No Direction Home: Bob Dylan

Je moet geen Dylan-fan zijn om de 225 minuten van Martin Scorseses briljante documentaire geboeid te volgen. No Direction Home volgt Bob Dylan van 1941 tot 1966: voor velen (ook voor ons) Dylans beste periode. Scorsese is een rocker in hart en nieren. Samen met Dylan deelt hij een liefde voor de oude bluesmuzikanten en een fascinatie voor het New York van de jaren vijftig en zestig. Enige andere overeenkomst tussen de muzikant en de cineast? Beiden zijn rasvertellers. Aan de hand van een interview met Dylan en archiefmate-riaal (uit zowel Dylans persoonlijk archief als uit journaals, films en docs) hangt Scorsese niet alleen een indringend artiestenportret op, hij schildert tevens een accuraat tijdsbeeld, gezien door de ogen van zijn protagonist. Zonder concurrentie de beste muziekdocumentaire van het jaar.
...

Je moet geen Dylan-fan zijn om de 225 minuten van Martin Scorseses briljante documentaire geboeid te volgen. No Direction Home volgt Bob Dylan van 1941 tot 1966: voor velen (ook voor ons) Dylans beste periode. Scorsese is een rocker in hart en nieren. Samen met Dylan deelt hij een liefde voor de oude bluesmuzikanten en een fascinatie voor het New York van de jaren vijftig en zestig. Enige andere overeenkomst tussen de muzikant en de cineast? Beiden zijn rasvertellers. Aan de hand van een interview met Dylan en archiefmate-riaal (uit zowel Dylans persoonlijk archief als uit journaals, films en docs) hangt Scorsese niet alleen een indringend artiestenportret op, hij schildert tevens een accuraat tijdsbeeld, gezien door de ogen van zijn protagonist. Zonder concurrentie de beste muziekdocumentaire van het jaar. De Europa-trilogie (kortweg E-trilogie) is niet alleen een van de mooist verpakte dvd-boxen van het jaar, de vierdelige boxset is ook een van de meest complete en imposante boxen van 2005. Naast de langspelers The Element of Crime, Epidemic en Europa, bevat de box Von Triers korte films en een lading commentaartracks, documentaires en interviews om u dagen aan het scherm gekluisterd te houden. Alles wat u over het Deense wonderkind en de Europese cinema tussen 1984 en 1995 te weten wilt komen, vindt u erop terug. Alstublieft. Wat Ben Hur (1959) nog steeds zo geweldig maakt, zijn de groots opgezette spektakelscènes. De wagenrace, de intrede in Rome en de zeeslag werden destijds zuiver ambachtelijk in elkaar gezet. Nu zou snel naar de computer gegrepen worden, toen werd alles nog in de studio nagebouwd en liepen er duizenden figuranten op de set. Warners speciale editie van Ben Hur is er een om u tegen te zeggen. Niet alleen de met elf oscars overladen productie uit 1959 is te zien alsof de film net het lab verlaten heeft, ook de integraal gerestaureerde versie uit 1925 staat op de vierdelige discset. Het bonusmateriaal werpt de kijker terug in de tijd met nooit vertoond archiefmateriaal en interviews afgenomen anno 1994. We schenken zowel Quentin Tarantino's debuut als zijn laatste wapenfeit weg. Kill Bill 1 & 2 zitten, zonder enig bonusmateriaal, in een doosje. Quentins citaten uit de Hongkong- en Hollywoodpulp zijn afwisselend bevlogen en saai. De drie uren Kill Bill zouden in een twee-urenversie meer aan de ribben blijven plakken. Reservoir Dogs deelt wel nog steeds rake uppercuts uit. Deze keer kunt u de prent met commentaar bekijken en u komt er achter waarom het voortreffelijk geschreven en geregisseerde Reservoir Dogs een nieuwe trend inluidde. Clint Eastwoods Bird is een meeslepende biopic over de op- en ondergang van de grote Charlie Parker. Parker was verslaafd aan drie zaken: zijn sax, vrouwen en drugs. Hij vocht als artiest voor zijn muziek en hij leefde een eenzaam leven met zijn drugsverslaving. Parker was een virtuoos, maar de drugs eisten hun tol: hij stierf op zijn vierendertigste. De patholoog schatte zijn leeftijd op vijfenzestig. Eastwood is een jazzfan en hij draagt de muziek en de soul van Charlie 'Bird' Parker duidelijk een warm hart toe. De volledige Fassbinder-collectie beslaat vier boxen. Dit jaar kwamen de BRD-trilogie en de Fassbinder Box Volume 2 uit. De Duitser Rainer Werner Fassbinder is een van die film- en theatermakers bij wie schrijven en regisseren even belangrijk is als ademen, eten, vrijen en drinken. Fassbinder leefde negen levens. Zijn onstuitbare energie (gecombineerd met een teveel aan booze en coke) werd hem uiteindelijk fataal. Hij werd 37 jaar. Zijn erfenis bevat een veertigtal films en elf toneelstukken. Box Volume 2 bevat zes langspelers, enkele korte films en sketches, interviews en een anderhalf uur durende doc over en met Fassbinder. De Louis Malle Collection bevat negen titels. Voorlopig zijn uitsluitend het meeslepende Au revoir les enfants en het magistrale debuut Ascenseur pour l'écha-faud beschikbaar. De soundtrack van Miles Davis is al even bekend als Malles debuutfilm. Het is tevens een van de eerste films waar jazz een dramatische functie aangemeten krijgt. Miles' soms etherische trompetklanken onderstrepen de doelloosheid en radeloosheid van de personages. Ascenseur pour l'échafaud is een schitterend Europees antwoord op de Amerikaanse film noir en brak anno 1947 behoorlijk wat potten door zijn kordate, maar losjes gestructureerde vertelstijl. Een onsterfelijke klassieker. De elfdelige reeks over de Vlaamse film, uitgegeven door het Koninklijk Filmarchief (met steun van de Vlaamse Gemeenschap), was het geesteskind van wijlen Michel Apers en bezieler Eric Martens. Dit uitstekende en bijzonder geslaagde project bevat digitaal gerestaureerde versies van onder meer De man die zijn haar kort liet knippen, Mira, De Witte, Meeuwen sterven in de haven, Malpertuis, De komst van Joachim Stiller, De Loteling, Verbrande Brug en Brussels by Night. Het grondige speurwerk van Eric Martens resulteerde in enkele beklijvende documentaires, wat de reeks uniek maakt. Het prestigieuze Directors Label brengt clip art voor gevorderden. Dit jaar zijn Anton Corbijn, Mark Romanek, Jonathan Glazer en Stéphane Sednaoui aan de beurt. Dat muziekclips meer zijn dan rondborstige meiden die schaars gekleed rond stoere binken draaien, bewijzen de clips van bovenstaande regisseurs. Anton Corbijn is een wereldvermaarde rockfotograaf. Stéphane Sednaoui mag de grote namen uit de modewereld met de voornaam aanspreken en Jonathan Glazer maakte enkele visueel halsbrekende clips en commercials. De regisseurs ondergebracht in het Directors Label hebben elk hun uitgesproken visie en stijl. De muziekclip als volwaardige kunstvorm. Nog een verzameling uit de Warnerstal om te omhelzen. De gangsterbox bevat de klassiekers White Heat, Little Caesar, Angels with Dirty Faces, The Pertrified Forest, The Public Enemy en The Roaring Twenties. Alle titels zijn vergezeld van een commentaartrack en archiefbeelden. Een dergelijke box geeft het goede gevoel 'waar voor uw geld te hebben'. Neem het van ons aan: de gangsterfilms van toen zijn stukken beter dan het gros van nu. Piet Goethals