Een eenheidsmunt werkt in de VS omdat de lonen hier flexibel zijn en de werknemers mobiel. Werknemers verhuizen om banen te vinden. Industriëlen die niet kunnen concurreren, besnoeien op hun kosten. Europa heeft die voordelen niet. Wat kunnen wij doen ? Niet veel. De Amerikaanse overheid zou ermee moeten ophouden eerbiedig over het project te zwijgen. Ze moet het scepticisme uitdrukken dat de euro verdient. Voor het overige kunnen we alleen hopen dat de Europeanen weer bij hun verstand komen. De eenheidsmunt is de economische versie van de Maginot-linie, de keten van vestigingen die volgens de Fransen de Tweede Wereldoorlog zou voorkomen. Het was een zinsbegoocheling. Net als de euro.
...

Een eenheidsmunt werkt in de VS omdat de lonen hier flexibel zijn en de werknemers mobiel. Werknemers verhuizen om banen te vinden. Industriëlen die niet kunnen concurreren, besnoeien op hun kosten. Europa heeft die voordelen niet. Wat kunnen wij doen ? Niet veel. De Amerikaanse overheid zou ermee moeten ophouden eerbiedig over het project te zwijgen. Ze moet het scepticisme uitdrukken dat de euro verdient. Voor het overige kunnen we alleen hopen dat de Europeanen weer bij hun verstand komen. De eenheidsmunt is de economische versie van de Maginot-linie, de keten van vestigingen die volgens de Fransen de Tweede Wereldoorlog zou voorkomen. Het was een zinsbegoocheling. Net als de euro. (Economist Paul Samuelson in Newsweek van 13 januari '97)Het Verdrag van Maastricht hanteert geen kommatekens. In dat opzicht kan je louter theoretisch stellen dat een deficit van 3,49 % van het BNP overeenstemt met de Verdragtekst. Het belangrijkst is echter dat het stabiliteitspact en de duurzaamheid van de economische convergentie, zoals gevraagd door het Grondwetelijk Hof, zijn zeker gesteld. Net als de stevige verankering van de drie procent in de stabiliteitszone. Maatgevend is daarbij dat de EMU-leden een duurzame stabiliteitspolitiek bedrijven. In België moet dat elk jaar duidelijk beter worden. In dat geval is de hogere staatsschuld acceptabel. (Ingo Friedrich, voorzitter van de CSU-fractie in het Europarlement, in Focus Magazine van 13 januari '97)Er is de mythe van de moeilijkheden van de Amerikaanse arbeider. Zijn reële loon zou dalen. Dit is waar, maar irrelevant. Omdat lonen worden belast en winstdeelnemingen niet, heeft de werknemer liever winstdollars dan loondollars. Dus, hoewel het reële loon van de arbeiders sinds 1980 met 8 % daalde, was dit niet het geval voor hun hele compensatiepakket, inbegrepen winstdeelnemingen. Dit bleef stabiel met de inflatie. Dit wat betreft de groep van werknemers die zogenaamd gedoemd zijn tot lagere levensstandaarden als gevolg van het post-industriële tijdperk. Bedienden deden het nog beter. Hun reële compensatie steeg sinds 1980 met meer dan 9 %. (Analist Irwin Stelzer in The Sunday Times van 12 januari '97)Als ondernemers, begrijpelijkerwijs, met graagte de terugtred van de overheid en de verzwakking van de vakbeweging aanvaarden omdat ze daardoor meer speelruimte krijgen, kunnen ze zich niet beklagen over het gelijktijdige toegenomen particuliere activisme. Het een hoort bij het ander : het zijn allebei uitingsvormen van de open en ongeregelde samenleving die we thans kennen. Het moderne actiewezen heeft in menig opzicht de plaats ingenomen van het oude vakbondswezen. De bewuste consument, de milieu-activist en de protesterende burger vormen de nieuwe uitdaging van het bedrijfsleven. Dat bedrijfsleven zou op dezelfde manier moeten opereren als vroeger met vakbondseisen werd gedaan : ze serieus nemen waar nodig, het kaf van het koren scheiden, in gesprek blijven als het nuttig is en de boot afhouden waar inderdaad wordt overvraagd. (Columnist J.A.A. Van Doorn in HP/De Tijd van 10 januari '97)Het is te hopen dat de Koreaanse regering meer naar de eigen bevolking zal luisteren dan naar de sirenezang van de internationale bonden (tegen de nieuwe arbeidswet). Seoel kan meer bepaald naar Europa wijzen als het lot dat ook Zuid-Korea te wachten staat als het zich te lang tegen verandering keert. Het is geen geheim dat de Duitse werkloosheid tot een record van 10,6 % oploopt omdat arbeid te duur is en ontslagregelingen zo moeilijk zijn dat ondernemingen elders arbeidskrachten zoeken of er het bijltje bij neerleggen. Om dezelfde reden vindt 12,6 % van de Fransen geen job. Elke keer dat de Franse regering aan hervormingen denkt op het vlak van tewerkstelling en welvaartvoorzieningen, komen zij die wel een baan hebben daartegen op straat. In Frankrijk, in Duitsland, Spanje of andere Europese landen met lage groeicijfers ontbreekt het de politici aan moed. (Commentaar van The Wall Street Journal op 13 januari '97)We zijn een van de duurste investeringslocaties in de wereld. Maar wat duur is, is dan ook bijzonder goed. (Mercedes-topman Helmut Werner in WirtschafsWoche van 9 januari)Dat we geen onderscheid maken tussen Fransen en andere nationaliteiten in het directiecomité, daaraan kan je de internationalisering van een groep als Danone aflezen. Bij topbenoemingen maakt het niet uit of de kandidaat een Fransman is, een Javaan of wie dan ook. Tijdens de jongste bijeenkomst van alle algemeen-directeurs, ben ik me echt bewust geworden van de mondialisering van Danone. We vormen een fantastische mengeling van culturen en ervaringen, vanuit allerlei professionele horizonten bovendien. Deze onderneming is een ware melting pot en dat is bijzonder positief. (Franck Riboud, PDG van de voedingsgroep Danone in L'Expansion van 9 januari '97)Er zijn trends zichtbaar in de VS die erop wijzen dat de nieuwste generaties immigranten anders dan de meesten van hun voorgangers geen Amerikaan meer willen worden of onze westerse tradities niet langer onderschrijven. Er wordt gepleit voor een multiculturele samenleving. Op zich is daar geen bezwaar tegen als het gaat om het tolereren van elkaars gewoonten en gebruiken. Maar ik maak groot bezwaar tegen de intellectuele beweging die, onder de vlag van het multiculturalisme, vindt dat wij afstand moeten nemen van onze westerse, lees Europese geschiedenis. Als zich dat werkelijk doorzet, heeft dat gevaarlijke gevolgen voor ons buitenlands beleid, de culturele eigenheid die wij met Europa vormen en voor het voortbestaan van onze beschaving. Dit kan een groot probleem worden. (Professor Samuel Huntington, auteur van The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order in De Volkskrant van 11 januari '97)Uit Le Monde, 9 januari.