Harou Shimada, een Japanse econoom die de regering adviseert, zei me ooit : "China is een horrorverhaal voor de rest van de wereld als het gewoonweg verder groeit als exportnatie. Met de toevoeging van 1,2 miljard arbeidskrachten tegen dergelijk lage lonen kan het 'globale' handelssyteem worden vernietigd." Anders gesteld, het is de schaal van China, niet zijn despotisme dat het economische systeem bedreigt. Men moet de fundamentele contradictie van globalisering beschouwen, vooral het feit dat de wereld sneller productie creëert dan consumenten. Economisten wuiven deze analyse steeds van tafel, bewerende dat vraag en aanbod altijd in evenwicht komen. Maar overweeg dit : tegen het jaar 2000 kan de auto-industrie 79 miljoen wagens bouwen, terwijl consumenten er slechts 58 miljoen zullen kopen. Ergens zal iemand een en meer dan een autofabriek moeten sluiten.
...

Harou Shimada, een Japanse econoom die de regering adviseert, zei me ooit : "China is een horrorverhaal voor de rest van de wereld als het gewoonweg verder groeit als exportnatie. Met de toevoeging van 1,2 miljard arbeidskrachten tegen dergelijk lage lonen kan het 'globale' handelssyteem worden vernietigd." Anders gesteld, het is de schaal van China, niet zijn despotisme dat het economische systeem bedreigt. Men moet de fundamentele contradictie van globalisering beschouwen, vooral het feit dat de wereld sneller productie creëert dan consumenten. Economisten wuiven deze analyse steeds van tafel, bewerende dat vraag en aanbod altijd in evenwicht komen. Maar overweeg dit : tegen het jaar 2000 kan de auto-industrie 79 miljoen wagens bouwen, terwijl consumenten er slechts 58 miljoen zullen kopen. Ergens zal iemand een en meer dan een autofabriek moeten sluiten. ( William Greider, auteur van One World, Ready or Not : The Manic Logic of Global Capitalism in The International Herald Tribune van 7 maart) GM en VW zijn de twee autoconstructeurs die op de meest hardhandige manier hun fabrieken efficiënter hebben gemaakt en op maat gesneden van de vraag. Richard Donnelly, president van GM-Europa, kan nu zelfverzekerd zeggen dat al zijn bedrijven op volle capaciteit draaien. (...) Fiat en Ford zijn dezelfde weg ingeslagen : de heer Nasser doet opschepperig over Fords mooie winstcijfers dit jaar. De echte les voor Renault is dat de Franse autobouwer, lerend uit zijn vroegere fouten, vastberaden is de rest van de auto-industrie bij te benen op voorwaarde dat de politici laten begaan. ( Commentaar in The Economist van 8 maart) In haar ijver om Renault ervan te overtuigen bakzeil te maken, stuurt de Belgische regering investeerders het signaal dat ze wel op de wagen mogen springen, maar er later nooit meer af mogen. Bij al de hysterie van officiële zijde over Vilvoorde en het dreigen met boycots en vervolgingen, is de kans groot dat toplui van multinationale ondernemingen het koninkrijk als een weinig gastvrije plaats voor investeerders zullen bestempelen. ( Commentaar van The Wall Street Journal Europe van 4 maart) De zwakke competitiviteit van Renault heeft niets te maken met Europa, maar alles met de speciale manier waarop Franse overheidsbedijven worden gerund ; de financiële logica die Louis Schweitzer motiveert, wordt bepaald door de Franse aandeelhouders met op kop de Franse staat. Zij hebben duidelijk gemaakt niet langer bereid te zijn de putten te vullen. De brutale beslissing om de Belgische vestiging te sluiten, zou de tegenstanders van Maastricht moeten verheugen, voor wie de de nationale soevereniteit en de Franse belangen steeds primeren : Renault heeft eenzijdig beslist om de belangen van de Franse loontrekkers boven deze van de Belgische werknemers te plaatsen. Kon het "nationaler ?" ( Commentator Laurent Joffrin in Libération van 10 maart) De werkwijze van Renault heeft vooral de Vlaamse regio gechoqueerd. Daar is het de regel dat er met de syndicale verantwoordelijken een doorgedreven samenwerking op zijn Duits bestaat. De beslissing van Renault houdt het risico in dat de inspanningen van andere Franse bedrijven worden gehandicapt. Van Suez, bijvoorbeeld, dat momenteel een charme-operatie ten aanzien van het Vlaamse kapitaal voert, opdat het binnen de Generale Maatschappij breder zou samenwerken met de Franse groep. ( Redacteur Luc Rosenzweig in Le Monde van 1 maart) Vilvoorde ligt niet ver van Spanje. (...) Welk productie-onderdeel van Vilvoorde nu zou overgeplaatst worden naar Spanje kan de inzet zijn van een heimelijke, conjuncturele opflakkering van nationalistische voldoening, maar dat zou een luchtspiegeling zijn. (...) Wat vandaag is gebeurd met Vilvoorde kan morgen gebeuren met een land als Spanje dat concurreert om ondernemingsvestigingen met de Centraal- en Oost-Europese landen en, waarschijnlijk in een niet zo verre toekomst, met de Noord-Afrikaanse landen. ( Commentaar in El País van 7 maart) Voor het eerst sinds de hereniging groeit de economie in de nieuwe Länder trager dan in het Westen. Voorbij is de tijd dat Oost-Duitsland de Duitse conjunctuurcijfers met 10 % oversteeg. De heropbouw van het oosten is, om een deprimerende Klaus Schucht (SPD, Economieminister van Sachsen-Anhalt) te citeren, "op het diepste punt gekomen dat men zich kan voorstellen". Een snelle koppeling aan het Westen is ondenkbaar. Bij een 2 % snellere groei tegenover andere Länder zullen de oostelijke deelstaten pas in 2030 aansluiten bij het westerse niveau, aldus de Münchense analist Roland Berger. Zelfs in de uiterst optimistische veronderstelling van een verschil van 5 % zullen vergelijkbare economische prestaties pas binnen twaalf jaar plaatsvinden. ( WirtschaftsWoche van 6 maart) De extreme visie van Thatcher dat je niets hoeft te doen voor mensen die in de problemen zitten, is totaal onacceptabel voor een Conservatief. To-táál onacceptabel. De extravanganza van een deel van de privatiseringen, zelfde verhaal. ( Sir Edward Heath, oud-voorzitter van de Britse Conservatieve partij, in De Volkskrant van 8 maart) Opvallend in de zaak Food Lion versus ABC is dat op zijn minst vier elementen uit de Primetime Live video ( nvdr - door ABC met een verborgen camera in de winkels van Food Lion gedraaid) door Food Lion niet aangevochten worden : (1) een arbeider die vlees waarvan ABC zegt dat het de versheidsdatum overschreden had dumpt in een vleesmachine om het te hergebruiken, (2) een arbeider die de randen van varkensvlees dat ook de versheidsdatum voorbij was, verwijdert zodat het opnieuw in de rekken kan worden geplaatst, (3) een saladeverkoopster die zei nooit te eten van dingen die daar al zo lang lagen en (4) een arbeider van de schoonmaakploeg die een vleessnijmachine niet uit elkaar krijgt waardoor vleesresten er tot 's anderendaags blijven aanplakken. (...) Vreemd genoeg zegt ABC niet dat elk van deze punten op zich een zaak tegen Food Lion kunnen vormen. ( Todd Giltin in The New York Observer van 3 maart)