Uppsala (Zweden). Dankzij familiebanden leer ik Zweden met zijn 9 miljoen inwoners kennen in de dagelijkse werkelijkheid. De lagere school van Ramstalund, een dorp bij de universiteitsstad Uppsala, is een van de duizend onderwijsinrichtingen in Zweden voor de jongste scholieren. Ramstalund zit keurig in de gebouwen. Hier geen lekkende kranen, afbladderende verf, vochtvlekken op de zolderingen, ontbrekende of losliggende tegels in de gangen en op de speelplaatsen. Wat een verschil met de ruïneuze hokken in Vlaanderen die, ondanks de torenhoge belastingen, ooit zullen worden opgelapt door een public private partnership, dixit Frank Vandenbroucke.
...

Uppsala (Zweden). Dankzij familiebanden leer ik Zweden met zijn 9 miljoen inwoners kennen in de dagelijkse werkelijkheid. De lagere school van Ramstalund, een dorp bij de universiteitsstad Uppsala, is een van de duizend onderwijsinrichtingen in Zweden voor de jongste scholieren. Ramstalund zit keurig in de gebouwen. Hier geen lekkende kranen, afbladderende verf, vochtvlekken op de zolderingen, ontbrekende of losliggende tegels in de gangen en op de speelplaatsen. Wat een verschil met de ruïneuze hokken in Vlaanderen die, ondanks de torenhoge belastingen, ooit zullen worden opgelapt door een public private partnership, dixit Frank Vandenbroucke. Ramstalund telt 300 leerlingen, aangevoerd uit alle dorpen en gehuchten in de wijde omtrek met stipte en gratis schoolbussen. In weer en wind, ook door de dikke sneeuw, zelfs al valt die vroeg, zoals dit jaar. Kinderen die te geïsoleerd wonen voor de bus, worden opgepikt door een gratis taxi met een uitklapbaar schoolbussymbool. De scholiertjes eten gratis verse warme maaltijden uit de schoolkeuken. Hun werkboeken, schriften en schrijfgerei zijn gratis, net zoals de schooluitstappen. Ramstalund heeft een volledig uitgeruste houtbewerkingsklas met voltijdse onderwijzers, idem dito is de textielklas. In de muziekklas staan vijf piano's en zeven gitaren. Ramstalund hoeft geen wafelbak, ouderfuif of barbecue om te bestaan. Te veel belastingen. De leerlingen van de Katedral Skolan, een middelbare school in Uppsala, hebben leraren die veertig uur aanwezig zijn (zij fungeren als tutor in de Engelse trant), beschikken over een eigen kantoor en heersen over klassen met alles erop en eraan. Voor natuurkunde heeft elke leerling een meetapparaatje voor laserexperimenten, niet één voor de hele klas zoals in een prominente en kwalitatieve school in het Antwerpse. Het middelbaar onderwijs is volledig gratis - in Katedral Skolan staan dagelijks drie warme hoofdgerechten (vegetarisch incluis) op het menu. Wat de Zweden doen voor hun jongeren, doen zij ook voor hun volwassenen. Te veel belastingen blijven fout en dat hebben de Zweedse kiezers getoond op 17 september. Zij ruilden Goran Persson en zijn sociaaldemocraten voor de centrumrechtse coalitie van Fredrik Reinfeldt. Onvrede over kwalijke affaires van de regering-Persson, onvrede over de groei, onvrede over de grote ambtenarengroep, onvrede over de belastingen geven Reinfeldt de kans om geleidelijk de belastingen te verlagen en meer mensen aan het werk te krijgen. De officiële werkloosheid bedraagt hier 6 %, maar in werkelijkheid ligt het cijfer dubbel zo hoog (ook hier bedacht de regering ingenieuze manieren om de feitelijke stempelaars te escamoteren). Reinfeldt botste prompt op de nationale rechtlijnigheid en transparantie: twee vrouwelijke ministers dienden binnen de kortste keren op te stappen. Zij hadden gelogen over dagelijkse zonden in verband met de kinderoppas. De Zweden, ook gewone burgers en uiteraard de pers, mogen elkaars belastingaangifte inzien, want dat is het publieke domein. Op die wijze kwam het geknoei van de politieke madammen aan het licht. Ministers zijn bedriegers. Dezelfde normen in België zouden leiden tot de onmogelijkheid om een nationale regering te vormen. Hier zijn federale ministers per definitie bedriegers. Zij vervalsen begrotingen, vertellen niks of te weinig en beliegen de burgers. Achterbaksheid is de gedeelde familienaam van Guy en Freya. De Tijd citeerde het zoveelste schandalige voorbeeld: de bedrijven betalen, zonder daar iets over te horen na de begrotingsbesprekingen, de beheerskosten van hun gratis CO2-emissierechten. Voor Sidmar loopt de jaarlijkse factuur op tot 890.000 euro. Wie zei dat regeringen met liberalen bedrijfsvriendelijk zijn? Die nonsens gelooft toch niemand. Kassa door de beheerskosten: 6 miljoen euro per jaar voor het Kyotofonds. Dat volgt op accijnzen op biobrandstof die u nu al betaalt zonder dat er biobrandstof beschikbaar is en dat is een gevolg van de onbekwaamheid van de regeringen-Verhofstadt. Na de volgende federale verkiezingen, waarbij men mag hopen dat paars dik gezakt wordt, volgen nieuwe en onbegrijpelijke verpakkingsbelastingen. Enzovoort. Welk moreel gezag heeft Guy Verhofstadt om van zijn burgers keurige belastingaangiften te eisen? Geen. Over het hele leven van haar burgers pakt de overheid meer dan de helft van iedereen die wat doet, heeft of besteedt. Bij te hoge belastingen, zeker als die worden verkwanseld aan te veel ambtenaren, te veel corruptie, te veel witte olifanten, te veel kosten door de heterogeniteit van België, gooien de burgers er het bijltje bij neer. Dat bewijst dat zij rechtschapener zijn dan hun regeerders. De auteur is directeur van Trends. Reacties: frans.crols@trends.beFrans Crols