'Af en toe ga ik nog wel eens mee' - Annette Rollé gaat met pensioen, haar zoon doet alleen voort

"24 jaar geleden zijn we begonnen, met een klein tafeltje en een paraplu. Ondertussen hebben we een kraam van 10 meter lang, met wel honderd soorten schepsnoep, ambachtelijk snoepgoed, snoep met chocolade, karamellen en suikerbollen.
...

"24 jaar geleden zijn we begonnen, met een klein tafeltje en een paraplu. Ondertussen hebben we een kraam van 10 meter lang, met wel honderd soorten schepsnoep, ambachtelijk snoepgoed, snoep met chocolade, karamellen en suikerbollen. "In het algemeen is de infrastructuur van marktkramers in die 24 jaar enorm verbeterd, met luifels, overkappingen, camions en aanhangwagens. Het is allemaal wat comfortabeler geworden. Maar zwaar werk blijft het wel. Om 5 uur uit de veren, urenlang buiten staan in weer en wind. Al heeft dat niet alleen nadelen: 's zomers zie je de zon opkomen, 's winters geniet je van de sterrenhemel. En het is goed voor je weerstand: wij zijn veel minder ziek dan mensen met een kantoorbaan. "Ik geniet van het contact met de klanten, en van de goede band met onze collega's. Op elke markt hebben we onze vaste plaats en een goede marktleider zet nooit twee snoepkramen naast elkaar. Directe buren zijn dus geen concurrenten. Maar ook met de andere snoepkraamuitbaters komen wij overeen. En je eigen baas zijn, daar gaat niets boven. "Ik doe het nog altijd met hart en ziel, maar ik voel dat ik nu, op mijn 72ste, meer tijd nodig heb om te recupereren. Dat ik na een dag op de markt alleen nog wil rusten. Mijn zoon vindt het jammer dat ik stop. Op wie kun je meer rekenen dan op je eigen moeder? Af en toe zal ik nog wel eens meegaan, maar dan enkel wanneer ik er zin in heb." "Verf, penselen, pigmenten, ezels en statieven, potloden. Bij De Gouden Pluim vindt de kunst- en de hobbyschilder alles wat hij nodig heeft, al meer dan honderd jaar. In 1950 namen mijn grootouders de zaak over, mijn ouders volgden hen op. Negen jaar geleden werd mijn moeder ziek, vijf jaar geleden is ze overleden. Ik had toen net mijn baan opgegeven om mijn vader te helpen in de zaak. Toen hij twee jaar later een zwaar ongeval kreeg, stond ik er opeens alleen voor. "Niet vanzelfsprekend: we hadden een uitgebreid productgamma en heel veel leveranciers. Onze klanten verwachtten veel uitleg en service, en dan was er ook nog de boekhouding en de stock. "Omdat het zwaar begon te wegen, ben ik ingegaan op een overnamebod. Met pijn in het hart. Dat ik voor de zaak blijf werken, maakt de overgang wat zachter. De nieuwe eigenaar is blij dat de kennis in huis blijft, en de samenwerking verloopt vlot. "Het moeilijkste voor mij was de verhuizing. Aan het vertrouwde gebouw met de lange familiegeschiedenis was veel werk, en dan nog zou het er aan ruimte en comfort ontbreken, vond de nieuwe eigenaar. Van hartje Gent verhuisden we naar Nevele, waar we een groter en overzichtelijker pand delen met een speciaalzaak voor keramisten. Dat werkt. Ik stel ook met plezier vast dat een deel van ons cliënteel de weg blijft vinden." "Vier jaar geleden opende ik Soul: een bar waar je terecht kon voor een goede koffie, een wijntje of een glas bier. En één vrijdagavond per maand organiseerde ik een concert. Als je een uniek concept hebt en je dat met liefde uitwerkt, speelt het geen rol waar je zit, was mijn wat naïeve overtuiging. Waarom dus geen hoekpand onder de kerktoren van Zomergem? De eerste jaren mag ik een succes noemen: mijn koffie werd gesmaakt en de concerten lokten veel muziekliefhebbers. "Maar het kan snel keren. Het begon met een relatiebreuk. Ineens was ik een alleenstaande vader met veel extra vaste kosten. Terwijl mijn omzet zienderogen daalde. Voor een stuk kwam dat omdat de kerktorenmentaliteit mij parten speelde: als inwijkeling kon ik in het dorp op minder sympathie rekenen dan mijn ex-partner, die hier geboren en getogen is. Al heb ik ook fouten gemaakt. "Anderhalf jaar lang heb ik mijn zaak nog geprobeerd te redden. Ik heb ook overwogen de zaak over te laten. Maar het risico op zware terugvorderingen van btw en belastingen, op een herziening van de RSZ, of zelfs op boetes, was te groot. Er zat niets anders op dan de boeken neer te leggen. "Het was een dure levensles. Maar ik blijf geloven in mijn concept. Soul 2.0 komt er, maar de volgende keer doe ik het niet meer alleen. En niet meer onder de kerktoren."