Het moet gezegd: het carrièreverhaal van Nico De Swert (33) uit Duffel heeft iets van een Hollywoodscript. Hij studeerde in Antwerpen af als grafisch vormgever, maar zocht na zijn studies zijn fortuin in 's werelds grootste droomfabriek, Hollywood. Hij zou het maken als acteur. Dacht hij. "Ik vertelde niemand in Duffel iets van mijn plannen. Ik was bang dat ze me voor gek zouden verklaren en dat ik daardoor zou beginnen twijfelen. Ik wou ab-so-luut naar Los Angeles. Als kind al zat ik aan het televisietoestel gekluisterd: zo heb ik de microbe te pakken gekregen. Alleen had ik er geen flauw benul van hoe moeilijk het was. Ik trok met mijn spaarcenten en een toeristenvisum naar de VS."
...

Het moet gezegd: het carrièreverhaal van Nico De Swert (33) uit Duffel heeft iets van een Hollywoodscript. Hij studeerde in Antwerpen af als grafisch vormgever, maar zocht na zijn studies zijn fortuin in 's werelds grootste droomfabriek, Hollywood. Hij zou het maken als acteur. Dacht hij. "Ik vertelde niemand in Duffel iets van mijn plannen. Ik was bang dat ze me voor gek zouden verklaren en dat ik daardoor zou beginnen twijfelen. Ik wou ab-so-luut naar Los Angeles. Als kind al zat ik aan het televisietoestel gekluisterd: zo heb ik de microbe te pakken gekregen. Alleen had ik er geen flauw benul van hoe moeilijk het was. Ik trok met mijn spaarcenten en een toeristenvisum naar de VS." Het werd een keiharde ontnuchtering. De Swert kreeg er zelfs niet eens een werkvergunning. "Zo naïef was ik toen dus nog. Ik ben naar België teruggekeerd. Niet eens zwaar ontgoocheld, omdat ik mijn droom niet had opgegeven en veel had bijgeleerd. Ik wou terug, alleen zou ik het beter aanpakken." De jongeman ging dan maar aan de slag bij het bloemenbedrijf van zijn broer, Agora. Daarna begon hij als zelfstandige. En in 1998 kreeg hij dan toch de kans om als bloemendecorateur naar New York te gaan. "Dat gebeurde via een bloemiste die ik nog bij mijn broer had leren kennen. Ik vertrok, maar nog altijd met de idee om acteur te worden. En sindsdien ben ik niet meer teruggekeerd."Toch liep het niet helemaal zoals Nico De Swert had verwacht. Hij werkte onder meer als manager van de bloemenwinkel in het Carlyle Hotel in New York, een discrete verblijfplaats voor veel Hollywoodsterren. "Ik hoopte op dat moment nog altijd om acteur te worden. Ik ben helaas niet verder geraakt dan enkele bijrolletjes in de televisieserie Law & Order en een rol in een film die meteen op dvd werd uitgebracht." Zo'n bijrolletje in een Amerikaanse serie brengt gemiddeld 2000 à 3000 dollar op. Maar als dat je enige inkomen is in zes maanden, is dat natuurlijk bitter weinig. "Ik wist dat de meeste beroemdheden een armzalig bestaan hadden voor ze bekend werden, maar dat had ik er toch niet voor over," aldus De Swert. "Ik had in die tijd niet eens geld om mijn acteursportfolio te betalen. Dus schilderde ik maar het appartement van m'n fotograaf. Ironisch genoeg bezorgde ik als manager van de bloemenwinkel van de bekende partydesigner Renny Reynolds bloemstukken aan Steven Spielberg en Tim Burton. Ik stond zo dicht bij hen, maar toch waren ze onbereikbaar. Als winkelmanager verdiende ik redelijk mijn brood, maar New York is zo'n dure stad dat ik het nog altijd niet heel breed had. Toen ben ik als zelfstandige begonnen. De drang naar zelfstandigheid heeft er altijd ingezeten bij mij. Ik heb twee jaar als stylist gewerkt voor Victoria magazine. Daarna kon ik op regelmatige basis werken met de huishoud- en interieuricoon Martha Stewart. Ik was artdirector voor haar televisieprogramma's." Vanaf toen was De Swert gelanceerd als bloemendecorateur en stylist. "Martha Stewart is in de Verenigde Staten bijna bekender dan de president. Het was fantastisch om met haar te kunnen samenwerken. Twee jaar bij haar werken staat gelijk met afstuderen aan de Harvard School of Style. Ze is enorm gedreven, iets wat ik heel erg herken bij mezelf. Ze heeft ook wel een dictatoriaal kantje, maar ik heb enorm veel van haar geleerd. Toen voelde ik opnieuw de drang om zelfstandig aan de slag te gaan. Ik wou een boek uitbrengen bij dezelfde uitgeverij als Martha Stewart. Maar zolang ik voor haar werkte, kon ik dat niet. Mijn boek, vol unieke stukken die ik voor dat doel maakte, werd een succes. Van Living With Flowers verkocht ik tot nu toe 15.000 exemplaren in de VS en ook voor de Nederlandse vertaling is de interesse momenteel groot. Ik heb al een tweede boek op stapel staan. In het eerste heb ik een jaar tijd gestoken. Dat is veel te lang. Ik werk beter als ik onder stress sta. Mijn beste stukken in het eerste boek kwamen toen ik weinig tijd had." Nico De Swert had geen opleiding of scholing als bloemendecorateur, maar dat hinderde hem niet. Integendeel, zijn Amerikaanse klanten vonden hem fantastisch. "Ik heb veel geleerd in de tijd dat ik nog in België werkte, bij de zaak waar mijn broer bedrijfsleider is. In de Verenigde Staten is er een lacune in de bloemsierkunst. De bloemstukken zijn er een stuk conservatiever en stijver. Ze zijn blijven hangen in de jaren vijftig van de vorige eeuw. De link tussen bloemen en kunst leggen ze nog altijd niet. Mijn stukken zijn een verademing voor hen. Ik ben veel losser, doe nieuwere dingen. En het helpt dat ik uit Europa kom. Het Oude Continent geniet aanzien bij Amerikanen. Wat van Europa komt, is fijner, en voor een groot deel klopt dat ook wel, toch zeker wat bloemen en decoratie betreft. Daniël Ost is hier gekend in hogere kringen. Zijn aanpak is heel kunstzinnig. Ik ben commerciëler."Intussen doet niet alleen de verkoop van zijn boek Living With Flowers het goed. De onlinewinkel www.1800flowers.com brengt zijn stukken wereldwijd aan de man en officieel is de ontwerper uit Duffel chief executive officer van Nico De Swert Inc. "Die onlineverkoop geeft me ademruimte om te doen waar ik zin in heb. Ik bereik 15 miljoen klanten, dat is niet te evenaren. Voor de rest heb ik niet zoveel plannen. I go with the flow. Ik blijf wel in de Verenigde Staten werken, met een groene kaart. Naar België terugkeren zie ik niet zitten. Al mijn vrienden wonen in de VS. Ik ben er intussen ook getrouwd met een vluchtelinge uit Iran. Behalve mijn familie ken ik in België niet zoveel mensen meer. Maar ik heb wel nog een appartement in het centrum van Antwerpen. Als ik naar België kom, is het vakantie voor mij. Mijn acteerambities? Zodra je die microbe hebt, raak je er niet meer van af. Het verlangen is er misschien nog wel, maar ik hol er niet meer achteraan. Als het niet komt, dan komt het niet." Dominique Soenens