Claire Denis Retrospectieve in het Koninklijk Filmarchief, Baron Hortastraat 9, 1000 Brussel. Info: tel. 02 507 83 70, www.filmarchief.be - In MuHKA media, Waalsekaai 47, 2000 Antwerpen. Info: tel. 03 242 93 57, www.muhka.be/film
...

Claire Denis Retrospectieve in het Koninklijk Filmarchief, Baron Hortastraat 9, 1000 Brussel. Info: tel. 02 507 83 70, www.filmarchief.be - In MuHKA media, Waalsekaai 47, 2000 Antwerpen. Info: tel. 03 242 93 57, www.muhka.be/film l = negatief bevonden ; H = redelijk ; HH =positief ;HHH = aanbevelenswaard ; HHHH = uitmuntend In het oeuvre van de Franse cineaste Claire Denis verdringen lichaams- en gebarentaal, blikken, korte aanrakingen, sterk fysiek geladen daden zoals moord en seks, en een verpletterende sfeerschepping de dramatische opbouw en lang uitgesponnen dialoogscènes. Claire Denis - die deze maand een retrospectieve geniet in zowel het Brusselse als Antwerpse Filmmuseum en haar nieuwe film L'Intrus komt voorstellen - debuteerde in 1988 met Chocolat, een licht autobiografische prent over een klein meisje dat getuige is van een verstikkende driehoeksrelatie in een Franse kolonie in West-Afrika. Het stedelijke, agrarische of woestijnlandschap als een metafoor voor menselijke relaties en de onmacht tot communicatie zal Denis blijven aanwenden. Ook het moordende spel tussen man en vrouw of tussen man en man is prominent. Of het nu gaat om adolescenten die worstelen met liefde, passie en zichzelf ( Nénette et Boni, 1996), een fascinerende driehoeksrelatie tussen drie mannen van wie één een seriemoordenaar is ( J'ai pas sommeil, 1994), een letterlijk alles verslindende liefde in de kannibalistische ero-gore van Trouble Every Day (2001) of fysieke en psychologische machtsspelletjes tussen twee soldaten in het vreemdelingenlegioen ( Beau travail, 1999): Claire Denis vat de pijn in een alles suggererende mise-en-scène. Denis zet de kijker aan het werk en dwingt hem de betekenis te achterhalen. Zo ook in L'Intrus. L'Intrus is zuivere poëzie. De scoopcomposities van de fotografieleidster Agnès Godard zijn hypnotiserend en Denis' verhaalstructuur is al even gefragmenteerd als de dagdromen en nachtmerries van haar protagonist. In L'Intrus wordt de grens tussen droom en werkelijkheid volledig uitgegomd. L'Intrus is een film van weinig woorden. De stiltes worden af en toe door een dreigend klinkende synthesizer of gitaarriff doorbroken. Je vermoedt het ergste, het meest dramatische, een bepaald spanningsveld wordt opgebouwd, maar... er gebeurt (ogenschijnlijk) niets. Door de spaarzame dialogen en de toeschouwer voortdurend in het ongewisse te laten over het wie, wat en waarom, blijf je evenwel ontzettend geïntrigeerd en geboeid. (***) Piet Goethals