De financiële crisis heeft al zoveel verschillende vormen aangenomen - van de banken tot de economie als geheel en de toestand van de openbare financiën - dat we zouden vergeten waar het allemaal begon: bij de Amerikaanse huizenmarkt. Die bereikt in 2012 eindelijk haar dieptepunt.
...

De financiële crisis heeft al zoveel verschillende vormen aangenomen - van de banken tot de economie als geheel en de toestand van de openbare financiën - dat we zouden vergeten waar het allemaal begon: bij de Amerikaanse huizenmarkt. Die bereikt in 2012 eindelijk haar dieptepunt. Sinds midden 2011 stijgen de prijzen maand na maand. De huurprijzen nemen toe, zodat kopen aantrekkelijker wordt en bij al die 20-plussers die nog bij hun ouders wonen, zit nog heel wat vraag in de pijplijn. De huizen zijn bovendien in jaren niet meer zo goedkoop geweest. Maar een bodemprijs is nog niet hetzelfde als een opleving van de markt. De economische omstandigheden blijven wegen op de woningmarkt. De banken zijn behoedzaam en geven alleen de meest solvabele ontleners krediet. Er is misschien een tekort aan nieuwe huizen, maar in 2012 komen er massa's op de markt door het enorme aantal uitzettingen dat er nog zit aan te komen. Intussen overtreffen bij miljoenen Amerikaanse huishoudens de schulden ruimschoots de waarde van hun bezittingen, wat het voor hen moeilijker maakt een verhuizing te overwegen. Voor de Europese huiseigenaars ziet het er in 2012 zo mogelijk nog somberder uit. De prijzen zijn er even ver afgedaald als in de Verenigde Staten. Bovendien stimuleert de demografie op het Oude Continent de vraag minder en zit de Europese huizenmarkt gevangen in een niet bepaald benijdenswaardige val, doordat veel huishoudens een hypotheek met variabele rente onderschreven hebben. Als de eurocrisis wordt opgelost (maar vergok je huis daar maar niet op), dan gaat de Europese Centrale Bank een strakker monetair beleid voeren en stijgen de hypotheekafbetalingen voor de leners. De tegenwind voor het residentiële vastgoed in de VS en Europa houdt ook het herstel van het commerciële vastgoed tegen (kantoren, kleinhandelszaken enzovoort). De kantoorhuurprijzen stijgen weliswaar opnieuw, maar de eigenaars hebben nog heel wat werk om huurders te vinden. Het slome herstel heeft nog andere effecten. In 2012 wordt een aantal nieuwe gebouwen opgeleverd, maar zolang de vraag van de gebruikers zwak blijft, zullen er niet al te veel nieuwe meer gebouwd worden. Tegelijk blijven de vastgoedinvesteerders focussen op prestigieuze locaties in grote wereldsteden als Londen en New York, waar de vraag het meest verzekerd is. De vastgoedmarkten in de rijke wereld kunnen dus best een dosis enthousiasme gebruiken. De ontluikende markten daarentegen zijn in 2012 heel wat levendiger. In de Aziatische steden bruist het van de bouwactiviteiten. De Council on Tall Buildings en Urban Habitat schatten dat dit jaar 72 wolkenkrabbers opgeleverd worden, waarvan 27 in China. Niettemin overtreft de vraag het kantooraanbod, wat tot een snelle groei van de huurprijzen leidt. Op de woningmarkt blijven de politici interveniëren om de stijgende huizenprijzen in toom te houden. De overheid in China, Hongkong en Singapore heeft de voorbije paar jaar de regels verstrakt, onder meer door een rem te zetten op hoe snel je een eigendom kan doorverkopen en door de aanbetalingen te verhogen. In China moet een enorm programma van betaalbare huisvesting - 36 miljoen nieuwe huizen in vijf jaar tijd - de opwaartse druk temperen. Desondanks ziet de prijsstijging in grote delen van de opkomende wereld er in westerse ogen nog altijd explosief uit. De auteur is financieel redacteur van The Economist.ANDREW PALMERDit jaar worden in Azië 72 wolkenkrabbers opgeleverd.