Het verschil tussen Duitsland en de VS ligt niet zozeer in de mate waarin softwarebedrijven slagen. Slechts één op tien starters slaagt in de VS, en de cijfers in Duitsland zullen wellicht dezelfde of beter zijn. Hieruit volgt dat er weinig softwarereuzen actief zijn op de markt : een bedrijf met een omzet van 50 miljoen dollar kan zichzelf als relatief succesvol aanzien. Dé vraag die je moet stellen, is echter waarom er niet meer bedrijven worden opgestart.
...

Het verschil tussen Duitsland en de VS ligt niet zozeer in de mate waarin softwarebedrijven slagen. Slechts één op tien starters slaagt in de VS, en de cijfers in Duitsland zullen wellicht dezelfde of beter zijn. Hieruit volgt dat er weinig softwarereuzen actief zijn op de markt : een bedrijf met een omzet van 50 miljoen dollar kan zichzelf als relatief succesvol aanzien. Dé vraag die je moet stellen, is echter waarom er niet meer bedrijven worden opgestart. ( Bill Gates, voorzitter en CEO van Microsoft, in The Wall Street Journal Europe van 5 februari) Met Japan en de VS ver op kop in de productie van halfgeleiders, hield de EU lange tijd invoerheffingen van 14 % op chips in stand, die pas vorig jaar voor een aantal producten werden teruggebracht tot 7 %. (...) De heffing werd gerechtvaardigd op grond van de stelling dat halfgeleiders een "strategische bedrijfstak" zijn. Maar in werkelijkheid was dit beleid een toegeving aan de Europese halfgeleiderproducenten, onder politieke dekmantel. Zoals gewoonlijk subsidieerden de Europeanen de bedrijven die wisten te lobbyen voor een toelage. Nu blijkt dat het grootste deel van de Europese halfgeleiderindustrie de heffingen (naast andere subsidies) benutte om comfortabel onefficiënt te blijven. In 1988 fabriceerden Europese bedrijven 10,2 % van 's werelds chipaanbod, tonen cijfers van marktonderzoeker In-Stat Inc. In 1996 legden ze naar schatting nog amper het magere gewicht van 5,4 % in de schaal. Invoerheffingen en steun aan bedrijven maakten de Europese chipindustrie kreupel. ( Mr. Rodgers, CEO van Cypress Semiconductor Corp., in The Wall Street Journal Europe van 31 januari 1997) Iedereen die ooit een trouwpartij heeft gepland, kent het probleem. De bruid en bruidegom willen een rustige ceremonie met enkele dichte vrienden. Ze kunnen het zich zeker niet veroorloven de rumoerige oom Giorgio uit te nodigen met al zijn praatjes dat hij veranderd is. Iemand moet er iets op vinden om hem dat zachtjes en vlug te laten weten. Kanselier Helmut Kohl heeft in zijn hart altijd geweten dat hij het zich niet kon veroorloven Italië toe te laten tot de eerste golf van landen die toetreden tot de EMU. Wat hij niet wist, is hoe dit nieuws in Rome duidelijk te maken. Dit heeft al te lang valse hoop aan Italië gegeven en ongegronde angst in Duitsland opgeroepen. ( Commentaar in de Financial Times van 5 februari) Zowel in Frankrijk als in Duitsland groeit steeds meer twijfel omtrent de haalbaarheid van het EMU-project. Hoe zullen deze twee landen aan Italië duidelijk kunnen maken dat dit land beter buiten de EMU blijft ? Volgens velen staat het toelaten van Italië gelijk met het plaatsen van een tijdbom onder de Europese Unie. ( Ulrich Cartellieri, bestuurder Deutsche Bank in de Financial Times van 3 februari) Staats- en regeringsleiders aan een lunch met broodjes zetten is bijna een oorlogsverklaring. Zo'n broodjesmaaltijd betekent een forse inbreuk op het dagelijkse ritme van die mensen. Nog erger is dat je de indruk wekt niet gastvrij te zijn. Nederland is veel te zakelijk, zo werkt het niet in Europa. Met dat non-culinaire calvinistische zetten we onszelf al op voorhand in de minderheid. Al eet hij zelf maar een blaadje sla, ik blijf hopen dat Wim Kok genoeg ervaring heeft om het spel mee te spelen. Er moet in Amsterdam uitgebreid getafeld worden. ( Menno Wolters, docent bestuurskunde en Europa-specialist aan de universiteit van Twente, over de Nederlandse zakelijkheid en de komende Europese top in Amsterdam, in Elsevier van 8 februari) De politieke situatie in België doet denken aan die van Italië op het hoogtepunt van de Mani Pulite-operatie. Het is niet verwonderlijk dat Philippe Busquin met de idee speelt om zijn partij te herbronnen in een proces dat gelijkt op datgene dat zijn transalpijnse naamgenoten tot de oprichting van de Olijfboom-coalitie heeft geleid. (...) Zal hij de kracht en de moed hebben om zich te ontdoen van de Craxi's van de Borinage, Henegouwen en de provincie Luik ? Het lot van Jean-Luc Dehaene is verbonden met de bekwaamheid van zijn francofone socialistische partner om een minimum aan geloofwaardigheid te herwinnen in een land dat ten prooi is aan twijfel. Indien de PS onbekwaam blijkt om zichzelf te vernieuwen, raakt de toekomst van België als natie-staat in de Europese Unie nu al onzeker helemaal gecompromitteerd. ( Commentator Luc Rosenzweig in Le Monde van 7 februari) De tendens om de software ( intangibles) van een bedrijf hoger in te schatten dan de hardware wordt steeds sterker. Er is een tijd geweest dat economen alleen aan grond waarde toekenden, toen alleen aan arbeid. Maar nu is iedereen het erover eens dat activa, mensen en kennis tesamen de waarde en het rendement van een onderneming bepalen. Dan moet die kennis (belichaamd in octrooien en dergelijke) ook als tegenwaarde voor een lening kunnen dienen en zo kom je bij de sale and lease back van technologie terecht. Dat sommige mensen met een warm hart voor kennisintensieve bedrijven, die altijd moeilijk te financieren zijn, de technolease afwijzen, moet op een gebrek aan begrip rusten. En hoe iemand die in een geleasde auto van de zaak kan rondrijden en toch tegen deze financieringsvorm bezwaar kan maken, zal voor mij een raadsel blijven. ( De Nederlandse oud-minister Koos Andriessen over technolease in Het Financieele Dagblad van maandag 10 februari) KLM zit diep in de put. De maatschappij verwacht dit kwartaal een netto operationeel verlies van 130 miljoen gulden te boeken. Inclusief een reorganisatievoorziening voor project Focus 2000, naar schatting 150 miljoen gulden, gaat KLM voor 300 miljoen in het rood... De concurrentie en de margeverkrapping nemen alleen maar toe. Op 1 april staat de liberalisering van het Europese luchtruim op de agenda. De grote concurrenten maken zich met ingrijpende kostenoperaties op voor de slag. Zo bezien is de extra winst die KLM binnenhaalt via opgesomde nieuwe maatregelen misschien voldoende ter overbrugging van de drie jaar dat het volle Focus 2000-effect nog op zich laat wachten. ( Beurscommentator Bartjens in het Financieele Dagblad van 6 februari) Uit Libération, 31 januari