De Europese Commissie is grotendeels zelf oorzaak van het probleem dat voortvloeit uit het zogenoemde dwingende principe van hulp aan ondernemingen. Om zichzelf te kunnen rechtvaardigen als een vroedvrouw van de Europese integratie is de Commissie medeplichtig aan het propageren van de idee dat staten bijstand behoeven bij de aanpassing aan de eenheidsmarkt en een eventuele eenheidsmunt, iets wat de vorm aanneemt van Structuurfondsen en overheidssubsidies aan ondernemingen. Maar eigenlijk wordt het probleem niet veroorzaakt door competitie van buitenuit, maar door een verkeerd gevoerd beleid in de betrokken landen. Flexibele arbeidsmarkten en een open economie volstaan op zichzelf om privé-investeerders ervan te overtuigen zelf de nodige aanpassingen uit te voeren.
...

De Europese Commissie is grotendeels zelf oorzaak van het probleem dat voortvloeit uit het zogenoemde dwingende principe van hulp aan ondernemingen. Om zichzelf te kunnen rechtvaardigen als een vroedvrouw van de Europese integratie is de Commissie medeplichtig aan het propageren van de idee dat staten bijstand behoeven bij de aanpassing aan de eenheidsmarkt en een eventuele eenheidsmunt, iets wat de vorm aanneemt van Structuurfondsen en overheidssubsidies aan ondernemingen. Maar eigenlijk wordt het probleem niet veroorzaakt door competitie van buitenuit, maar door een verkeerd gevoerd beleid in de betrokken landen. Flexibele arbeidsmarkten en een open economie volstaan op zichzelf om privé-investeerders ervan te overtuigen zelf de nodige aanpassingen uit te voeren. (Commentaar van The Wall Street Journal Europe, 8 augustus)Het afstaan van federale bevoegdheid over sociale materies is een proces dat zich verder voltrekt op vraag van de bevolking. Tijdens de vier jaar dat Bill Clinton doet alsof hij bezig is met de hervorming van de welvaartstaat, zijn 38 staten op eigen houtje gaan handelen. Door de nieuwe federale begroting zullen ze de zaak verder in handen kunnen nemen. Als ze tenminste de macht krijgen om tijdens de eerstvolgende wetgevende discussies het hulprogramma voor de armen Medicaid te herzien. Als deze trend zich doorzet, zullen pleitbezorgers van de minderbedeelden moeten verhuizen van Washington DC naar steden zoals Pierre in Zuid-Dakota of Montpellier in Vermont. Dat zal zeker de levenskwaliteit ten goede komen, maar tegelijk de politieke macht herverdelen. (Columnist George Melloan in The Wall Street Journal Europa van 30 juli)In hoeverre zijn de mensen in een vrije markt nog meester over hun eigen lot ? Wie kan door opvoeding, onderwijs en welstand vrijwel automatisch het mens-ideaal van dit ultraliberalisme bereiken ? Wie moet het doen met het voorbeeld van deze deugdzaamheid zonder te hopen dat ooit te kunnen volgen, waarna ze, in gebreke gesteld, worden veracht of gestraft ? (...) Het debat vindt nu plaats onder omstandigheden van relatieve rijkdom. Het gaat over een van de belangrijkste grondslagen van onze politiek. Hoe en met welke argumenten men het voert, is ook een kwestie van smaak. Dat de verzorgingsstaat veel nadelen heeft, weet iedereen. Maar hij had één voordeel : dat de burgerij bespaard bleef voor dit voorbeeld van geslaagd burgerdom dat de omvang van zijn buik als het bewijs van zijn deugd toont. (Columnist H.J.A. Hofland in NRC-Handelsblad van 7 augustus)De politiek in Nederland is met paars geëmancipeerder geworden. Er vinden nu discussies plaats tussen de sociaal-democratische en de liberale standpunten. In het verleden konden zowel de (socialistische) PvdA als de (liberale) VVD ongeschonden in één kabinet zitten, omdat ze alleen met de linker- dan wel rechtervleugel van de (christen-democratische) CDA hoefden te onderhandelen. Ze hoefden nooit met tegenovergestelde standpunten te dealen. Paars heeft dat sterk veranderd. Nu moeten die twee partijen wél hun argumenten uitwisselen. (Hans Van Mierlo, Nederlands minister van Buitenlandse Zaken in HP/De Tijd van 2 augustus)De stroom buitenlands kapitaal vormt slechts een kleine fractie van de totale geldstroom. De hoofdbrok bestaat uit binnenlands kapitaal. Voor de verkiezingen was er een grote kapitaalvlucht, maar nu vloeit er zoveel geld terug dat de centrale bank dollars moet opkopen om te vermijden dat de roebel te hoog zou stijgen (...). Wat de timing van de hervormingen betreft, staat Rusland vandaag ongeveer waar Polen zich in 1994 bevond. Als de regering de komende maanden een verstandig economisch beleid voert, ben ik ervan overtuigd dat we vanaf 1997 een sterke groei zullen meemaken. (Yegor Gaidar, gewezen Russsisch eerste minister en momenteel voorzitter van Ruslands Democratische Keuze, in de International Herald Tribune van 5 augustus)Wat in Burundi gebeurt, zou degenen die dromen van een Afrikaanse democratie volgens westers model tot nadenken moeten stemmen. Hoe verklaar je nu het soort coherentie van de mondiale intelligentsia die zich mobiliseren van zodra een handvol militanten door een autoritair bewind in de cel belandt, maar met de mond vol tanden staat toe te kijken wanneer duizenden onschuldigen worden afgeslacht of op de vlucht gejaagd ? Het volstaat niet vast te stellen dat in het eerste geval er een macht bestaat waartegen men zich kan keren en in het andere pure anarchie door het ineenklappen van de laatste restjes van verantwoordelijke machtsuitoefening. Stel je even voor wat er in Nigeria zou gebeuren als dat land uiteenspat en miljoenen vluchtelingen de buurlanden doen ontploffen... Met andere woorden, democratische eisen laten zich niet opdringen vanuit Parijse salons of vanuit Washington. Het is een rechtvaardige doelstelling, die echter niet om de realiteit op het terrein heen kan. (Columnist Charles Debbash in Jeune Afrique van 7 augustus)Ook in de Asean-landen is de economie geliberaliseerd. Maar van mensenrechten en pluriformiteit willen de meeste niet horen. De Amerikaanse missiedrang heeft zelfs tot een soort backlash geleid, en zo men wil het nieuwe zelfbewustzijn gestimuleerd. Uit het Amerikaanse aanbod van maatschappelijke hervormingen kiezen de Aziatische regimes datgene wat hen van pas komt. Ze verwerpen terwijl ze verwijzen naar hun eigen Aziatische, culturele waarden dan weer datgene wat zij zien als een bedreiging van hun voortbestaan. (NRC-Handelsbald redacteur J.H. Sampiemon in de editie van 2 augustus)Uit The International Herald Tribune van 9 augustus.