" Het horecaleven is moeilijk en fysiek zwaar. Dat besefte ik al toen ik in de voetsporen van mijn ouders trad, maar de passie voor eten en drinken was te groot. Dat is ze nog altijd. Ook tijdens mijn weekend - op maandag en dinsdag - werk ik daarom minstens enkele uren. Dan werk ik mijn e-mails en boekhouding bij, maak ik de planning voor de week die komt, of doe ik degustaties voor mijn werk als sommelier.
...

" Het horecaleven is moeilijk en fysiek zwaar. Dat besefte ik al toen ik in de voetsporen van mijn ouders trad, maar de passie voor eten en drinken was te groot. Dat is ze nog altijd. Ook tijdens mijn weekend - op maandag en dinsdag - werk ik daarom minstens enkele uren. Dan werk ik mijn e-mails en boekhouding bij, maak ik de planning voor de week die komt, of doe ik degustaties voor mijn werk als sommelier. "Natuurlijk moet je die drukte soms achter je kunnen laten en moet je je iPhone eens wegleggen in plaats van telkens naar je lijst met reservaties te kijken. Het is een van mijn goede voornemens: ik wil de reservaties pas opnieuw checken als ik in het restaurant ben. Zodat ik mijn hoofd eens even kan leegmaken. Anders blijf je daar op je vrije momenten maar aan denken. Alleen zijn er veel mensen die mij toch contacteren als ze online zien dat alle plaatsen in het restaurant volzet zijn. Zo proberen ze toch nog een plekje te bemachtigen, maar voordat je het weet, ben je daardoor de hele tijd met je werk bezig. "Dat gevaar schuilt al in hoe ik naar de zaken kijk. Als je werk je passie en je hobby is, betekent dat ook het omgekeerde: dat je hobby ook je werk is. Dat wil zeggen dat je er makkelijk dag en nacht mee bezig kunt zijn. Ook als het restaurant gesloten is, zoek ik nieuwe wijnen of stel ik nieuwe menu's samen. Ik zie dat ook als een vorm van ontspanning, maar ik moet er wel mee opletten. Je moet tenslotte een balans blijven vinden. Balans is belangrijk, maar zo moeilijk te plannen." "Soms raak ik die balans kwijt en ben ik dag en nacht met het werk bezig. Dan voel ik dat ik fysiek over mijn limiet ga. Dat gebeurt af en toe, dat ga ik niet ontkennen. Hoewel ik dat voor mezelf nog wel zou durven te ontkennen. Gelukkig ziet mijn vrouw aan mij wanneer ik aan mijn grens zit en wijst ze me daarop. Ze is een goede wekker, ze schudt me wakker. "Op zulke momenten probeer ik opnieuw wat meer sport in te plannen. Ik probeer al wekelijks te lopen en elke maandagochtend sport ik met een coach, om het weekend meteen goed in te zetten. Maar meestal heb ik de avond ervoor nog tot 2 uur in het restaurant gewerkt en ben ik fysiek nog moe van de werkweek. Zo'n uurtje sporten op de mat helpt me om de vermoeidheid weg te werken en de dag goed te beginnen. Mijn coach en ik werken dan op conditie en kracht, we forceren niets. Het helpt me om de rest van de week intens te presteren. Als je veertien tot vijftien uur per dag werkt, moet je gewoon sterk staan. Fysiek en mentaal." "Anderen begrijpen niet altijd dat ik dat volhoud. Het is zwaar, maar ik werk altijd in een aangename sfeer. Ja, het blijft werken, maar je vertoeft tijdens de week wel tussen mensen die langskomen om zich te amuseren. Dan moet je hen ook met de glimlach ontvangen. Om dat te kunnen, moet je goed in je vel zitten. Ik merk aan mezelf dat ik dat veel meer uitstraal als ik fit ben. "Dat gastheerschap eindigt trouwens niet als je de deuren van het restaurant sluit. Hoffelijk zijn draag je altijd mee. Ik heb niet altijd en overal een smoking aan, maar ook op mijn vrije dagen moet ik er proper bij lopen. Je mag deze baan niet half doen. Als dat betekent dat ik er in het weekend ook mee bezig ben, is het dan nog gewoon mijn job? Nee, dan is het mijn leven. Zo heb ik het graag."