Nationalisten zullen vermoedelijk steigeren bij het lezen van de titel van deze column. Tegenstanders van een splitsing worden door hen het liefst in het hoekje gedrongen van nostalgische belgicisten die terug naar een "Belgique à papa" willen. Nationalisme is niet gemakkelijk te onderscheiden van een ouderwets patriottisme, stelt John Lukacs in zijn boek met de welsprekende titel 'Democracy and populism: fear and hatred' (Yale 2005). Het gaat uit van een archaïsche maatschappijopvatting waarbij volk, taal en staat samenvallen, en vertrekt van de hypothese dat we wat we zelf doen, beter doen. Deze populistische slogan doorstaat echter het popperiaanse verificatiebeginsel niet. Laat mij drie beleidsdomeinen aanhalen die regionaal worden gestuurd: de helft van de, ook Vlaamse, werklozen is dat sinds langer dan één jaar, een record in Europa, wat wijst op een zwakke opvolging; de (nog jonge) regionale administraties zijn inefficiënt en blinken uit in regelneverij; ondernemerschap zit op het laagste pitje van de wereld.
...

Nationalisten zullen vermoedelijk steigeren bij het lezen van de titel van deze column. Tegenstanders van een splitsing worden door hen het liefst in het hoekje gedrongen van nostalgische belgicisten die terug naar een "Belgique à papa" willen. Nationalisme is niet gemakkelijk te onderscheiden van een ouderwets patriottisme, stelt John Lukacs in zijn boek met de welsprekende titel 'Democracy and populism: fear and hatred' (Yale 2005). Het gaat uit van een archaïsche maatschappijopvatting waarbij volk, taal en staat samenvallen, en vertrekt van de hypothese dat we wat we zelf doen, beter doen. Deze populistische slogan doorstaat echter het popperiaanse verificatiebeginsel niet. Laat mij drie beleidsdomeinen aanhalen die regionaal worden gestuurd: de helft van de, ook Vlaamse, werklozen is dat sinds langer dan één jaar, een record in Europa, wat wijst op een zwakke opvolging; de (nog jonge) regionale administraties zijn inefficiënt en blinken uit in regelneverij; ondernemerschap zit op het laagste pitje van de wereld. In plaats van dat structureel aan te pakken, zoeken Vlamingen een zondebok: het zijn de Walen. Ze worden overladen met alle zonden des heils en de stad uitgejaagd. Daartoe blijven Vlamingen blind voor wat er in Wallonië gebeurt. De laatste tien jaar zijn er meer spin-offs opgericht in Wallonië dan in Vlaanderen. De export stijgt er al sinds tien jaar meer dan in Vlaanderen en dankzij Wallonië is de handelsbalans van België positief. Het aantal Walen dat in Vlaanderen werkt, stijgt en bedraagt nu 36.000 of 3% van de werkende Waalse bevolking. Ja, het is nog allemaal fragiel en verdere consolidatie is noodzakelijk. Wallonië van zijn kant moet voort zijn bijstandscultuur afbouwen. De nieuwe minister-president van de Waalse regio stelde bij zijn aantreden dat de PS de partij van de werkende burger is (sic). Goed Rudy, dat hoor ik graag. Zorg dat er meer Walen aan het werk zijn; geef de economie zuurstof en laat ondernemers ondernemen. Een efficiënte overheid, een flexibele arbeidsmarkt en een redelijke fiscaliteit zijn daartoe de drie noodzakelijke niet-vervulde voorwaarden. Laat ons dat samen aanpakken. Om dat te doen is het belangrijk dat ieder beleidsniveau daaraan meewerkt. Meerlagig denken in een meertalig land waar verschillende beleidsniveaus constructief op elkaar inspelen, en met Brussel dat het land een Europese dimensie biedt, dat zijn de ingrediënten voor een sterk België; voor een Forza Belgica. Immers, en dan zijn we weer in Vlaanderen, een regio die zich terugplooit op haarzelf, fnuikt haar toekomstperspectieven. Het grote Vlaamse gelijk komt van professor emeritus Jules Hannes, die in zijn nieuwste boek: "De mythe van de omgekeerde transfers" (Roularta 2007), de transfers van de 19de eeuw berekent. Zouden we niet beter kijken waar de toekomst van Vlaanderen ligt? Een open mentaliteit en niet een terugplooien op zichzelf, zal de oplossing zijn. Als we de toekomst niet willen ondergaan, moeten wij een duidelijk beleid op socio-economische thema's uitbouwen, waarbij een staatshervorming één van de middelen is en geen doel op zich. Partijen moeten zich dan ook niet groeperen op basis van hun visies over separatisme, maar op basis van hun socio-economisch beleid. De burger wil veiligheid, werk en toekomstperspectieven. Dat bereik je niet door te blijven leuteren over staatshervorming. Separatisten bevinden zich nog in de loopgraven van een al lang gevoerde oorlog. Ze vechten voor de eentaligheid, terwijl in onze hoofdstad 200 talen worden gesproken. Ze willen wetten regionaliseren die nu al door Europa worden gestuurd en geharmoniseerd. Ze zoeken hun grote gelijk in de verkiezing, want 60 % van de Vlamingen kiest voor partijen die separatisme of vergedreven confederalisme in hun programma hebben staan. Eigenaardig, want uit diverse enquêtes blijkt 90 % van de Belgen tegen splitsing te zijn. Maar hadden zij wel een keuze? Wie genoeg had van het paarse beleid (na acht jaar willen velen verandering door de usura), moest wel CD&V stemmen, de grootste oppositiepartij de jongste acht jaar, mede dankzij de N-VA, haar paard van Troje. Wie een liberaler beleid wilde en niet langer aanvaardde dat de VLD, om de coalitie overeind te houden, zoveel water in de wijn moest doen dat men nog nauwelijks blauwe van rode druiven kon onderscheiden, stemde LDD. Als we dan toch een forza willen, hoe moet een eventuele politieke herverkaveling eruitzien? Wel, partijen die elkaar vinden rond het principe dat initiatief moet worden beloond en lethargie ontraden, zouden kunnen samengaan. Een kartel VLD-LDD of nog beter een partij VLDD (of is de personenvete nog te diep?). Links progressief SP.A en Groen!, die beide gelijkheid verkiezen boven vrijheid, kunnen het ook samen doen. Frans Jozef Strauss stelde het ooit plastisch: "Grünen sind wie Tomaten". Nu ook de KU Leuven dreigt haar K te verliezen, kan CD&V in haar naam eindelijk de splitsing tussen Kerk en Staat doorvoeren (wat misschien nog moeilijker zal zijn dan de splitsing van BHV). N-VA kan, in navolging van de Volksunie, zich verdelen over alle andere partijen, en het Vlaams Belang zal wel ooit inzien dat het belang van Vlaanderen in de wereld ligt en niet "onder ons". Trouwens, monothematische partijen doen beter lobbywerk dan zelf politiek te bedrijven. Ook langs Waalse kant zouden wij tot een échte driepartijenstaat komen als de paringsdans van PS naar Ecolo vruchten afwerpt. Pas dan kunnen we klare wijn schenken en kan iedere partij zijn electoraat overtuigen hoe zij via hun politieke identiteit een stevig beleid willen uitbouwen om te realiseren wat de burger wil: sterke regio's in een sterk land met een sterke Europese hoofdstad. De auteur is secretaris-generaal van het Vlaamse Departement Economie, Wetenschappen en Innovatie. Hij schrijft deze column in persoonlijke naam. Reacties: blikvanaernoudt@trends.beRudy Aernoudt