Wie heeft de kredietcrisis op zijn geweten? Eerste verdachten: Alan Greenspan en Ben Bernanke, de voormalige en huidige voorzitter van de Amerikaanse centrale bank, de mannen die het Amerikaanse en dus bij uitbreiding het globale monetaire beleid in handen hadden en hebben. Maar het heeft geen zin hen met alle zonden van Israël te overladen. Ze weten ook niet wat de toekomst in petto heeft en wat de gevolgen van hun acties zijn. Ze vliegen blind, met de lessen van de geschiedenis en de theoretische modellen van hun economen als enige ruwe kaarten.
...

Wie heeft de kredietcrisis op zijn geweten? Eerste verdachten: Alan Greenspan en Ben Bernanke, de voormalige en huidige voorzitter van de Amerikaanse centrale bank, de mannen die het Amerikaanse en dus bij uitbreiding het globale monetaire beleid in handen hadden en hebben. Maar het heeft geen zin hen met alle zonden van Israël te overladen. Ze weten ook niet wat de toekomst in petto heeft en wat de gevolgen van hun acties zijn. Ze vliegen blind, met de lessen van de geschiedenis en de theoretische modellen van hun economen als enige ruwe kaarten. De huizenbubbel en kredietcrisis zouden de schuld van Alan Greenspan zijn. De aanklacht: te lang de rente te laag gehouden en te laks toegekeken op de handel en wandel in de kredietmarkten. De arme man. Eerst jarenlang bejubeld, nu bijna verguisd op basis van hetzelfde palmares. Greenspan hield de rente zo laag om de deflatie in de kiem te smoren na de implosie van de technologiebubbel. Dat is gelukt, maar voor vermeden ellende krijgt men geen applaus. En nu komt Ben Bernanke in het vizier. Net als Greenspan doet hij aan risicomanagement. Door agressief de rente te verlagen, en door lender of last resort te spelen zonder op een dollar te kijken, gaat hij de kredietcrisis te lijf. Ook Bernanke heeft geen keuze: een implosie van het financiële systeem zou niet alleen de bankiers (zij die het verdienen) treffen, maar ook de hele wereldeconomie en de mannen en vrouwen in de straat (zij die het niet verdienen) zouden jobs en inkomen verliezen. Dat scenario wou en wil Bernanke tot elke prijs voorkomen. De grote kenner van de Grote Depressie wil onder zijn toezicht niets meemaken dat ook maar op de jaren 30 lijkt. Maar ook het succes van Bernanke zal afgemeten worden aan calamiteiten die niét plaatsvinden, en dat maakt hem kwetsbaar voor kritiek op de neveneffecten van de toegediende medicatie, neveneffecten die zich wel laten voelen. En dus moet Bernanke stilaan plaatsnemen naast Greenspan op het beklaagdenbankje. De aanklacht: hij zou beter de bankiers wat langer en meer laten bloeden, en wat toleranter zijn tegenover een recessie, kwestie van de boel grondig op te ruimen en met een schone lei te kunnen beginnen. Hij zou te gevoelig zijn voor het gelobby van de bankiers uit Wall Street, die het gewoon zijn dat de Amerikaanse centrale bank hun rommel opruimt, en de druk van de politici uit Washington, die verkiezingen voorbereiden en een recessie kunnen missen als de pest. Het gevolg van het te soepele beleid zou zijn: dreigende inflatie, en het vertrouwen in de dollar dat een lelijke knauw heeft gekregen. Bernanke zou daarom zelfs de voedselcrisis mee op zijn geweten hebben. Want door de daling van de dollar zochten beleggers hun toevlucht in reële activa. Dat jaagt de prijzen van de grondstoffen omhoog, olie op kop, maar met voedsel in de slipstream. De vraag is echter welke omvang de ellende zou aannemen mocht de reddingsactie van Bernanke falen. We zullen het hopelijk nooit weten, en Bernanke zal deze getuigen nooit kunnen oproepen. Maar hopelijk voor Bernanke en Greenspan houdt de jury van de geschiedenis rekening met deze stille bewijslast. (T) Door Daan Killemaes