Het stijgende gewicht van de minderheidsaandeelhouders in de schoot van de verschillende filialen (van Lyonnaise-Suez) Generale Maatschapij van België, Tractebel,... heeft tot riskant gevolg dat de manoeuvreerruimte voor het management, meerbepaald in de aanwending van de cashflow van de entititeiten, wordt beperkt. Op een eigen vermogen van in totaal 107 miljard (Franse) frank, nemen de minderheidsaandeelhouders er zo'n 60 miljard voor hun rekening.
...

Het stijgende gewicht van de minderheidsaandeelhouders in de schoot van de verschillende filialen (van Lyonnaise-Suez) Generale Maatschapij van België, Tractebel,... heeft tot riskant gevolg dat de manoeuvreerruimte voor het management, meerbepaald in de aanwending van de cashflow van de entititeiten, wordt beperkt. Op een eigen vermogen van in totaal 107 miljard (Franse) frank, nemen de minderheidsaandeelhouders er zo'n 60 miljard voor hun rekening. (Philippe Guez, verkoopverantwoordelijke van Deutsche Morgan Grenfell in Le Nouvel Economiste van 25 april)Conjuncturele oplevingen verhullen de structuurfouten, maar repareren ze niet. Het is uitstel van executie. Het kan lang duren of kort duren, de collaps volgt onvermijdelijk. Dat hebben we in Zweden gezien, het land van waaruit het virus van de ziekte van Beaumol (de collectieve sector vreet de particuliere sector op) zich over Europa uitspreidde. (...) De fictie van volledige werkgelegenheid werd overeindgehouden door de onstuitbaar groeiende werkloosheid terug te rekenen naar twee procent. Een socialistisch bolwerk kon toch moeilijk een hogere werkloosheid tonen dan kapitalistische bolwerken als Japan en Zwitserland. Herinnert u zich nog de delegaties die juichend van een studiereis uit Stockholm terugkeerden met jeukende vingers om het befaamde Zweedse Model hier in te voeren ? Het Zweedse Model was een witgepleisterd graf. Binnenin woekerde de ziekte van Beaumol. Het zou me niet verbazen als Ad Melkert ( nvdr Nederlands minister van Tewerkstelling) daar toen ook geweest is. Zijn Melkert-banen lijken als twee druppels water op de publiek gefinancierde banenillusie van Zweden eind jaren tachtig. (Columnist Nic Van Rossum in Elsevier van 3 mei)Zwitserse concurrenten liepen de Duitse chemieconcerns in het verleden in omdat ze zich specialiseerden in winstgevende producten en de massagoederen aan de Duitsers overlieten. Vandaag zijn de Zwitsers nog sterker vooruitgelopen. Tot ieders verrassing bundelden de Bazelse chemieconcerns Sandoz en Ciba-Geigy verleden jaar hun krachten met de nieuwe onderneming Novartis. Die concentreert zich op de winstgevende business van de zogenaamde Life Science. De tak is sinds kort actief op het vlak van farmaceutica, natuurbescherming en levensmiddelen. De Zwitsers splitsten rigoureus de klassieke chemieproducten af. Hun opbrengsten waren te gering. De Duitse chemienijverheid moet in de toekomst deze beweging inhalen omdat ze die verzuimden te maken. Generaties lang werden de grote drie chemieconcerns ( Basf, Bayer, Hoechst nvdr) geleid door chemici met weinig voeling met de markt. (Der Spiegel van 28 april)Als we een rigide saneringspolitiek moeten voeren om het Maastrichtcriterium van 3 % te halen, is mijn antwoord aan de euro 'Neen'. (De Franse socialistische kandidaat-premier Lionel Jospin in Focus Magazine van 28 april)Met Tony Blair zal nu ook in Groot-Brittannië de sociaal-democratische redelijkheid aan de macht komen. Zijn uiterst gelikte en presidentiële campagne was een kopie van wat zich elders ook voordoet. Alles draait om personen en daaraan gekoppelde imago's. Dat nu ook in het Verenigd Koninkrijk de klassenstrijd lijkt overwonnen dat wil zeggen op het politieke niveau is de zoveelste uiting van het einde der oude ideologieën. De politiek zal blijven bestaan, maar veel minder zeker is het gesteld met de aan politieke systemen ten grondslag liggende partijen. Eenmaal binnengedrongen in het regeerkasteel, volgt onherroepelijk de vraag : waar staat de partij eigenlijk nog voor ? (Columnist Mark Kranenburg in NRC Handelsblad van 1 mei)De gedachte dat de politieke integratie van Europa zomaar verder kan gaan via indirecte omwegen is verkeerd. Want dit is een kaakslag voor de inwoners van Europa. Als men een duurzame politieke eenheid wil oprichten, moet daar een open debat rond worden gevoerd. (Frank Vilbert, directeur van de Britse denktank European Policy Forum in The Financial Times van 30 april)Het probleem van de armoede los je niet op met liefdadigheid. Het is overduidelijk dat van Rusland en de vroegere sovjetrepublieken tot Latijns-Amerika en Afrika macro-economische stabiliteit slechts de fundering is maar op zich onvoldoende. Wat onbreekt zijn de eerste, tweede, derde en vierde verdieping, waarin de mensen participeren in het democratisch gebeuren van een land. Armen (in Mexico, Peru of Colombia zo'n 70 tot 80 procent van de bevolking) hebben niet dezelfde eigendomsrechten als de rijken in de betekenis van tastbare, stevige, werkbare marktconforme entiteiten. Ze maken geen deel uit van een rechtssysteem dat de vrije markt en het democratisch stelsel ondersteunt. Zolang ze erbuiten staan, is elke oplossing wankel. De vraag is dus : hoe stoppen we deze economische apartheid ? (Professor Hernando de Soto, auteur van The Other Path, Invisible Revolution in the Third World, in Fortune van 12 mei)Tot voor kort was het toenemende handelstekort van Amerika, dat zomaar eventjes verdubbelde sinds 1992, het gevolg van een stijging van de importen. Terwijl Europa en Japan er zwakjes bijliepen, fleurde de VS-economie mooi op. De hogere binnenlandse vraag wakkerde de invoer aan. Nochtans ging de uitvoer er toch ook flink op vooruit. Ondanks een almaar duurdere dollar vloeiden nieuwe Amerikaanse producten naar overzeese afzetmarkten, dank zij onze betere productiviteit, lagere prijzen voor technologisch geavanceerde spullen en nieuwe populaire producten. Maar het ziet er nu naar uit dat we met onze overgeëvalueerde dollar iets te ver zijn gegaan. De dollar staat zo hoog dat de voordelen van onze productiviteit, prijzen en productinnovatie stilaan tenietgedaan worden door de kostprijs van de Amerikaanse munt. (Commentaar van Business Week, 5 mei)Uit XXX, van XXX 1997.