Men kan de vraag stellen of een veel brutalere strategie om de tekorten terug te dringen, niet verkieslijk zou zijn. (...) Te vrezen valt dat een zeer stapsgewijs beleid, dat van jaar tot jaar beperkte resultaten toont, de publieke opinie moeilijk kan overtuigen dat er echt een breuk zal komen met de trend van verhoging van de belastingdruk. Het budgettaire beleid dat sinds 1992 in Canada wordt gevoerd is een goed voorbeeld van zo'n brutale politiek. De overheidsuitgaven zijn van 17,8 % van het BBP in 1992 teruggedrongen tot 13,5 % in 1996 (een daling van 15 % in constante dollars), het begrotingstekort van 9,6 % van het BBP tot 4,3 %. Het effect op de activiteit en de tewerkstelling is niet catastrofaal : in 1995 ging de totale tewerkstelling, ondanks het schrappen van 120.000 overheidsjobs, erop vooruit met 1,6 % (of 140.000 arbeidsplaatsen).
...

Men kan de vraag stellen of een veel brutalere strategie om de tekorten terug te dringen, niet verkieslijk zou zijn. (...) Te vrezen valt dat een zeer stapsgewijs beleid, dat van jaar tot jaar beperkte resultaten toont, de publieke opinie moeilijk kan overtuigen dat er echt een breuk zal komen met de trend van verhoging van de belastingdruk. Het budgettaire beleid dat sinds 1992 in Canada wordt gevoerd is een goed voorbeeld van zo'n brutale politiek. De overheidsuitgaven zijn van 17,8 % van het BBP in 1992 teruggedrongen tot 13,5 % in 1996 (een daling van 15 % in constante dollars), het begrotingstekort van 9,6 % van het BBP tot 4,3 %. Het effect op de activiteit en de tewerkstelling is niet catastrofaal : in 1995 ging de totale tewerkstelling, ondanks het schrappen van 120.000 overheidsjobs, erop vooruit met 1,6 % (of 140.000 arbeidsplaatsen). (Patrick Artus, directeur Economische Studies bij de (Franse) Caisse des Depôts et Consignations, in Libération van 1 april)De hardnekkige 11 %-werkloosheid binnen de EU en de machteloosheid van de regeringen en bedrijven om competitieve hervormingen te verrichten, zouden in Europa een mentaliteit kunnen teweegbrengen van "opsluiting in zichzelf". Zonder de nodige hervormingen zal protectionistische druk toenemen. We zien een paradox : hoe meer Europa vorderingen maakt op het gebied van de vrijhandel, hoe meer de regeringen interveniëren in de binnenlandse economie. (Peter Praet, hoofdeconoom van Generale Bank in The Wall Street Journal van 1 april)Van ons, Britten, wordt altijd gezegd dat we moeilijk doen. De andere Europese lidstaten vragen ons om niet op de rem te gaan staan. Maar we mogen ook niet over het hoofd worden gezien. Als ik lid ben van een club wil ik vanzelfsprekend de voordelen van dat lidmaatschap delen. Maar ik wil niet al mijn tijd doorbrengen op clubvergaderingen die alleen maar zijn bedoeld om voortdurend de regels te veranderen. Het zijn die landen die nooit tevreden zijn met de bestaande afspraken die voor moeilijkheden zorgen, en niet wij, die het wat kalmer aan willen doen en gewoon willen bewijzen dat een groep landen die op vriendschappelijke basis samen handeldrijven al meer dan de moeite waard is. Het conservatieve Britse parlementslid John Redwood in The Times, 29 maart.De minimalistische Britten heten de Europese Unie te verlammen. Maar als men bedenkt dat de Britten, net als de eurosceptische Denen, aan kop gaan bij de uitvoering van Europese regelgeving, terwijl een land als Italië daar zeer vrijelijk mee omspringt, kan men zich afvragen wie de beste Europeanen zijn. De Britten fungeren als een welkome rem op het integratieproces. Als het proces van eenwording onverminderd verder moet gaan, wat de Duitsers willen, zou de Europese integratie een onbeheersbare dynamiek krijgen. Dat kan nooit de bedoeling zijn. (Historicus Dirk Jan van Baar in De Volkskrant van 30 maart)Maastricht was West-Europa op z'n slechtst. Getekend in de euforie van de ineenstorting van het communisme en de triomf van de vrije democratische waarden, had het edelmoedig de ogen gericht moeten hebben naar een bredere horizon. Men had de nieuwe democratieën van Oost-Europa moeten omhelzen, maar het tegendeel gebeurde. West-Europa deed aan navelstaarderij. (...) Een uitbreiding van de Unie zou gepaard moeten gaan met noodzakelijke hervormingen, meer bepaald inzake het landbouwbeleid dat zowat de helft van de begroting opslorpt en betreffende de structuurfondsen voor armere regio's die de andere helft verslinden. Die programma's uitbreiden naar Polen, Hongarije en Tsjechië zou een derde meerkost betekenen. Men zou dus wel verplicht zijn daarin het mes te zetten en zo dat schadelijk mechanisme een halt toeroepen. (Commentaar van The Economist, 30 maart)Nu zeggen we : jullie maken samen dit bedieningspaneel. We leren ze om het samen in elkaar te zetten. Dat noem ik kennisintensieve clustering. Wij verdienen daar zes maanden tijd mee in vergelijking met de tijd dat we alles zelf in elkaar zetten. Ik denk dat Economische Zaken gelijk heeft : toeleveranciers kunnen alleen overleven als ze iets maken dat toegevoegde waarde heeft. Losse bouten, schroeven en moeren kan ik veel goedkoper in Taiwan krijgen. (Harry Pennings, bestuursvoorzitter van Océ Nederland in FEM van 30 maart)Je kunt wel zeggen dat industrieën er te lang over doen om zich aan te passen, om te herstructureren, maar kijk nou eens naar de politiek. Die verandert helemaal niet. In de politiek wordt nog precies gewerkt als vijftig jaar geleden. We gaan naar de stembus. Maar wat er daarna gebeurt, dat onttrekt zich helemaal aan de invloedssfeer van de samenleving. De kranten en de weekbladen staan vol kritische beschouwingen, maar het lijkt wel of ze het in Den Haag niet lezen. Er gebeurt niets mee. Het contact met de burgers is geheel verbroken. (Wisse Dekker, oud-voorzitter van Philips, in Vrij Nederland van 30 maart)Overal waar ik kwam, zag ik dat er minder leiding werd gegeven, of geaccepteerd, van boven. De piramide van de macht is platgedrukt, zodat steeds meer mensen het lot in eigen handen nemen. Dat heeft goede kanten, maar leidt ook tot veel spanningen en problemen. (Journalist Robert D. Kaplan in NRC Handelsblad, 30 maart, naar aanleiding van zijn nieuwe boek "The Ends of Earth")De nakende verbranding van koeien is zo onredelijk als het verbranden van heksen in de zeventiende eeuw. Wij zijn vandaag zo bezeten door de wetenschappers als in vorige eeuwen door de priesterklasse. Er is geen Aufklärung die voor de deur staat. (The Spectator over de dolle-koeienziekte, 30 maart)Marec, in Het Volk, 29 maart.