Wie beweert dat de verzorgingsstaat mensen aanmoedigt om op hun plaats te blijven, vergeet dat de afbraak daarvan het mensen onmogelijk maakt om ooit van hun plaats weg te komen. Uiteindelijk is ook het bedrijfsleven afhankelijk van een klasse goed opgeleide, zelfverzekerde werknemers. Daarom is de tegenstelling tussen verzorgingsstaat en markt vals. De sociale zekerheid is de voorwaarde voor de vrije markt. En dat zulke zekerheid niet gelijk staat met regulering moge duidelijk zijn. Omdat wij als mensen feilbaar zijn en nooit de toekomst kunnen voorspellen is vrijheid nodig. Verzorgingsstaat en vrije markt : op de juiste manier begrepen hebben we beide nodig.
...

Wie beweert dat de verzorgingsstaat mensen aanmoedigt om op hun plaats te blijven, vergeet dat de afbraak daarvan het mensen onmogelijk maakt om ooit van hun plaats weg te komen. Uiteindelijk is ook het bedrijfsleven afhankelijk van een klasse goed opgeleide, zelfverzekerde werknemers. Daarom is de tegenstelling tussen verzorgingsstaat en markt vals. De sociale zekerheid is de voorwaarde voor de vrije markt. En dat zulke zekerheid niet gelijk staat met regulering moge duidelijk zijn. Omdat wij als mensen feilbaar zijn en nooit de toekomst kunnen voorspellen is vrijheid nodig. Verzorgingsstaat en vrije markt : op de juiste manier begrepen hebben we beide nodig. (Eric Tjong Tjin Tai, informaticus en filosoof, in De Volkskrant van 16 augustus)In tijden van globalisering en moeilijke economische aanpassingen in heel Europa is de welvaartsstaat nog steeds een bolwerk van nationaal bewustzijn : nationale overheden worden afgestraft of herverkozen naargelang ze welvaart en zekerheid scheppen. Nationale welvaartssystemen hebben te lijden onder de ongunstige demografische condities van verouderde populaties in heel Europa. Terwijl Europa wordt gebouwd en verbouwd, is het niet zozeer de Brusselse administratie die op het spel staat, maar de overleving van onze democratieën. (Michael Stürmer, directeur van het Duitse instituut voor buitenlandse zaken en defensiepolitiek in The Financial Times van 16 augustus)Gemeten naar het reële welvaartsniveau betaalt Duitsland jaarlijks 9 miljard te veel aan de EU-kas terwijl het 6 miljard te weinig terugkrijgt. De in 1992 overeengekomen maatstaf, het BBP per Lidstaat, is onverantwoord omdat er geen rekening wordt gehouden met de welvaart per hoofd. Mijn voorstel : naast het doorslaggevende criterium van het inkomen per capita moeten Lidstaten, waarvan het nettobedrag dat rekening houdt met de inkomsten uit de EU een bepaald procent van het brutobedrag overschrijdt, een terugbetaling van hun bijdrage krijgen. Uiteraard is iedereen die meer krijgt tevreden met het feit dat wij meer betalen. Maar als onze argumenten niet worden aanvaard, blijft de enige mogelijkheid het EU-huishouden te blokkeren. (Minister-president Edmund Stoiber, CSU, van Beieren in Focus van 12 augustus)De vrees dat politieke verandering in China niet kan leiden tot democratie maar naar chaos en eventueel een burgeroorlog, wekt bij sommige westerlingen begrip voor de officiële Chinese politiek die stelt dat een China geleid door 'sterke' leiders het westers belang dient. De geschiedenis van deze eeuw leert echter dat vertrouwen in dictators om de vrede te bewaren geen veilige weg is. Het ter ziele gaan van de communistische oligarchie in China is in het belang van het Westen, maar ook van het gewone Chines volk. Westerse beleidsmakers mogen groei van de Chinese economie toejuichen in de hoop (zonder zekerheid) dat deze leidt tot politieke liberalisering ; ze erkennen best dat ze weinig directe invloed hebben op de interne Chinese politiek, maar zonder daarom principes prijs te geven in de hoop zo de gematigden te steunen ; en zolang China een eenpartij-oligarchie blijft, hoeven ze niet beschaamd te zijn om eerbiediging van internationale gedragsnormen (ten aanzien van Taiwan) en naleving van internationale verbintenissen (inzake Hongkong) te eisen. (Uit de opiniepagina van The Economist, 17 augustus)Een minderheid in Japan pleit ervoor om China in bedwang te houden. Dat is niet mijn mening, noch de overheersende opinie in Japan. Ten eerste, zou dat een sterk centraal-gecontroleerd China veronderstellen, dat ervoor zorgt dat de rijkdommen in een enkele richting worden aangewend. Feitelijk wordt China echter pluralistischer en gedecentraliseerder. Het valt te betwijfelen of om het even welke leider dezelfde controle kan uitoefenen over de Chinese bevolking als Mao Zedong ooit deed. Ten tweede zijn China en de rest van de wereld op korte tijd economisch afhankelijker geworden van elkaar. In de crisis met Taiwam, afgelopen jaar, hoopte de Chinese regering de Taiwanese politici te kunnen beïnvloeden. Ze misrekende zich, maar terwijl ze dat deed, liet ze duidelijk blijken dat het niet de bedoeling was de economische relaties met Taiwan te ontwrichten. (Koichi kato, secretaris-generaal van de Japanse Liberaal-Democratische Partij, in Far Eastern Economic Review van 15 augustus)ANC-leiders en Afrikaner-voormannen hebben elkaar gevonden en werken vlot samen. Er wordt trouwens bijna nergens nog gesproken over een aparte blanke Volksstaat. Tegenwoordig richt men zich op waarborgen in culturele aangelegenheden en eerbiediging van de minderheden. Inmiddels heeft de regering het militair-politionele establishment uitgezuiverd, zodat de hypothese van een machtsgreep me volstrekt ondenkbaar lijkt. De eerste fase is nu voorbij en het nieuwe Zuid-Afrika zit goed en wel in het zadel. De meeste Afrikaners (inbegrepen de vroegere extremistische militanten) zijn bereid het spel eerlijk te spelen. (...) Het verbaast me nog steeds hoe soepel en snel de Afrikaners zich hebben aangepast, veel beter trouwens dan de Engelstaligen. Hun houding is ronduit teleurstellend. (Allister Sparks van The New Yorker in Jeune Afrique van 14 augustus)Ach, het is allemaal zo risicoloos. Er is niet veel moed en inspanning nodig om anti-fascist te zijn in een land waar extreem-rechts bestaat uit een handvol kaalkoppen en een enkele verdwaalde doctorandus. Het ontbreken van een tegenstander van formaat is wellicht comfortabel, maar maakt ook slaperig en komt de intellectuele scherpzinnigheid zeker niet ten goede. Op den duur zou het er zelfs toe kunnen leiden dat in een samenleving een blinde vlek ontstaat voor problemen, waar weldenkende mensen als u en ik liever niet onze vingers aan branden. intellectuele dwarsliggers houden het debat levendig : ze dagen uit, stellen op de proef, dwingen tot zelfreflectie. (Guido Goossens van de Rijksuniversiteit Limburg in NRC Handelsblad van 14 augustus)Uit The Independent, 12 augustus '96.