag staat het grootste farshore windturbinepark in Europa op stapel: 300 megawatt, goed voor het jaarlijkse verbruik van 150.000 tot 210.000 gezinnen. Tegen eind 2005 wil C-Power zijn eerste energie kwijt op het net. De zeven andere aanvragen botsten op praktische bezwaren van dijkbewoners, ambtenaren of volksvertegenwoordigers. Jammer, vindt de ex-kabinetschef van Johan Sauwens (toen VU, nu CD&V). "Dat schaadt de werking van de vrije markt. Bovendien rust nu alle verantwoordelijkheid op onze schouders." De redenen waarom die dossiers de eindstreep niet haalden, lopen uiteen. " Shell heeft een slordig dossier ingediend. De plaats van zijn windmolenpark lag te dicht bij de ontmijningszone van het leger en een zandwinningsgebied." Ook Electrabel ving bot, omdat het bedrijf mordicus vasthield aan de Vlakte van Raan. Maar de Raad van State schorste de bouwvergunning van 's lands grootste elektriciteitproducent omwille van de zogeheten visuele vervuiling. "Veel vertraging kwam er door de administratieve onduidelijkheid," zegt Martens. "Op vier jaar tijd is de Energiewet zes keer gewijzigd. Over de KB'tjes heb ik het dan nog niet eens. Wij hebben 5,8 miljoen euro uitgegeven aan 567 kilogram studies. Sommigen denken misschien dat wat wij doen, een landmolen op zee bouwen is. Maar dit is een offshoreproject, waar toevallig windmolens op staan. Hightech, high risk. Het technische, economische en financiële risico willen we dragen, maar niet het politieke." Als gevolg van die politieke instabiliteit blijft de financiering van het project een knelpunt. Potentiële investeerders kijken liever nog even de kat uit de boom. Daarom betaalt het consortium de eerste fase van het project uit eigen middelen, een hap van 60 miljoen euro, waarmee tegen april 2005 de eerste zes windmolens van 3,6 megawatt gebouwd worden. Daarna volgt de tweede fase met achttien installaties, die met bancaire producten gefinancierd zullen worden. In 2007 hoopt C-Power het ruime publiek te kunnen betrekken om de derde fase met 36 windmolens uit de grond te stampen, liefst via een soort windmolenbevak. Nog meer cijfertjes? Het windmolenpark zal jaarlijks 450.000 ton CO2-emissies besparen, wat overeenkomt met de verwerkingscapaciteit van viermaal de openbare bossen in Vlaanderen. Ook zal C-Power meer dan 2 miljoen euro besteden aan monitoring van het milieu, inclusief vogels en zoogdieren. Even terug naar de vuurtoren? Martens: "Als je de werkelijke kosten van energie uit een kolencentrale wilt berekenen, moet je voor elke gigawattuur productie de aanleg van een bos van 150 hectaren bijtellen. Dat heb je nodig om de extra CO2-uitstoot te neutraliseren. Wij moeten de site na twintig jaar exploitatie volledig in de oorspronkelijke staat herstellen. Daarvoor hebben we een bankwaarborg van 50 miljoen euro klaar. Zullen we eens berekenen wat dat zou kosten voor een kerncentrale? De nucleaire sector kreeg via aanvullende heffingen op alle energietransporten onlangs op jaarbasis 60 miljoen euro subsidie om twee testsites in Mol te ontmantelen. Ik wil geen cent subsidie; ik wil gewoon dat de overheid een slimme regulator is." Maar C-Power blijft waakzaam voor concurrentievervalsing, gezien de machtspositie die Electrabel - fervent verdediger van nucleaire energie - nog steeds inneemt. Martens: "Veel hangt veel af van de prijs en de voorwaarden die Elia aan ons zal vragen voor het transport van elektriciteit. Twee maanden geleden schoot deze dochter van Electrabel ( nvdr - 70 %) nog met scherp op windmolenparken in de Belgische kustwateren. Volgens de netbeheerder kosten dergelijke projecten hem minstens 10 à 15 miljoen euro om het netwerk aan wal in West-Vlaanderen te versterken." Ook heeft Electrabel een klacht bij de Raad van State ingediend om de hernieuwbare energieverplichting ongedaan te maken. Op langere termijn droomt Martens al van een diversificatie naar waterstof. "Dat is de brandstof van de toekomst. Windenenergie kun je bijvoorbeeld niet opstapelen, waterstof wél. Als de elektriciteit voor de opwekking van waterstof uit water dan ook nog van windturbines komt, produceren we volledig groene stroom."Luc Huysmans Eric Pompen"Groene energie is 3,1 % duurder dan traditionele. Dat komt neer op één pizza per gezin per jaar. Maar als je de milieuschade meetelt, zijn windmolens zeer concurrentieel met de klassieke energiebronnen."