Arbeid kan beter georganiseerd worden. We hebben uitstekende bedrijven, die nog beter benut kunnen worden als er flexibeler wordt gewerkt. Langere werktijden als de productie dat vereist, kortere tijden als er geen opdrachten zijn. Een 32-urige werkweek, dat een deel van de vakbeweging collectief wil opleggen, is niet meer van deze tijd. Onze dienstencultuur is onderontwikkeld. We lopen nog steeds erg achter, al zijn de winkels nu langer open. Wat me regelmatig in problemen brengt met mijn eigen partij is mijn verhouding tot de werkelijkheid. Maar ik blijf een sociaal-democraat. Dat heeft met mijn afkomst te maken. Thuis was eten schaars. Mijn vader was hulparbeider op de kermis. Ik ben opgeklommen via het onderwijs. Maar ik verkies een maatschappij waarin mensen met mijn komaf gelijke kansen krijgen.
...

Arbeid kan beter georganiseerd worden. We hebben uitstekende bedrijven, die nog beter benut kunnen worden als er flexibeler wordt gewerkt. Langere werktijden als de productie dat vereist, kortere tijden als er geen opdrachten zijn. Een 32-urige werkweek, dat een deel van de vakbeweging collectief wil opleggen, is niet meer van deze tijd. Onze dienstencultuur is onderontwikkeld. We lopen nog steeds erg achter, al zijn de winkels nu langer open. Wat me regelmatig in problemen brengt met mijn eigen partij is mijn verhouding tot de werkelijkheid. Maar ik blijf een sociaal-democraat. Dat heeft met mijn afkomst te maken. Thuis was eten schaars. Mijn vader was hulparbeider op de kermis. Ik ben opgeklommen via het onderwijs. Maar ik verkies een maatschappij waarin mensen met mijn komaf gelijke kansen krijgen. (Gerhard Schröder, SPD-politicus en premier van Nedersaksen, in NRC Handelsblad van 9 mei)Omdat vrije competitie tussen autoconstructeurs niet kan spelen, zodat de efficiënte bedrijven zich niet langer onderscheiden van de niet-efficiënte, worden automobielbedrijven niet neergeplant waar de kostprijs of de nabijheid van afzetmarkten of andere comparatieve voordelen de doorslag geven. In tegendeel bepalen het omzeilen van handelsbarrières of de mogelijkheid om overheidssteun op te strijken de locatie van dergelijke ondernemingen. (...) In West-Europa overleven autoconstructeurs in verzadigde markten en gruwelt men van competitie uit Korea en Japan. Recentelijk lieten bazen van die bedrijven zich uit alsof de overcapaciteit iets is dat hen vanuit de ruimte overvalt, veeleer dan dat het het resultaat is van hun eigen investeringsbeslissingen. Ze blijven "in deze bijzondere omstandigheden" om speciale steunmaatregelen bedelen. Sommige Europese regeringen zijn geneigd daaraan toe te geven. (Commentaar in The Economist van 10 mei)Het failliet van conglomeraten zoals Hanbo en Sammi bewijzen dat het oude systeem, dat quasi uitsluitend steunde op lobbying niet meer kan functioneren. (...) Korea wordt trouwens doorzichtiger, meer democratisch. Het is een chirurgisch proces dat aan de gang is. We zullen sterker uit deze crisis komen. De Koreanen zijn beter voorbereid op de globalisatie dan de Japanners. Steeds meer van onze managers volgden opleidingen in het buitenland, op alle niveaus, middenkaders en beginnende kaderleden. Er leven meer dan 1 miljoen Koreanen in de VS. Onze bank werft daar jaarlijks gediplomeerden aan van de tweede generatie, aan de beste universiteiten. Ze vertegenwoordigen één derde van onze nieuwelingen en komen allen terug naar hun vaderland, wat weinig Japanners ook maar durven overwegen. (Milton Kim, PDG van Ssanyong Investment, in Le Nouvel Economiste van 7 mei)Ik kom sinds 1956 in Europa en zie veel ten slechte veranderen. Men zei dat België het ideale federale model voor Europa zou worden. Maar niemand treurt als dat land straks uit elkaar valt, integendeel. De staat lijdt, net als anderen, voortdurend legitimiteitsverlies. De politiek heeft door haar verwording de twee grootste prestaties van de natiestaat, sociale zekerheid en burgerlijke rechten, op het spel gezet. In sommige landen, zoals Nederland, heeft men vroegtijdig de tering naar de nering gezet. Maar de crisis van de verzorgingsstaat is daarmee niet voorbij. Integendeel. Ik zeg juist dat de immateriële variant, de vertrouwenscrisis in de burgerlijke samenleving, nog volop gaande is, misschien zelfs nog zijn hoogtepunt moet krijgen. En de staten eroderen mee. Als Tsjechoslowakije uiteen kan vallen, waarom België dan niet ? (Benjamin Barber, de Amerikaanse auteur van Mc World versus Jihad, in Het Financieele Dagblad van 12 mei)President Clinton heeft de bedoeling alleen die landen te helpen die het meest zichzelf helpen, dat wil zeggen die hun economische markten het snelst inschakelen in het wereldhandelssysteem. Voedselhulp werkt bijvoorbeeld contraproductief ; het houdt de agrarische ontwikkeling van Afrika tegen. Amerika wil de Afrikaanse landen inschakelen in de internationale markteconomie. Zaïre kan, volgens Clinton, een voorbeeld bieden omdat het veel goederen aan te bieden heeft aan de wereldhandel. Men noemt dat in Washington "het liberaliseringsproces van de economieën der ontwikkelingslanden" en stelt dat voor als een alternatief voor de ontwikkelingshulp zoals de Europese Unie die praktiseert. (L. Metzemaekers in Het Financieele Dagblad van 9 mei)Het leidt geen twijfel dat mijn generatie vrouwen in hun dertigste of veertigste, de tweede generatie feministen tweemaal zo hard hebben moeten werken als mannen om een trap hoger te geraken op de ladder. Eerst en vooral moest je indruk kunnen maken door je capaciteit om een abnormaal hoog aantal werkuren te kloppen. Je moest die notie "ik moet naar huis en voor mijn kinderen zorgen" overtreffen. Het was onmogelijk om familie en carrière te combineren en aan de top te geraken.(Paula Rosput, president Pan Energy Power Services in Forbes Magazine van 5 mei '97)We hebben begin de jaren negentigde digitale ontwikkelingen enigszins verwaarloosd. Dat was een vergissing. Daardoor liepen we een achterstand op tegenover Motorola, Nokia en Ericsson. Toen die bedrijven vijf jaar terug de Duitse markt voor digitale mobilofonie penetreerden, hadden we niets om ons te verweren. Die achterstand moeten we nu eerst inhalen. Desondanks ligt dé markt voor de mobiele telefonie in Azië. Siemens bouwt zijn standaard verder uit in China en de VS, niet langer in Duitsland. (Dietrich Botsch, Siemens-manager, in Wirtschaftswoche)Plantu, in Le Monde van 11 mei.