Cross-over is wederzijdse overkruising tussen chromatiden van homologe chromosomen. Gaat u er rustig bij zitten, we hebben het over vermenging van muzikale stijlen.
...

Cross-over is wederzijdse overkruising tussen chromatiden van homologe chromosomen. Gaat u er rustig bij zitten, we hebben het over vermenging van muzikale stijlen.Het jongste voorbeeld in onze contreien is dat van pianist Tars Lootens. Deze goede jazzmuzikant waagt zich al 25 jaar lang aan easy listening music. Met succes, zoals blijkt, maar Tarsando ma non troppo heeft ons flink op een verkeerd been gezet. Hoewel een beroep werd gedaan op de 'klassieke' strijkers van het Walter Boeykens Ensemble is het geen Tars Goes Classic (à la Lotti of, godbetert, Kamiel Spiessens), maar mij moet van het hart dat de jazzy nummertjes, o.a. diegene die refereren aan vroeger werk, veruit het best klinken. Het betekent niet dat Tars 'uitgespeeld' zou zijn. Het tegendeel is waar. Over heel de plaat zijn leuke harmonische vondsten te horen en je hebt gauw de neiging mee te neuriën. Een goed teken, zou ik zeggen. Maar klassiek is het niet... (Eufoda/1247) . Minder populair is allicht de jongste compositie van toetsenman Joe Zawinul. Hij werd in 1932 in Wenen geboren, is Hongaar, Tsjech en heeft naar eigen zeggen Sinti-bloed in de aderen. Hij speelde zigeunermuziek op accordeon en viool en studeerde vanaf z'n twaalfde ook piano. Zawinul kreeg een klassieke opleiding aan het Conservatorium van Wenen en begon pas rond 1951 jazz te spelen. Hij droomde ervan 'het' in de States te 'maken' en slaagde daar ook in. Om een lang verhaal kort te maken : voor ons ligt Stories of the Danube, een klassieke compositie (nou ja, klassiek ?) van de man die in de jaren zeventig de jazzrockgroep Weather Report stichtte. Cross-over is dus niet nieuw. Voorbeelden van muzikale slippertjes zijn legio : Nigel Kennedy, Paco de Lucía, Kiri Te Kanawa, Barbara Hendrickx, Göran Söllscher... Gezegd moet worden dat Zawinul met groot gemak overschakelt van jazz naar klassiek en al evenmin graten ziet in het citeren van folkelementen in zijn muziek. Zoals de titel laat vermoeden, verhaalt de muziek de geschiedenis van de Donau, van de bron tot het nabije Oosten. Je leert méér aardrijkskunde en geschiedenis uit goede boeken, maar voor de sfeer moet je bij Zawinul zijn. (Philips Classics/454.143.2) . MILO DERDEYN