Het wordt een beetje gênant voor minister van Sociale Zaken Magda De Galan (zie ook rubriek Eminent, blz. 106). Eerst zit zij maandenlang te kijken op het steeds verder ontsporend tekort in de ziekteverzekering. Dan, als de brand al volop uitslaat en de Maastrichtnormen in gevaar komen (de put in de ziekteverzekering wordt geraamd op 20 tot 30 miljard frank), slaat zij wild om zich heen met botte maatregelen. De eerste slachtoffers zijn de artsen : door de blokkering van hun honoraria en een verlaging van hun vergoedingen voor technische prestaties wil De Galan 7,3 miljard frank besparen. De artsen zijn razend. Dokter Milan Roex, voorzitter van het Algemeen Syndicaat van Geneeskundigen van België (ASGB), dat zowel huisartsen als specialisten verenigt, vraagt zich af wanneer er nu eindelijk structurele hervormingen komen. "In de sector van de gezondheidszorgen wordt alles op alle mogelijke en onmogelijke plaatsen aangeboden," aldus Roex. "Dat is een enorme verspilling van geld en mankracht. Een goede manager zou hier dadelijk orde op zaken stellen."
...

Het wordt een beetje gênant voor minister van Sociale Zaken Magda De Galan (zie ook rubriek Eminent, blz. 106). Eerst zit zij maandenlang te kijken op het steeds verder ontsporend tekort in de ziekteverzekering. Dan, als de brand al volop uitslaat en de Maastrichtnormen in gevaar komen (de put in de ziekteverzekering wordt geraamd op 20 tot 30 miljard frank), slaat zij wild om zich heen met botte maatregelen. De eerste slachtoffers zijn de artsen : door de blokkering van hun honoraria en een verlaging van hun vergoedingen voor technische prestaties wil De Galan 7,3 miljard frank besparen. De artsen zijn razend. Dokter Milan Roex, voorzitter van het Algemeen Syndicaat van Geneeskundigen van België (ASGB), dat zowel huisartsen als specialisten verenigt, vraagt zich af wanneer er nu eindelijk structurele hervormingen komen. "In de sector van de gezondheidszorgen wordt alles op alle mogelijke en onmogelijke plaatsen aangeboden," aldus Roex. "Dat is een enorme verspilling van geld en mankracht. Een goede manager zou hier dadelijk orde op zaken stellen." TRENDS. Straks vertrekt u voor overleg naar minister De Galan. Wat zal u haar voorstellen ? MILAN ROEX. We zullen pleiten voor subsidiariteit, zodat de medische zorgen worden toegewezen aan het meest adequate niveau. De huisarts krijgt de algemene zorg over de patiënt. Hij beheert een centraal medisch dossier van de patiënt en ontvangt daarvoor een vergoeding. Als dat nodig is, verwijst de huisarts door naar de specialist. Die laatste krijgt, bovenop de vergoeding voor zijn gewone prestaties, een verwijzingsereloon : een forfaitaire vergoeding per patiënt die doorverwezen werd door de huisarts. De patiënt ten slotte behoudt zijn volledige vrijheid, maar wordt door een lager remgeld financieel aangemoedigd om eerst naar de huisarts te gaan. Voor een bezoek aan de specialist wordt het remgeld verlaagd op voorwaarde dat de patiënt door de huisarts doorverwezen werd. Dit voorstel houdt ieder bij zijn taak. Nu echter concurreren de artsen onder elkaar. Bovendien worden ze uitsluitend betaald per prestatie. Daarom steken ze veel energie in de werving van patiënten. Is er nog zinvolle communicatie met minister De Galan mogelijk, of is het water te diep geworden ?Als er nu geen structurele maatregelen mogelijk zijn, is het niet zinvol om nog verder te praten. Wij zijn verontwaardigd omdat de brute, lineaire maatregel van De Galan alle artsen goed én slecht werkende over dezelfde kam scheert. De regering praat wel veel over structurele hervormingen, maar doet niets, uit angst.Met zijn uitspraak dat "het overaanbod aan artsen de honoraria laag zal houden" joeg premier Jean-Luc Dehaene de geneesheren in de gordijnen. Was Dehaenes uitlating niet correct ? Dehaene heeft een zinnetje van voormalig premier Edmond Leburton bovengehaald : On les aura par leur nombre. In België zijn we met bijna 40.000 artsen, terwijl we perfect geneeskunde zouden kunnen leveren met 15.000. Als je weet dat wij verhoudingsgewijs ongeveer evenveel uitgeven aan gezondheidszorgen als het buitenland, betekent dat dat er minder geld is voor artsen. Daarom kunnen we fundamentele keuzes niet langer uitstellen. Ofwel willen we de geneeskundige verzorging blijven financieren en moeten we zwaar herstructureren, ofwel verdwijnen bepaalde zorgen uit het terugbetaalde pakket. Het ASGB verspreidde een mededeling dat het tekort in de ziekteverzekering niet aan de huisartsen te wijten is, maar aan de universitaire ziekenhuizen en aan Wallonië. Zorgt u daarmee niet voor verdeeldheid ?In onze raad van bestuur zetelen meerdere professoren van universitaire ziekenhuizen. De financiering van deze ziekenhuizen moet uitgezuiverd worden : als vergoeding voor wetenschappelijk onderzoek en opleiding van artsen krijgen zij een hogere subsidie, de ligdagprijs. In werkelijkheid besteden universitaire ziekenhuizen het grootste deel van hun tijd aan routinezorg, wat voor een enorme meeruitgave zorgt. Een blindedarmontsteking verzorgt een universitair ziekenhuis tegen 14.000 frank per dag, een gewoon ziekenhuis tegen 4000 tot 6000 frank per dag. Ik zou nog akkoord gaan met een hogere ligdagprijs voor universitaire ziekenhuizen als vergoeding voor zeer speciale deskundigheid, voor uitzonderlijke apparaten of voor behandeling van zeldzame pathologieën. Wat Wallonië betreft : de medische cultuur is daar anders. Zo liggen de uitgaven voor bijvoorbeeld radiografie en klinische biologie er hoger. Als uitgavenpatronen onverzoenbaar zijn, is communautarisering een goede structurele maatregel. De organisatie van de gezondheidszorg moet zo dicht mogelijk aansluiten bij de medische cultuur : dat verhoogt de efficiëntie.De arts wordt betaald per prestatie. Vraagt dat systeem niet om overconsumptie ?Vergoeding per prestatie werkt goed in een medische sector in expansie. Maar nu moet de sector geconsolideerd worden. Het gevaar met forfaitaire vergoeding is dat je mensen betaalt om niets te doen. Je moet een evenwicht vinden tussen voldoende prikkels om te werken en de verleiding te vervallen in overconsumptie. Bovendien zit in het ereloon de vergoeding vervat voor investeringen en personeel. Dat was goed, vroeger : op twintig jaar hebben we daarmee een fantastisch apparaat opgebouwd, met een toegankelijkheid die je nergens anders ter wereld vindt. Nu moeten we echter formules vinden om bepaalde investeringen aan te moedigen zonder de oneigenlijke prestaties van de artsen op te drijven.Minister De Galan wil de vrijheid van artsen inperken.Wat is vrijheid ? Als patiënten zien dat mijn wachtkamer vol zit, gaan ze naar de spoedgevallendienst van het ziekenhuis op één kilometer hiervandaan. De behandeling van een bronchitis bij mij kost het systeem 2000 frank, inclusief de nodige medicijnen. De behandeling van dezelfde kwaal in de spoedgevallendienst kost 10.000 frank, omdat ziekenhuizen een radiografie nemen, wachtvergoedingen moeten betalen enzovoort. Gaan we vliegen uitschakelen met een vliegenmepper of met een kanon ?JOZEF VANGELDER