Gender is een thema dat Catherine de Zegher, de directeur van het Museum voor Schone Kunsten (MSK) in Gent, al vaker heeft aangesneden. Zo cureerde ze een tentoonstelling over vrouwelijkheid. De interventies van hedendaagse kunst zijn vrijwel altijd van een vrouw. Enkele jaren geleden publiceerde ze een boek met essays over vrou...

Gender is een thema dat Catherine de Zegher, de directeur van het Museum voor Schone Kunsten (MSK) in Gent, al vaker heeft aangesneden. Zo cureerde ze een tentoonstelling over vrouwelijkheid. De interventies van hedendaagse kunst zijn vrijwel altijd van een vrouw. Enkele jaren geleden publiceerde ze een boek met essays over vrouwelijke kunstenaars. Hoewel De Zegher na de controverse rond de Toporovski-bruiklenen geschorst is, is de expo op haar maat gesneden. Ze zoomt in op de rol die vrouwelijke Italiaanse schilders speelden in de periode 1550 tot 1680. Ook toen was de kunstwereld een mannenbastion, maar enkele kunstenaressen speelden zich toch in de kijker. De bekendste is Artemisia Gentileschi, de dochter van kunstenaar Orazio Gentileschi. Vrouwelijke artiestes waren in die tijd wel vaker familie van bekende schilders. Artemisia werd sterk beïnvloed door Caravaggio: haar doeken zijn dramatisch met heftige licht-donkercontrasten. Dat ze nog altijd aandacht krijgt, is de verdienste van Germaine Greer, de auteur van het boek The Obstacle Race uit 1979. Greer verzet zich daarin tegen een autobiografische interpretatie van Gentileschi's oeuvre. Op jonge leeftijd werd ze verkracht door haar meester, maar in het verleden werd daar te veel gewicht aan gegeven. De expo belicht de leef- en werkomstandigheden van vrouwelijke kunstenaressen in de renaissance en barok. Zo moesten Gentileschi en haar tijdgenotes zich vaak beperken tot stillevens en portretten, maar die gebruikten ze als symbolen van verzet.