München (Duitsland).
...

München (Duitsland)."Als de Vlaamse Maatschappij voor Afvalrecuperatie ( Vlar) in Grimbergen van meet af aan voor een anaërobe compostering van het groente-, fruit- en tuinafval (GFT) had gekozen, zou ze nu niet met zo'n grote geurhinder zitten." Bert Leemans is in zijn nopjes. Als regionaal directeur Vlaanderen van Degrémont Benelux, dochter van de Franse nutsgroep Suez Lyonnaise des Eaux, ziet hij zijn kans schoon. Want na een jarenlange impasse trekt Vlaanderen eindelijk de kaart van de alternatieve afvalverwerking - waarin Degrémont sterk staat. In Ieper plant de Vlar een anaërobe composteringsinstallatie van 50.000 ton. Op 1 juli 1998 kondigde de Vlaamse milieuminister Theo Kelchtermans (CVP) voor de volgende twee jaar een moratorium voor nieuwe huisvuilverbrandingsinstallaties af. Ook de provinciebesturen van Antwerpen en Limburg geven de voorkeur aan scheiding en vergisting van het afval ter vervanging van de klassieke roosterovens. Sinds het dioxinedebat op gang kwam, rust op de verbranding een taboe waarvoor de politici met de verkiezingen in het vooruitzicht zeer gevoelig zijn. Maar: hoewel het Vlaams parlement op 11 februari 1998 in een unanieme resolutie tegen afvalverbranding bepaalde dat nog vóór het zomerreces aan de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij (Ovam) de opdracht moest worden gegeven om de economische én ecologische gevolgen van de alternatieve technieken te onderzoeken, is dit nog altijd niet gebeurd. Ecologisch beter én economisch haalbaarFeit is dat het maatschappelijk debat over alternatieve verwerkingstechnieken in ons land pas zeer laat op gang gekomen is. De klassieke roosteroven, het concept van bedrijven als Seghers of Fabricom, stond buiten kijf. Zo repte het ontwerp van afvalstoffenplan 1997-2002 met geen woord over vergisting en/of pyrolyse. In extremis liet de interkabinettenwerkgroep toch nog enige ruimte open voor andere procédés. Dat biedt perspectieven voor milieubedrijven zoals Degrémont en MAV (het project van de familie Loontjes in de Gentse Kanaalzone). Naast Organic Waste Systems (OWS) uit Gent, dé Vlaamse pionier in anaërobe vergisting van huisvuil, is ook Watco sinds eind juni 1998 actief op de alternatieve markt; na de overname van Ecotechniek (Nederland) beschikt de kleindochter van Tractebel nu over de pyrolyse-techniek. In het raam van de discussie over het provinciaal afvalstoffenplan (zie Trends van 26 maart 1998) maakte Dirk Cleiren, stafmedewerker van de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij (GOM) Antwerpen, in september jongstleden een studie over de alternatieve verwerkingstechnieken voor het huishoudelijk afval. Uit dit rapport blijkt dat scheiding en vergisting wel degelijk haalbaar zijn, zowel economisch als ecologisch. Afhankelijk van de optie en de leverancier liggen de prijzen tussen 16% lager en 30% hoger dan klassieke verbranding. "Hoeveel je ook selectief inzamelt en welke verwerkingstechniek je ook gebruikt, er zal altijd een substantiële fractie restafval overblijven, die je alleen maar kunt storten of verbranden," zegt Bert Leemans van Degrémont Benelux. "Daarom moeten we meer stroomopwaarts gaan werken om het kwaad zoveel mogelijk te beperken. Vandaag zitten nog te veel organische stoffen bij het restvuil. Die hoeveelheid kan gemakkelijk op een milieuvriendelijke manier gerecycleerd worden tot biogas dankzij de natte, anaërobe vergisting. Dit procédé is veel hygiënischer, wekt energie op en neemt minder plaats in dan andere composteringstechnieken. In die zin zie ik een mooie toekomst voor de biologische verwerking van niet alleen de GFT-fractie (groente-, fruit- en tuinafval), maar al het organisch restafval. Hierin zit ook het slacht- en restaurantafval. Dit sluit nauw aan op het project van de Vlar aan de kust." In Duitslandslaat het concept aan. Daar heeft Müll-Und Abfalltechnik (MAT) - dochter van Degrémont - reeds een tiental vergistingsinstallaties verkocht. In München verwerkt een gloednieuwe fabriek zo'n 20.000 ton per jaar. Aan de buitenkant zie of ruik je geen verschil met een opslagplaats voor een distributieketen. De gemiddelde verwerkingskosten bedragen 2000 à 3000 frank per ton op een totale investering van 600 miljoen frank.Ook de boeren uit de buurt schakelen over op de biologische vergisting van afval. In opdracht van de lokale intercommunales composteren zij kleinere hoeveelheden huisvuil. Hopkweker Frans Högl uit Kelheim heeft er zijn hoofdactiviteit van gemaakt. Deze moderne landbouwer zorgt zelf voor de inzameling, behandeling en afzet van het eindproduct. Met succes. Op enkele jaren tijd verdubbelde hij z'n capaciteit naar 20.000 ton per jaar. De installatie, die slechts 240 miljoen frank kostte, produceert voldoende biogas om een centrale van 740 kWh te laten draaien. Mega-installatie in de maak"Alles rond H2O is onze core business," zegt Bert Leemans van Degrémont. "Aangezien de organische fractie van het huisvuil voor het grootste deel uit water bestaat, ligt de diversificatie naar dit type van afval voor de hand. Onze installaties vereisen geen manuele scheiding en veroorzaken geen slib. Bovendien is de techniek milieuvriendelijker én goedkoper dan de klassieke verbranding. Ons alternatief is alleen niet geschikt voor houtresten." Al 51 jaar lang is Degrémont Benelux als waterbehandelaar actief in ons land. Met 84 medewerkers realiseert de Belgische poot van de Franse nutsreus Suez Lyonnaise des Eaux een omzet van 710 miljoen frank (1997). Het bedrijf telt drie dochters: Degrémont Holland, Loran Engineering (beide zijn in juni 1998 gefuseerd tot Degrémont Nederland) en Puritek in Denemarken (40%).Dit jaar bouwt Degrémont Benelux een drinkwaterinstallatie in Gaurin (732 miljoen frank) en een zuiveringsstation in Moeskroen (500 miljoen frank). In Vlaanderen voert de onderneming drie studie-opdrachten uit: een BRM-project (bioreactor met membraanafscheiding) in de voedingsindustrie, een studie rond het hergebruik van water in een elektronicabedrijf en de optimalisering van de aanmaak van proceswater voor een chemiegroep. Daarnaast volgt Bert Leemans het dossier van Biovert op de voet. Deze joint venture tussen de Vlaamse Milieuholding (VMH), de West-Vlaamse Elektriciteitsmaatschappij (WVEM) en twaalf veevoederfabrikanten (waaronder Aveve van de Boerenbond) plant een mega-installatie van meer dan 500.000 ton annex energiecentrale van 30 megawatt (MW). Het project wordt op drie miljard frank geraamd. De initiatiefnemers hopen tegen 2001 te kunnen starten. Een jaar geledensprak nog bijna niemand over alternatieve verwerking van het huisvuil. Vandaag waait er een frisse wind door het beleid. Antwerpen en Limburg hebben al voor scheiden en vergisten gekozen. Deze herfst buigen de provinciale overlegplatforms zich over de concrete invulling. Ondertussen informeert Vlaams-Brabant zich ook, voor het geval dat de oven van Drogenbos door de Raad van State wordt tegengehouden. Dirk Cleiren: "Hoe meer we afvalverbranding kunnen vermijden, hoe beter."ERIC POMPEN