Watermaal-Bosvoorde verbergt een culinair pareltje: Coriandre. In de intieme bistro heeft alles persoonlijkheid: de gastvrouw, het decor en het eten. Eigenaars zijn de chef-kok Damien Vanderhoeven en zijn echtgenote Agnès. Vanderhoeven volgde een opleiding aan Ceria en werkte onder andere in het restaurant Foudre in Brussel. Hij droomde ervan banketbakker te worden.
...

Watermaal-Bosvoorde verbergt een culinair pareltje: Coriandre. In de intieme bistro heeft alles persoonlijkheid: de gastvrouw, het decor en het eten. Eigenaars zijn de chef-kok Damien Vanderhoeven en zijn echtgenote Agnès. Vanderhoeven volgde een opleiding aan Ceria en werkte onder andere in het restaurant Foudre in Brussel. Hij droomde ervan banketbakker te worden. Zijn liefde voor de bakkunst viert de chef bot op het brood en het biscuitgebak, die dagelijks worden gebakken. Ook de mignardises en het vers gedraaid ijs zijn van superieure kwaliteit. Damien Vanderhoeven focust op een seizoengebonden interpretatie van de Franse gastronomie. De chef goochelt met exotische smaakmakers, terwijl Agnès de tafel dekt met dure Laguiole-messen, zwarte borden en zwart bestek. Er is een driegangenmenu voor 30 euro en een viergangenmenu voor 55 euro. Maar de meeste gasten trekken tijd uit om te genieten van het vijf- (65 euro) of het zesgangenmenu (70 euro) en laten Agnès de bijpassende wijnen kiezen. Er was een glaasje Château La Negly uit de Languedoc als aperitief en er kwamen drie lekkere, maar rijke welkomsthapjes: flan van gerookte paling met groentjes, roerei met morielje en spinazie en brioche met grijze garnaal en daslook. Onze menu opende met een stevige terrine van ganzenlever en gerookte paling, opgediend met mousse van groene appel, selder en wasabi. Daarna kwam filet van heek, gebraden onder een kruidenkorst, met coulis van zwarte look en ramenas. Daarbij dronken we Château de Nancelle, als correcte Macon Village. Het hoofdgerecht was Frans lam, bereid op een lage temperatuur en kort gebakken, zodat het vlees rosé bleef. Bij het lam kwamen Japanse maitake-paddenstoel, paksoi, tarwe en een teriyakisaus met honing en koriander. Daarbij schonk Agnès een Minervois van Pierre Cros. Als voorbode van het nagerecht was er een bitter, zoetzuur gerechtje gebaseerd op sinaasappelmousse, wortelsorbet en crumble met de parfums van koffie en Szechuanpeper. Daarna kwam de afsluiter: gebakken ananas met specerijen, kokoscrumble, passievrucht, crème van witte chocolade en sorbet van kokosmelk. De bereidingen zijn licht, tonen respect voor de producten en bieden een boeiende smaak- en textuurdiversiteit.