De Amerikaanse invloedszone in Afrika is interessant omdat ze gewonnen is voor de vrije markteconomie en voor privatiseringen. De democratie gaat erop vooruit. Afrika plooit er zich naar het Angelsaksische model. De kleine Afrikaanse lobby, die zich heeft opgewerkt in de bestrijding van de apartheid, staat vandaag dicht bij de macht. De afrikanisten rond Bill Clinton zoals zijn schatrijke vriend, de zwarte Amerikaan Vernon Jordan hebben een greep op de administratie en de media. De Amerikaanse Afrofilie is vooral gericht op de bevordering van business volgens de formule : more trade, less aid.
...

De Amerikaanse invloedszone in Afrika is interessant omdat ze gewonnen is voor de vrije markteconomie en voor privatiseringen. De democratie gaat erop vooruit. Afrika plooit er zich naar het Angelsaksische model. De kleine Afrikaanse lobby, die zich heeft opgewerkt in de bestrijding van de apartheid, staat vandaag dicht bij de macht. De afrikanisten rond Bill Clinton zoals zijn schatrijke vriend, de zwarte Amerikaan Vernon Jordan hebben een greep op de administratie en de media. De Amerikaanse Afrofilie is vooral gericht op de bevordering van business volgens de formule : more trade, less aid. (Commentator Zyad Limam in Jeune Afrique van 9 april)In de elektriciteitssector is Tractebel kleiner dan EDF of Tokyo Electric. Maar de markten openen zich geleidelijk en op internationaal vlak is Tractebel een van de beste onafhankelijke elektriciteitsproducenten. In de VS, waar 10 % van de markt voor dit soort producenten toegankelijk is, bekleden Trigen (Lyonnaise) en Tractebel een bekoorlijke plaats. (...) Sofinco, Generale Bank, Fortis zijn zeer rendabele groepen. Ze hebben het potentieel om nog veel meerwaarde te creëren. Ze hebben dus hun plaats in het nieuwe geheel Suez-Lyonnaise. (Jerôme Monot, PDG van Lyonnaise, in Le Monde van 13 juni)De top van het Nederlandse bedrijfsleven doet net alsof het de goede economische resultaten alleen aan zichzelf te danken heeft. Maar het zijn vooral de werknemers die geïnvesteerd hebben in een behoedzame loonontwikkeling. En die loonmatiging is van cruciaal belang voor de ontwikkeling van de economie en de exportpositie. Het is de kip met de gouden eieren. Door zo nadrukkelijk voor zichzelf te zorgen, ondermijnen de captains of industry de bereidheid van anderen om terughoudend te zijn. Natuurlijk kan een concern als Aegon of Philips zich die paar miljoen voor de top makkelijk permitteren. Maar het getuigt van onaanvaardbaar cynisme. (...) Ik doe niet kinderachtig over een royale beloning voor mensen die de zorg van een heel concern dragen. Maar net zo goed als de topindustriëlen de Nederlandse regering mogen vragen om een belastingpolitiek die de koopkracht in stand houdt en de noodzaak tot loonstijging wegneemt, zo mag het kabinet het bedrijfsleven vragen er met zijn eigen beloningspolitiek toe bij te dragen. (PvdA-fractievoorzitter Jacques Wallage in de Volkskrant van 12 april)Men kan slechts één keer overschakelen op invoer van gedelokaliseerde toeleveranciers. Dit soort herstructurering heeft grenzen. Eenmaal de overgang gemaakt is, moeten managers andere manieren zoeken om hun kosten te verlagen. Voor de Japanse bedrijven is ook de munt niet langer een meevaller de zwakkere yen duwt de importprijzen en dus de kostprijs omhoog. Men voelt die structurele wijzigingen al op de beurs van Tokio. (...) Hoewel almaar uitgesteld, zal het uur van de waarheid aanbreken wanneer Japanse ondernemingen ertoe zullen gedwongen worden hun efficiëntie aan te passen aan internationale standaarden. (Andrew Shipley, economist van Schroders Japan Ltd. in Tokio, in Far Eastern Economic Review van 10 april)De afgelopen twintig jaar is door de "excessieve lastendruk op het bedrijfsleven" (citaat van meester L.A. Geelhoed, de nieuwe adviseur van premier Kok) twintig miljard gulden per jaar het land uitgevlucht, een vermogen gelijk aan de export van de twee miljoen banen die we nu tekortkomen. Voordat paars in de Kamer weer de wave inzet, is het goed te bedenken dat, als de huidige gunstige conjunctuur tot een decennium in de volgende eeuw doorzet wat niet te verwachten valt het nog zeker tien jaar zal duren voor het lek boven water is en het evenwicht tussen particulier en collectief is hersteld. (Columnist Nic Van Rossum in Elsevier van 12 april)Wat "Asiagate" zo belachelijk maakt, is dat Aziaten beter de karakters op het toneel kennen dan de Amerikanen. De Riady-familie, die Clinton miljoenen zou geschonken hebben om de VS-handelspolitiek ten aanzien van China te beïnvloeden, is inderdaad niet onbelangrijk, vooral in Jakarta en Hongkong. Ze zijn rijk maar niet zwaarwegend volgens standaarden van de hedendaagse Aziatische tycoons, wier basisboekhouding in eenheden van miljarden VS-dollar verloopt. Meer nog, de Riadys zijn niet actief in de Indonesische politiek. Het zijn Chinezen. En Overzeese Chinezen in Zuidoost-Azië hebben weinig in de pap te brokken wat de lokale politiek betreft. Er ging een schaterlach op toen de Amerikaanse pers de Riadys ervan beschuldigde dat ze Clintons houding inzake Mensenrechten ten aanzien van Oost-Timor probeerden af te zwakken. Timor ligt in het bewustzijn van Overzeese Chinezen even ver af als Kashgar voor een boer in Kansas. (Sin Ming Shaw, fund manager in Hongkong, in Newsweek van 21 april)Voor jobs in de dienstensector is er een groot potentieel in Duitsland. Toch bestaan er weinig initiatieven om meer arbeidsplaatsen te creëren. Nochtans zou het duidelijk moeten zijn dat nieuwe arbeidsplaatsen niet ontstaan op de plaats waar er vroeger verloren gingen. Met meer vastbeslotenheid dan andere landen moeten we in Duitsland heilige koeien slachten en taboes doorbreken. We moeten af van het sprookje dat dienstenjobs vooral bestaan voor niet-gestudeerde hulpjes met een laag loon. Volgens recent onderzoek is het aandeel van de dienstensector voor technologisch gerichte innovatie groter dan vermoed. Banken moeten hun strikte oriëntatie naar zakelijke waarborgen bijsturen en menselijke talenten meer krediet geven. Het kan toch niet dat we in Duitsland met vastgoed alles en met ideeën niks kunnen financieren. (De Duitse minister van Onderzoek Rüttgers in Focus magazine van 14 april)Volkswagen telt in Duitsland 15.000 tot 20.000 overbodige personeelsleden. Zolang de deelstaat Nedersaksen zoveel invloed heeft, zal het personeelsprobleem niet worden opgelost. Volkswagen is de laatste socialistische onderneming van Europa. (Daniel Jones, Universiteit van Cardiff, in WirtschaftsWoche van 10 april)Uit Le Monde, 14 april.