Pal in het centrum van Antwerpen, in een groezelig zijstraatje van de Grote Markt, verwacht je niet meteen goed te eten. Maar sinds maart wordt ieders verwachting overtroffen door de komst van Lima Nikkei. De zaak bestond tijdens de lockdowns al als cateraar onder de naam Nikkei Antwerpen, maar opende nu een restaurant. En halleluja! het is eens echt iets totaal anders, en vooral: het is ontzettend lekker. De Nikkei-keuken komt overgewaaid uit Peru, het meest vooruitstrevende gastronomische land in Zuid-Amerika op dit ogenbl...

Pal in het centrum van Antwerpen, in een groezelig zijstraatje van de Grote Markt, verwacht je niet meteen goed te eten. Maar sinds maart wordt ieders verwachting overtroffen door de komst van Lima Nikkei. De zaak bestond tijdens de lockdowns al als cateraar onder de naam Nikkei Antwerpen, maar opende nu een restaurant. En halleluja! het is eens echt iets totaal anders, en vooral: het is ontzettend lekker. De Nikkei-keuken komt overgewaaid uit Peru, het meest vooruitstrevende gastronomische land in Zuid-Amerika op dit ogenblik. Nikkei ontstond in de negentiende eeuw, toen Japanse immigranten met lokale Peruaanse ingrediënten hun gerechten probeerden na te bootsen. Het resultaat is een verrassende mix van de Peruaanse en de Japanse keuken, populair in Peru, maar in België nagenoeg onbekend. Zaakvoerder Luis Garcia en jonkie Diego Salas, die bij Maido werkte, een van de beste nikkeirestaurants ter wereld, nemen je al vanaf het eerste gerecht bij de kraag: aburi nigiri, dat is met de hand gerolde sushi waarbij de zalm kort geroosterd wordt, met chimichurri, een pittig Zuid-Amerikaans sausje (7 euro). Pikant associeer je doorgaans niet met de Japanse keuken, maar hier komt het als vanzelfsprekend samen. Kiezen in deze gezellige, kleurrijke zaak is verdraaid moeilijk, dus gelukkig kun je delen. De ceviche classico (16 euro) is heerlijk Peruaans: fris, licht en aangenaam zuur. Toch krijgt de verder onbekende witte vis een diepere smaak dankzij zoete aardappel en crunchy gebakken maïs. Dat de bediening niet altijd alles weet, wordt ruimschoots overgecompenseerd door zo'n ongedwongen, sympathieke houding dat ik het bijna een meerwaarde vind. Diezelfde bijna grappige onbeholpenheid krijg ik ook wanneer ik de siu mai (12 euro), vier ongelooflijk smaakvolle dumplings van lam met koriander en chalaquita, een Peruaanse mix van pepertjes en rode ui, probeer los te wrikken uit het stoommandje. Even lekker en rechttoe, rechtaan is de lomo saltado (26 euro), mooie, kort aangeschroeide stukken rundvlees, die binnenin heerlijk sappig zijn. De hapklare stukken paprika, tomaat en ui in combinatie met de vleessaus en de rijst geven beet, smaak en goesting om verder te eten. Japan en Peru worden als een zoete sluier met elkaar verbonden in het dessert: buñuelos. Dat zijn gefrituurde deegbeignets uit Zuid-Amerika, hier van zoete aardappel, afgewerkt met vijgenhoning en zwart sesamijs. De perfecte match. Terwijl ik het schrijf, wil ik alles onmiddellijk opnieuw eten.