Een dergelijk antiparlementair manoeuvre zou in Nederland onmiddellijk tot een volksopstand leiden. Maar in België niet. Althans nu nog niet. (...) De noodgreep van Dehaene weerspiegelt het onvermogen van de Belgische samenleving om op eigen kracht de uit de hand gelopen overheidsfinanciën te saneren. Het parlement ziet die noodzaak wel, maar heeft andere belangen. Omdat Dehaene niet kan steunen op een maatschappelijk draagvlak lees sociale partners zullen pressiegroepen zich moreel niet gebonden achten aan de richting die de premier nu inslaat. Daarmee komt de strijd op straat te liggen en zal België een herhaling te zien geven van wat Frankrijk in december jl. meemaakte.
...

Een dergelijk antiparlementair manoeuvre zou in Nederland onmiddellijk tot een volksopstand leiden. Maar in België niet. Althans nu nog niet. (...) De noodgreep van Dehaene weerspiegelt het onvermogen van de Belgische samenleving om op eigen kracht de uit de hand gelopen overheidsfinanciën te saneren. Het parlement ziet die noodzaak wel, maar heeft andere belangen. Omdat Dehaene niet kan steunen op een maatschappelijk draagvlak lees sociale partners zullen pressiegroepen zich moreel niet gebonden achten aan de richting die de premier nu inslaat. Daarmee komt de strijd op straat te liggen en zal België een herhaling te zien geven van wat Frankrijk in december jl. meemaakte. (F. Gersdorf en S.P. Van der Vaart in Het Financieele Dagblad van 14 mei)In een staat die al barsten vertoont, kan knoeien met de grondwet een slechte gewoonte worden. De verleiding om aan de eerste minister ongewone machten toe te kennen, kan de rest van de regering ertoe aanzetten haar verantwoordelijkheid af te schuiven als het op moeilijke beslissingen aankomt. De verouderde bevolking van België en de zware uitgaven voor de pensioenen vormen een explosieve cocktail ; parlementsleden zullen zich voor het snoeien in de welvaartsstaat graag politiek indekken tegen verwijten van belangengroepen door zich achter de premier te verschuilen. (...) De aanpak van Dehaene spreekt op z'n minst boekdelen over de sclerotische politieke situatie waarin België zich bevindt en de weigering van zijn coalitie om de hoogdringendheid van veranderingen in te zien. (Commentaar van The Wall Street Journal van 14 mei)Een niet aflatende afbouw in de bedrijven en inkrimping van de lonen zijn ideale recepten voor een industriële zelfmoord. Denken dat arbeid almaar samenpersbaar is om zodoende de productiviteit te verhogen, leidt tot een valstrik. De Amerikaanse ondernemers mogen zich niet laten op sleeptouw nemen door holle aansporingen tot industriële afslanking in de hoop dat ze aldus hun posities in een globaliserende wereldeconomie kunnen behouden. (...) Uitschakeling van de productiecapaciteit door fabriekssluitingen of het inkrimpen van de loonmassa door het schrappen van jobs, kan ertoe leiden dat de industrie de noodzakelijke infrastructuur ontbeert voor een volgehouden economische groei in de nabije toekomst. (Stephen Roach, chief economist van Morgan Stanley, in The Financial Times van 14 mei)Wat ik regio-staten noem, namelijk economische entiteiten die afgestemd zijn op de wereldeconomie en waarvan de grenzen al dan niet kunnen samenvallen met natie-staten, vindt men niet alleen in de Pacific. Enerzijds heb je Nieuw-Zeeland, een soevereine staat die zich geheel spiegelt aan het Singaporese model en een stevige groei beleeft, anderzijds is er Wales dat 50 % van de Japanse investeringen aantrekt maar Wales is Groot-Brittannië niet. (De Japanse managementgoeroe Kenichi Ohmae, auteur van The End of the Nation State, in Le Nouvel Economiste van 15 mei)Als alles koopwaar wordt, als vrijwel alle taken die voorheen ook door liberalen als publieke taken werden beschouwd aan de werking van een louter op individueel eigen belang gebaseerde markt worden prijsgegeven, dan valt moeilijk te verwachten dat mensen zich in hun onderlinge verkeer volgens andere normen zullen gedragen. (Columnist Arnold Koper in De Volkskrant van 18 mei)De bondsregering maakt in het federalisme wetten, die door de Länder worden uitgevoerd naargelang van hun eigen organisatiegraad. Deficieten ontstaan er vanaf het moment dat politieke sympathieën met groepsbelangen meeswingen. (De Duitse Justitieminister Edward Schmidt-Jortzig in Focus van 13 mei)Geschiedenis wordt hier, sinds de Tweede Wereldoorlog, geassocieerd met conservatisme, met reactionaire ideeën. En daar zijn progressieve mensen niet in geïnteresseerd. Een absolute misvatting is dat. Geschiedenis en nationalisme horen los van elkaar te staan. Het vak zou niet over naties, maar over de cultuur, de ideeën, de ontwikkeling van de mensheid moeten gaan. In dat brede perspectief is geschiedenis de belangrijkste van alle geesteswetenschappen. (De Britse historicus Jonathan Israel, specialist van de Nederlandse Gouden Eeuw en auteur van "De Republiek, 1477-1806", in Vrij Nederland van 18 mei)We hebben Mobutu niet heimelijk ontvangen. We hebben deze ontvangst openlijk aangekondigd via het agentschap AFP. Dat de Amerikanen hem een inreisvisum weigerden, is hun zaak. Wij zijn niet hypocriet te werk gegaan, dat is tenminste onze verdienste. Voor het overige ben ik bereid lessen in moraal te ontvangen op voorwaarde dat ze geen andere objectieven moeten verhullen. (De Franse minister van Ontwikkelingssamenwerking Jacques Godfrain in Jeune Afrique van 15 mei)De groeiende verwachtingen ten aanzien van het Westen in de nieuwe democratieën van Europa spelen in de kaart van de communisten, de enen wat minder hervormingsgezind dan de anderen. Het congres (van The Atlantic Initiative) in Praag heeft er goed aan gedaan zich toe te spitsen op dit al te onderschatte aspect. Vooral een snelle uitbreiding van de Europese Unie en niet van de Navo zal deze landen aan het Westen binden en wel zonder strategisch risico. Amerika zou het debat rond de Europese Unie van dichterbij moeten opvolgen : de EU-regeringen laten hun gebrek aan leiderschap door boekhouders invullen. Ze zouden zich hiervoor moeten schamen. (Commentaar van The Times van 14 mei)Op een winterdag in Parijs ging ik om 7 uur 's morgens de deur uit en kwam 's avonds om 7 uur terug thuis. Ik had een rekenmachientje bij. Telkens ik op een advertentie stootte die iets aanbood dat ik niet nodig had, drukte ik op de toetsen van het rekenmachientje. Tegen het eind van de dag had ik de toetsen 183 maal ingedrukt. (...) Ik ben niet voor een soort ecologisch etatisme. Maar als je op straat rijdt en je ziet een verkeerslicht op rood, dan stop je, zonder te denken dat dit een poging is om je vrijheid te beperken. Integendeel, je weet dat dit verkeerslicht je beschermt. Waarom nemen we niet dezelfde houding aan tegenover de consumptie ? Dat zou een oplossing zijn. De verantwoordelijkheid ligt bij de instituties van de maatschappij, niet bij de individuele deugden. (Oceanograaf Jacques Cousteau in El Pais van 12 mei)Uit Le Soir, 18 mei 1996.