Ze vergissen zich zoveel dat enkelen onder hen, de eerlijksten en de scherpzinnigsten, erkennen dat ze alleen in staat zijn het verleden te voorspellen. Bovendien weten ze niet hoe komaf te maken met de werkloosheid of hoe de stijgende ongelijkheid te verminderen. Deze fundamentele onbekwaamheden zouden moeten volstaan om te besluiten dat hun wetenschap het minst nut heeft voor degenen die haar hulp het meest nodig hebben. En toch, bijna iedereen meent dat de economisten een beslissende rol spelen in de ontwikkeling van de gemeenschap. Wanneer de zaken goed gaan, schrijft men een groot deel van het succes aan hen toe. En wanneer het slecht gaat, vertrouwt men erop dat zij de manier zullen vinden om het op te lossen.
...

Ze vergissen zich zoveel dat enkelen onder hen, de eerlijksten en de scherpzinnigsten, erkennen dat ze alleen in staat zijn het verleden te voorspellen. Bovendien weten ze niet hoe komaf te maken met de werkloosheid of hoe de stijgende ongelijkheid te verminderen. Deze fundamentele onbekwaamheden zouden moeten volstaan om te besluiten dat hun wetenschap het minst nut heeft voor degenen die haar hulp het meest nodig hebben. En toch, bijna iedereen meent dat de economisten een beslissende rol spelen in de ontwikkeling van de gemeenschap. Wanneer de zaken goed gaan, schrijft men een groot deel van het succes aan hen toe. En wanneer het slecht gaat, vertrouwt men erop dat zij de manier zullen vinden om het op te lossen. ( Carlos Elordi over economisten in El País van 1 maart) België is in toenemende mate economisch opgedeeld. En het zal nog meer het geval zijn met een eengemaakte Europese munt. ( Peter Praet, hoofdeconoom van Generale Bank in The Wall Street Journal Europe van 3 maart) We zijn niet gemaakt om mee te draaien in een hoog-gedisciplineerde industrie met lage scholingsgraad. Ons volk slaagt er niet in om rond 9 uur 's morgens op het werk te komen, om 's middags oefeningen te doen op het bedrijfsterrein en dan om 17 uur op de prikklok te duwen. De computerrevolutie en haar productie- en marketingomgeving passen de Israëlische beroepsbevolking als gegoten. Het is een perfect huwelijk : Israël en de Silicon Valley van het Oosterse Halfrond. Het enige wat afremt, zijn het economisch centralisme en de anachronistische socialistische beperkingen van dit land. ( Benjamin Netanyahu, eerste minister van Israël, in Business Week van 17 februari) Voorlopig openbaart het verzet tegen het Duitse model zich vooral in pogingen om de regels te versoepelen en de statistieken te masseren. Maar het is de vraag of het daarbij zal blijven. Over één of twee jaar, als de huidige ontmythologisering van het Duitse model doorgaat, zal er geen macht meer zijn die conformerend gedrag kan afdwingen. Het geloof in de heilzame kracht van een stabiele munt zal bovendien, met de Duitse stagnatie voor ogen, verder afnemen ; nu al vermaken de Britten zich kostelijk met de Duitse tegenspoed. Doordat de Duitsers niet meer in staat zullen zijn de monetaire politieagent van de EU te spelen, zal het vrijwel onmogelijk zijn conformerend gedrag af te dwingen. Dit betekent dat het systeem zeer instabiel zal zijn en dat de euro een bij uitstek zwakke munt zal worden. ( J.L. van Zanden, hoogleraar economische geschiedenis aan de Universiteit Utrecht, in De Volkskrant van 3 maart) In Duitsland wordt het doemdenken gecultiveerd. Maar we moeten ophouden onze vestigingsplaats, Standort Deutschland, kapot te praten. Zo slecht is de toestand nou ook weer niet, in werkelijkheid gaat het beter dan de stemming onder de bevolking laat vermoeden. Natuurlijk is Duitsland minder aantrekkelijk geworden voor investeerders. Daar moet iets aan worden gedaan. Maar ik verzet me ertegen de hoge kosten als enige oorzaak voor de werkloosheid aan te wijzen. Het is één oorzaak, zeker niet de enige. De structurele verandering van de economie is doorslaggevend. Duitsland is niet meer het Powerhouse van de industrie. We worden een dienstenmaatschappij. ( Bernhard Jagoda, voorzitter van de Bundesanstalt für Arbeit, de koepel boven de 184 arbeidsbureaus in Duitsland, in NRC Handelsblad van 26 februari) Als alle superrijken plots van de aarbol zouden verdwijnen, zou de wereldeconomie daar niets van voelen. Ze zijn irrelevant voor de economie. Het samenbrengen van het geld van kleine investeerders, pensioenfondsen en allerhande spaarcentjes voor de oude dag vormt de snelst groeiende geldbron. De belangrijkste leverancier van kapitaal is de gemiddelde transactie gedaan door een investeringsfonds van zo'n 10.000 VS-dollar. De kleinste financieringseenheid is de belangrijkste economische ontwikkeling. Mijn Japanse tuinman vraagt me elke dag om voor hem The Wall Street Journal bij te houden, zodat hij de markt kan checken. Grote investment bankers als Morgan Stanley & Co zijn vandaag irrelevant, ze hebben de retail business nodig. ( Managementgoeroe Peter Drucker in Forbes van 10 maart) Tussen nu en 2020 zal er in de staalindustrie zo'n vooruitgang worden geboekt, dat de machine veel gemakkelijker op zichzelf zal draaien. Maar uiteindelijk is dat ook het doel. De "machine" of de economie is er niet voor de tewerkstelling. Het zijn slechts middelen om welvaart te creëren. Die welvaart verdelen is het probleem van de samenleving. Historisch gezien is er een sterke relatie tussen de creatie van rijkdom en tewerkstelling. Vandaag is de mens bezig een enorme doorbraak te realiseren in het beheersen van de materiële wereld. De mogelijkheden om beter te leven zijn enorm. Maar de problemen om dat beter-leven te verdelen, zijn even aanzienlijk. ( Francis Mer, voorzitter van Eurofer, in L'ECHO van 28 februari) Terwijl de werkloosheid in Frankrijk en Duitsland onophoudelijk stijgt, zijn de Verenigde Staten een jobmachine. Alleen al in januari werden 250.000 nieuwe arbeidsplaatsen gecreëerd. Continentaal Europa daarentegen slaagde er sinds het midden van de jaren '70 nauwelijks in buiten de publieke sector banen te scheppen. Wat meer is, Amerikaanse werkgevers antwoorden op de schaarste in de arbeidsmarkt door ongeschoolden aan te werven én ze op te leiden. Zo pakken ze mee het probleem van de inkomensongelijkheid aan dat zo sterk de flexibele arbeidsmarkten kenmerkt. ( Commentaar in de Financial Times van 2 maart) Alleen de schijn van belangenvermenging of een gerechtelijk onderzoek zou al reden moeten zijn om af te treden. En politieke eindverantwoordelijken kunnen niet duiken voor ernstige fouten die ondergeschikten maken. Daarom dienen ook zij de consequenties te trekken. Dat PS-voorzitter Busquin die consequenties op het PS-congres trekt, is hoog twijfelachtig. Net als zijn collega-politicus, de oud-SP-voorzitter Louis Tobback die een jaar geleden ex cathedra zei dat zijn politieke generatie op moet stappen. Louis Tobback zit er uiteraard nog. Het politiek rottingsproces zal dus doorgaan. Hoe langer een partij als de PS sanering rond buitengewoon ernstige misdrijven uitstelt, hoe groter de kans dat zij de overige regeringspartijen besmet. De gevolgen daarvan hebben betrekking op meer dan één partij alleen. Wat op den duur op het spel staat, is de geloofwaardigheid van België bij zijn Europese politieke partners. ( Commentator S.P. Van der Vaart in Het Financieele Dagblad van 1 maart) Uit Volkskrant, 25 februari