De micro-economie ziet het individu als het centrum van het universum en beslissingen over consumptie (en besparingen en investeringen) worden genomen door iemand die druk bezig is iets te maximaliseren. Maar in werkelijkheid worden de boodschappen gedaan door de huisvrouw, die niet haar eigen satisfactie maximeert, maar in gedachten bezig is met haar man, haar kinderen en de kat. Thuisgekomen worden de goederen verdeeld en dat verdelingsmechanisme wordt door de neoklassieke economie in het geheel niet begrepen. Er wordt in het gezin macht uitgeoefend ; vader snijdt het vlees en geeft zichzelf het meeste. Er wordt ook wel onderhandeld, het lijkt wel een beetje op een markt, maar met ruil heeft het nauwelijks iets te maken.
...

De micro-economie ziet het individu als het centrum van het universum en beslissingen over consumptie (en besparingen en investeringen) worden genomen door iemand die druk bezig is iets te maximaliseren. Maar in werkelijkheid worden de boodschappen gedaan door de huisvrouw, die niet haar eigen satisfactie maximeert, maar in gedachten bezig is met haar man, haar kinderen en de kat. Thuisgekomen worden de goederen verdeeld en dat verdelingsmechanisme wordt door de neoklassieke economie in het geheel niet begrepen. Er wordt in het gezin macht uitgeoefend ; vader snijdt het vlees en geeft zichzelf het meeste. Er wordt ook wel onderhandeld, het lijkt wel een beetje op een markt, maar met ruil heeft het nauwelijks iets te maken. ( Econoom Jan Pen in Vrij Nederland van 2 november) Alan Blinder formuleerde eens een Wet van Murphy voor economisch beleid. Deze wet luidt dat economen het minste invloed hebben op beleid waar zij veel verstand van hebben en het met elkaar eens zijn, terwijl ze het meeste invloed hebben waar ze het minste weten en sterk verdeeld zijn. ( Hugo Keuzenkamp in ESB van 30 oktober) De aanbeveling van de KB-economen hoeft zo bezien niet te verwonderen : lagere lasten op de factor arbeid. Liefst de werkgeverslasten omdat die de totale loonkosten rechtstreeks beïnvloeden. Maar als dat politiek taboe blijft, resteert er alleen maar een volgehouden beleid van loonmatiging. Dat mag het kabinet- Dehaene dan doen. Want dat beheert de loonvorming nu de Belgische sociale partners hun overlegmodel deze week ten grave hebben gedragen. Oranje boven staat er boven het KB-persbericht. Of Dehaene dat ook vond, is de vraag. ( De Europese redactie van het Financieele Dagblad in een reactie op het pleidooi van de studienst van de Kredietbank voor het Nederlandse model, 8 november) De nieuwe Russische kapitalisten trachten zich met allerlei trucs aan de fiscus te onttrekken. Betalingen in cash of ruilhandel zijn schering en inslag. Aan hun personeel worden renteloze kredieten verleend. Of ze richten brievenbusondernemingen op in economische ontwikkelingsgebieden met lage belastingen. Van de 2,6 miljoen Russische ondernemers betaalt slechts één zesde rechtmatig zijn belastingen. De schaduweconomie, geschat op 20 miljard mark, ontgaat de fiscus sowieso. Maar ook de statistiek hoewel de economie het toch beter doet en de ambtelijke gegevens zijn duidelijk : sinds het einde van het sovjettijdperk daalde het officiële BNP met 40 procent. ( Der Spiegel van 4 november) De beslissing van de stad Moskou om de geprivatiseerde Zil-autofabrieken terug te kopen, is bedoeld om te tonen hoe je moet werken met het geprivatiseerde systeem. Want op veel plaatsen is de privatisering al doorgevoerd en is ze een mislukking. (...) Maar de overheid kan eerbare uitwegen vinden uit die moeilijke toestand. En wij zullen tonen wat kan en moet worden gedaan. ( Burgemeester van Moskou Yuri Luzhkov in de Financial Times van 4 november '96) Japan hervalt weer in zijn slechte gewoonten. Het ministerie van Financiën streeft naar een verdere competitieve devaluatie van de yen met 10 tot 20 %, bovenop de daling met 25 % ten opzichte van een korf van de belangrijkste andere munten. Het resultaat hiervan zal een forse toename zijn van het Japanse handelsoverschot in '97 en vooral in '98. Hierdoor zal Japan jobs vernietigen in andere landen, ook in Europa waar de werkloosheid al hoog is. De yen-devaluatie zal tegelijk de protectionistische druk over heel de wereld opvoeren. Last but not least is er het gevaar van instabiliteit op de geld- en kapitaalmarkten als een aantal muntposities omgekeerd en/of ingenomen zullen worden. ( Fred Bergsten, directeur van het Institute for International Economics in Washington in The Economist van 2 november) Alle Europese instellingen liggen in een Franstalig gebied. Daar hebben de Duitsers nooit op gelet. In de Europese Unie worden 40 talen gesproken, maar er zijn slechts 11 officiële talen. Slechts twee ervan zijn echter werktalen. Eigenlijk is de Duitse taal numeriek en economisch gezien de sterkste. Maar wie probeert op een vergadering nog Duits te praten als de helft van de aanwezigen er niets van begrijpt ? Europese voorstellen in het Duits worden soms niet behandeld. Duitse ambtenaren worden sneller moe als ze de hele dag een vreemde taal moeten spreken. Ze maken een vermoeide indruk omdat hun formulering stuntelig overkomt. Daarom is een harde stellingname ten aanzien van onze eigen taal ideologisch en economisch erg belangrijk. Onze nationale belangen hangen ervan af. ( Linguïst Ulrich Ammon van de Gerhard-Mercator Universiteit in Duisburg, in Focus van 4 november) Ozymandias bouwde een kolossaal monument in de woestijn ; Mitterrand vulde Parijs met fantasievol glas ; Franklin Roosevelt was de architect van de welvaartsstaat. De kans op politieke onsterfelijkheid zorgt ervoor dat de menselijke geest grootse dingen verwezenlijkt. Vóór zijn herverkiezing beloofde Bill Clinton om een brug naar de 21ste eeuw te bouwen. Is dit weer één van zijn retorische constructies, boordevol glitter, of kan dit tegen alle verwachtingen in toch een solide en nuttig monument worden ? ( The Economist van 9 november 1996) Duitsland wantrouwt zijn partners in de toekomstige monetaire unie. Daarom pleit het land voor wettelijke regels, waardoor Brussel politiek zal kunnen profiteren van de financiële ramp van de monetaire unie. (Bernard Connoly, die eerder dit jaar het boe