Tien jaar geleden werd Antonio Pappano muziekdirecteur van de Munt. Na het 'dictatoriale' regime van Sylvain Cambreling, onder wie onze internationale opera - het moet gezegd - naam en faam verwierf, leek de opdracht voor de toen nog jonge dirigent schier onmogelijk. Maar hij slaagde cum laude. In de orkestbak klonk een zucht van verlichting: de 'nieuwe' was een verdraaid knappe musicus en een goed mens ...

Tien jaar geleden werd Antonio Pappano muziekdirecteur van de Munt. Na het 'dictatoriale' regime van Sylvain Cambreling, onder wie onze internationale opera - het moet gezegd - naam en faam verwierf, leek de opdracht voor de toen nog jonge dirigent schier onmogelijk. Maar hij slaagde cum laude. In de orkestbak klonk een zucht van verlichting: de 'nieuwe' was een verdraaid knappe musicus en een goed mens die spanning en ontspanning precies wist te doseren. Antonio Pappano werd in 1959 in Londen geboren uit Italiaanse ouders. Hij studeerde piano, orkestdirectie en compositie in Amerika zodat men het daar heeft over een "American conductor". De maestro glimlacht: "Dat is waarschijnlijk de vraag die me het vaakst wordt gesteld, of ik nu Italiaan, Engelsman of Amerikaan ben". Op de vraag welke opera hij hier in Brussel het liefst heeft gedirigeerd, komt geen eenduidig antwoord. "Weet je, elke productie heeft een bijzondere betekenis, omdat ik altijd tot de essentie probeer door te dringen. Ik tracht de grote geheimen te ontdekken en mijn visie over te brengen op het publiek. Je moet de toeschouwers ervan overtuigen dat wat zich in pakweg drie uur op het podium afspeelt, het enige ter wereld is dat telt. De perfecte illusie dus en dat kan alleen door de juiste sfeer te creëren." Pappano vertrekt naar het Royal Opera House Covent Garden in Londen en neemt afscheid van de Munt met andermaal een grote uitdaging: 'La Damnation de Faust' van Hector Berlioz (1803-1869). "Al onze energie, knowhow, techniek en verbeeldingskracht zullen nodig zijn om deze onechte opera leven in te blazen." Ook voor Berlioz was 'La Damnation' geen opera maar een légende dramatique. Faust is geen slechterik maar door zijn gebrek aan standvastigheid gaat hij steeds opnieuw wankelen. De gevoelens van Marguérite zijn wel authentiek ( D'amour l'ardente flamme). De ironische Mephistofeles spot met de genotzucht van zijn slachtoffer. Zoals Ferruccio Busoni in 'Doktor Faust' komt Berlioz in de buurt van de Faust van Goethe, maar dramatiek en muziek zijn het best te vergelijken met zijn eigen symfonie 'Roméo et Juliette' .Milo Derdeyn [{ssquf}]Op vr 7/6, za 15/6, di 18/6, do 20/6, di 25/6 en do 27/6, om 20.00 uur; op zo 9/6, zo 23/6 en zo 30/6 om 15.00 uur, De Munt, Muntplein, Brussel. Info: 070-23 39 39Op wo 12/6 om 20.15 uur, Concertgebouw, Concertgebouwplein, Amsterdam.Info: +31-205 730 573