Industriële visserij

De Seafood-beurs vulde eind april een weekend lang zeven paleizen aan de Heizel in Brussel. 1600 exposanten uit 75 landen toonden er hun kunnen: technieken voor de kweek en de visserij, verpakking, verwerking, vervoer en opslag van vissen, schaal- en schelpdieren. De internationale beurs lokt 25.000 bezoekers, van wie 2 procent Belgen. Onder hen heel wat aankopers van de visafdelingen van supermarktketens, die beslissen wat er in het aanbod komt.
...

De Seafood-beurs vulde eind april een weekend lang zeven paleizen aan de Heizel in Brussel. 1600 exposanten uit 75 landen toonden er hun kunnen: technieken voor de kweek en de visserij, verpakking, verwerking, vervoer en opslag van vissen, schaal- en schelpdieren. De internationale beurs lokt 25.000 bezoekers, van wie 2 procent Belgen. Onder hen heel wat aankopers van de visafdelingen van supermarktketens, die beslissen wat er in het aanbod komt. Omdat ze geroemd worden voor hun voedingskwaliteiten, staan vis en weekdieren almaar vaker op het menu. De Belg verorbert er 24,5 kilo per jaar van, een kwart meer dan het Europese gemiddelde. Dat neemt niet weg dat onze consumptie van vissen, week- en schaaldieren daarmee ver achterblijft bij onze jaarlijkse consumptie van, in volgorde, brood, groenten, melkproducten, vers vlees en aardappelen. De grootste viseters zijn de IJslanders met een gemiddelde consumptie van 87 kilo per inwoner. De Belg eet gemiddeld 3 kilo mosselen per jaar. Daarmee staat ons land wereldwijd op de derde plaats voor de consumptie van weekdieren. Frankrijk en Spanje staan op een en twee. Behalve op mosselen zijn de Belgen ook dol op garnalen, en dan vooral noordzeegarnalen. Wat vis betreft, is de eerste plaats van de kabeljauw bedreigd door zijn hoge prijs. Kabeljauw wordt steeds vaker vervangen door andere witte vis zoals Alaska pollak en pangasius. Net als in Frankrijk speelt de grootdistributie, met ongeveer 50 procent van de markt, een dominante rol in de verkoop van vis, week- en schaaldieren. De oceanen vormen een immens reservoir aan voedsel, maar enkel op voorwaarde dat de voorraden goed worden beheerd. Daar loopt het fout. Volgens het Seafood Choices Alliance-programma van de ngo Seaweb wordt driekwart van de visbestanden overbevist of bevindt de bevissing zich op het maximum. In het noordoosten van de Atlantische Oceaan is 15 procent van de visbestanden al uitgeput en 80 procent wordt maximaal bevist. De EU werkt aan een verbod op ongewenste bijvangst. Vissers gooien die ongewenste vis in hun netten nu gewoon terug, maar die vissen sterven meestal. Aan die verkwisting wil de EU een einde maken. Er is een proefproject goedgekeurd voor het Skagerrak, de zeestraat tussen Denemarken en Noorwegen. Daar moet ongewenste vis aan land worden gebracht. Volgens de Europese Commissie was de visverwerkende industrie in 2009 wereldwijd goed voor een waarde van 20 miljard euro. Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk en Italië zijn de voornaamste visproducerende landen. De sector telt meer dan 3700 bedrijven en stelt zo'n 120.000 mensen tewerk. De Europese productie spitst zich vooral toe op de bereiding en de bewaring van vis, schaal- en weekdieren.OLIVIER STANDAERT