De Britse Open is toe aan zijn 150ste editie. Die wordt vanaf vandaag voor de 27ste keer gespeeld op de Old Course van St.-Andrews in het Schotse Fife. Vorig jaar, toen de Open in het Schotse Turnberry werd gespeeld, kreeg het toernooi een verrassend verloop met de overwinning van Stewart Cink. Voor de Amerikaan was het de allereerste winst in een major, nadat zijn landgenoot Tom Watson lang het klassement had aangevoerd maar in de pl...

De Britse Open is toe aan zijn 150ste editie. Die wordt vanaf vandaag voor de 27ste keer gespeeld op de Old Course van St.-Andrews in het Schotse Fife. Vorig jaar, toen de Open in het Schotse Turnberry werd gespeeld, kreeg het toernooi een verrassend verloop met de overwinning van Stewart Cink. Voor de Amerikaan was het de allereerste winst in een major, nadat zijn landgenoot Tom Watson lang het klassement had aangevoerd maar in de play-off onderuitging. Voor de 59-jarige Watson volstond het dat hij op de 72ste hole de par speelde om de oudste winnaar van een Open te worden, maar zijn approach naar de green ging te ver zodat hij vrede moest nemen met een bogey. Dat kwam Old Tom niet meer te boven, zodat de discrete maar heel mythische Claret Jug naar zijn jongere teamgenoot ging. Hoewel de geschiedenis van de sport wil onthouden dat het vooral Watson was die het toernooi verloor, sloeg Stewart Cink de eerste wedstrijddag toch maar een schitterende 66. Daarmee staat hij in de top vijf van de beste score ooit voor een speler die het toernooi uiteindelijk won. Vooral als de wedstrijd in Schotland wordt gespeeld, ontvouwt de British zich haast altijd tot een emotioneel gebeuren, veel meer nog dan de andere majors. Zo herinnert iedereen zich nog editie 1999, toen de Fransman Jean Van de Velde op Carnoustie met vijf slagen voorsprong aan de laatste dag begon, maar het nog uit handen gaf. Van de Velde had gewoon behoudend kunnen spelen, maar legde te veel risico in zijn slagen, werd bijgehaald in het klassement en voorbijgestoken in de play-off. Eerder in de geschiedenis van de Britse Open was dat nog maar een keertje gebeurd, toen MacDonald Smith in...1925 aan de laatste ronde begon met vijf slagen voorsprong. De nederlaag van Van de Velde was het geluk van de Schot Paul Lawrie, die het toen haalde: met tien slagen in de laatste ronde zette hij de mooiste remonte ooit van de winnaar neer in de geschiedenis van de Britse Open. Omdat de Open zijn status van grootste golftoernooi wil behouden, hebben de organisatoren zich over het prijzengeld gebogen. De Britse Open heeft traditiegetrouw immers de grootste prijzenpot, zodat hij met de koers van de pond in vergelijking met de dollar en de euro moest worden vergroot: 4,8 miljoen pond in de plaats van 4,2. De winnaar krijgt straks 850 .000 pond en de runner-up een half miljoen. John Baete