Sophie Vandebroek: "In 1996 stierf Bart, mijn man en beste vriend, aan een astma-aanval. De kinderen waren 3, 5 en 7. We hadden altijd allebei zeer hard gewerkt - hij was hoofd engineering bij een firma in Rochester. Zestien jaar waren we samen en we hadden in de VS nooit veel vrienden gemaakt of een groot netwerk uitgebouwd. Van de ene dag op de andere ben je alleen met de kinderen. Ik leerde mijn buren kennen. Ik woon nu al vijftien jaar in hetzelfde huis in Pennfield, New York. "Hoe combineer ik werk en thuis? Je moet zorgen dat je je fundamenteel goed voelt bij wat je doet, anders ben je te gestresseerd. Ik heb altijd behoefte gehad aan een werkelijk interessante job, waar je passioneel over kan worden. En ik moet me goed voelen in mijn omgeving.
...

Sophie Vandebroek: "In 1996 stierf Bart, mijn man en beste vriend, aan een astma-aanval. De kinderen waren 3, 5 en 7. We hadden altijd allebei zeer hard gewerkt - hij was hoofd engineering bij een firma in Rochester. Zestien jaar waren we samen en we hadden in de VS nooit veel vrienden gemaakt of een groot netwerk uitgebouwd. Van de ene dag op de andere ben je alleen met de kinderen. Ik leerde mijn buren kennen. Ik woon nu al vijftien jaar in hetzelfde huis in Pennfield, New York. "Hoe combineer ik werk en thuis? Je moet zorgen dat je je fundamenteel goed voelt bij wat je doet, anders ben je te gestresseerd. Ik heb altijd behoefte gehad aan een werkelijk interessante job, waar je passioneel over kan worden. En ik moet me goed voelen in mijn omgeving. "Je moet zorgen dat je leeft volgens je eigen waarden en dat je werkt voor een firma die je waarden apprecieert. Ik heb al mijn kinderen de borst gegeven voor een jaar. Xerox gaf er niet om - al waren er in het begin enkele mannen die erover klaagden. In de zomer nam ik een jobstudente aan, die de kinderen naar het werk bracht. Ze aten in de cafetaria, ik gaf de kleine de borst en zij bracht ze terug naar huis. Xerox laat toe dat hun werknemers hun familieleven integreren in hun werkend leven. Dat neemt een hoop druk weg. "Elke firma waar ik heb gewerkt, heeft me flexibiliteit gegeven. Schrijven, denken, presentaties maken - ik kon het bij Xerox allemaal thuis. Ik moest daar nooit om zeven uur 's ochtends op kantoor zijn. Ik kón er ook niet zijn om zeven uur, want dan zette ik mijn kinderen op de bus. Ik heb nooit inwonende hulp gehad. Ik wilde zelf mijn kinderen opvoeden. "Thuis doe ik drie dingen om tijd vrij te maken voor mijn kinderen. Eén: ik delegeer. Ik heb dat vanaf mijn eerste job gedaan, dus het hoeft niet duur te zijn. Bijvoorbeeld, de boodschappenlijst. Ik betaal een tiener uit de buurt om elke vrijdag anderhalf uur lang te gaan winkelen. We hebben een supermarkt dichtbij en mijn boodschappenlijst is georganiseerd zoals je door de winkel loopt. Ik print ze één keer per week uit. Ze hangt op de koelkast. Als we tijdens de week zonder vruchtensap raken, dan is er geen sap tot de volgende vrijdag, maar dan schrappen we dat op de lijst. Ik weet wat we in huis hebben, want dat staat op mijn boodschappenlijst, maar ik ga nooit winkelen. "We hebben nooit een huishoudster gehad, maar ik nam altijd studentes aan die, afhankelijk van de leeftijd van mijn kinderen ( nvdr - intussen 12, 15 en 17), iets interessants deden, zodat ze een rolmodel konden zijn voor de kinderen. Momenteel heb ik er een die biotechnologie studeert. Ik zet de kinderen 's morgens op de bus. Om drie uur haalt de studente ze op, brengt hen naar huis, doet de was en maakt eten klaar. Met drie tot vier uur hulp per dag ben je er. Als ik op kantoor ben, kom ik altijd om halfzeven thuis. Het eten staat klaar, de studente gaat naar huis en ik ruim op en stop de kinderen in bed. Natuurlijk, als ik op reis ben, blijft zij slapen of heb ik een oudere babysitter die al jaren bij ons komt. "Tweede regel: je leven vereenvoudigen. Ik ben in hetzelfde huis blijven wonen, ik koop geen dure dingen die je toch maar moet onderhouden. Mijn twee auto's zijn allebei tien jaar oud. Tijdens de vakantie ga ik kamperen, dus ik hoef geen complexe vakanties te plannen. Of ik kom naar België om twee weken bij mijn moeder te zijn. We kijken niet naar tv, we huren één film per week. Sport is belangrijk in de VS. Je hebt ouders die elke avond en elk weekend met hun kinderen ergens naartoe moeten. Mijn regel is: één sport per kind en geen matchen in het weekend. We proberen gewoon een hoop dingen niet te doen. "Wat ik me realiseerde toen mijn man stierf, was dat veel van die zaken niet belangrijk zijn. Artificieel. Auto's kopen, boten... dat maakt je niet gelukkig. En voor jezelf: je moet geen veertig vrienden hebben. Een paar goede vrienden zijn voldoende. Vereenvoudigen spaart je een hoop tijd en een hoop geld. "Derde regel: gebruik informatietechnologie. Heel mijn carrière, van bij IBM, had ik fullspeed Cable@Home. Nu heeft iedereen internet, draadloos zelfs, maar vijftien jaar geleden waren er weinigen. Mijn werkgever heeft altijd mijn thuiskantoor geïnstalleerd en dat maakte het mogelijk om flexibel te zijn en van huis uit te werken. Mijn Blackberry is geweldig. E-mail, telefoon, internet overal ter wereld. Ik krijg meer dan honderd e-mails per dag en die behandel ik nu voor het merendeel tijdens de dag, wat een hoop tijd spaart. Ik moet niet meer, als ik de kinderen in bed heb gestopt, nog achter de computer kruipen om een stapel e-mails door te ploegen. Delegeren, vereenvoudigen en informatietechnologie - die regels hebben me altijd een heleboel geholpen."