De krimpende particuliere sector moet steeds zwaardere lasten dragen om de groeiende collectieve sector te voeden. Netto vijf miljoen mensen in het particulier bedrijfsleven verdienen de kost voor tien miljoen kinderen, scholieren, studenten, ambtenaren, arbeidsongeschikten en bejaarden. Vijfentwintig jaar geleden was die verhouding één op één. Op alle terreinen is de overheid oververtegenwoordigd. Zestig procent van de beroepsbevolking, zeventig procent van de kiezers en negentig procent van de kamerleden is afkomstig uit of afhankelijk van de overheid. Dat geen coalitie in staat is om de collectiviteit tot betaalbare proporties terug te schroeven, wordt ook vandaag weer bewezen. Paars is verbleekt, moe en uitgeregeerd.
...

De krimpende particuliere sector moet steeds zwaardere lasten dragen om de groeiende collectieve sector te voeden. Netto vijf miljoen mensen in het particulier bedrijfsleven verdienen de kost voor tien miljoen kinderen, scholieren, studenten, ambtenaren, arbeidsongeschikten en bejaarden. Vijfentwintig jaar geleden was die verhouding één op één. Op alle terreinen is de overheid oververtegenwoordigd. Zestig procent van de beroepsbevolking, zeventig procent van de kiezers en negentig procent van de kamerleden is afkomstig uit of afhankelijk van de overheid. Dat geen coalitie in staat is om de collectiviteit tot betaalbare proporties terug te schroeven, wordt ook vandaag weer bewezen. Paars is verbleekt, moe en uitgeregeerd. (Columnist Nic Van Bruggen in Elsevier van 8 juni)Ze steeg op, klom met gratie en kracht, en beschaamde iedereen die de waarde van de Europese samenwerking had bespot. Maar net toen ze zich wilde losmaken van de zwaartekracht, spatte ze uit elkaar. Nee, dit is niet Ariane 5, wel de Duitse economie. (...) Duitslands versie van de "sociale markteconomie" is ingestort. De hoge lonen, de inflexibele industriële wetgeving en het grenzenloos welvaartsuitgeven zijn de oorzaken. Zes weken geleden probeerde Helmut Kohl een besparingspakket van 22 miljard dollar te verkopen aan het Duitse publiek, door te zeggen dat dit "geen aanval op de sociale welvaartsstaat" was. Het is nochtans precies zo'n aanval die Duitsland nodig heeft. Blijkbaar is zoiets nog steeds taboe, vijftig jaar na de catastrofale ervaringen van het Nazi-tijdperk en zelfs wanneer het past in de zoektocht naar economische groei in plaats van Lebensraum. (Commentaar van The Times, 6 juni)Europa kan spreken van dom geluk : de (technologie-)aandelen in de VS zijn zo fors én snel gestegen dat de sector nu zwemt in het kapitaal. De overheid zou hier moeten profiteren van dit momentum, door beleidslijnen uit te stippelen die de Europese investeerders motiveren om op de trein te springen en groeiaandelen aan te kopen. Maar daarbuiten zou ze zich moeten onthouden. Het Informatietijdperk heeft geen "New Deal" nodig. Evenmin is er behoefte aan absurditeiten zoals het heffen van belasting op computerschermen in Brussel. In plaats daarvan moet de telecommarkt verder geliberaliseerd worden zodat de tarieven kunnen dalen, zodat de informatie vrij verdeeld kan worden en het ondernemerschap de statische telecomsector nieuw leven kan inblazen. (Richard L. Hudson, in Convergence, de multimediabijlage van The Wall Street Journal Europe, zomer 1996)De rotzooi waarin Europa zich bevindt op het vlak van belastingheffingen kan niet van de ene op de andere dag opgekuist worden. Maar zelfs een kleine inspanning zou enorm renderen. De vijftien regeringen van de EU haalden in 1994 zowat drie 3 triljoen dollar aan belastingen op. Indien minder geld afgeroomd werd, zou de aanslagbasis verbreden en de sociale uitgaven verminderen ; de groei zou in heel Europa toenemen, aldus Goran Norman van de Oeso. De consumenten zouden meer verbruiken, ondernemingen zouden meer ruimte krijgen voor aanwervingen en de belastingontduiking zou afnemen. De conclusie is simpel : om zijn welvaart te behouden, heeft Europa dringend behoefte aan belastingverlaging. (William Echikson in The Wall Street Economic Journal van 6 juni)In door regels omzwachtelde economieën kunnen uitstekende managers onmogelijk op de meest efficiënte manier kapitaal benutten (Duitslands telefoonmaatschappij wordt verplicht kabels te leggen die bestand zijn tegen tanks) of vrij de competitie met de markt aangaan. Anders dan hun Duitse en Japanse collega's, hebben de Amerikaanse managers Wall Street om mee te wedijveren : in een systeem waar managers nederig de goedkeuring van de markt moeten bekomen voor elke dollar die ze investeren, vloeit geld naar projecten met de best mogelijke opbrengst. Deregulering, competitie, machtige financiële markten : dit recept heeft nooit de landen kunnen verleiden die kozen voor een bezadigde versie van het kapitalisme. Maar uiteindelijk beseffen ze thans iets beter hoe duur die bezadigdheid hun te staan komt. (Commentaar van The Economist, 8 juni)Grote institutionele investeerders volgen allen de hoofdtrend van de markt, wat meestal leidt tot grote overdrijvingen. Speculanten daarentegen zetten zich af tegen de trend. Daarom houden ze het systeem in evenwicht. (Superspeculant Georges Soros in Der Spiegel van 10 juni)De gevolgen van de Aziatische groei voor het Westen worden stilaan duidelijk. De concurrentiedruk neemt toe. Als ze geen rigide handelsblokken vormen, zullen de Europese en Amerikaanse industrieën met weinig toegevoegde waarde en hoge lonen amper concurrentieel zijn. De hightechsectoren (zoals halfgeleiders) zullen de druk voelen stijgen. De Aziatische transnationale groepen, die zich eerst op de eigen markt richtten, trachten zich in te werken in een verzadigde westerse markt. Deflatie, prijsdalingen en een druk op de winstmarges in de distributie zullen volgen. Dat proces zal in het Westen nog meer arbeidsplaatsen kosten in de secundaire sector. (Uli Sigg, de Zwitserse ambassadeur in Beijing, in WirtschaftsWoche van 6 juni)Ik heb er moeite mee te geloven dat we in de toekomst zonder utopische horizon zouden gaan leven. Omdat het kapitalistisch liberalisme een regime is dat frustratie, woede en vijandschap blijft oproepen. De reden hiervoor is simpel. Er wordt wel gelijkheid gepredikt, maar ze wordt niet gegeven. Op onze vlaggen staat geschreven dat we vrije en gelijke individuen zijn, maar we zijn nooit vrij en gelijk genoeg. Bijgevolg is er een structurele discrepantie tussen de idee die onze maatschappij verspreidt en de realiteit van die samenleving. Daarom denk ik dat het intern conflict dat in de democratische idee zit, nooit echt tot rust zal komen. Je zou kunnen zeggen dat de ecologie in haar radicale vorm een plaatsvervangende utopie is. Maar dat is een antikapitalistische utopie die geen enkele kans maakt, omdat ze botst met de passie van de moderne mens om zich te verrijken. (De Franse historicus François Furet, auteur van Het Verleden van een Illusie, in Vrij Nederland van 8 juni)Uit de Volkskrant van 6 juni.