Wij zijn bang en angstig voor alles wat Vlaams klinkt of Nederlands is. De gevolgen daarvan hebben we gezien bij de onderhandelingen tussen Sabena en KLM en bij de gesprekken tussen de banken. Het spaaklopen was cultureel en politiek getint. We hebben gewoon meer vertrouwen in Frankrijk dan in Nederland. Niet dat dat mijn opinie is, maar het is de realiteit. De hechte banden tussen het Belgische bedrijfsleven, dat voorheen werd gedomineerd door Waalse ondernemingen, en het bedrijfsleven in Frankrijk zijn hiervan een afgeleide. Want ik ben ervan overtuigd dat er een diepe band is tussen cultuur en economie.
...

Wij zijn bang en angstig voor alles wat Vlaams klinkt of Nederlands is. De gevolgen daarvan hebben we gezien bij de onderhandelingen tussen Sabena en KLM en bij de gesprekken tussen de banken. Het spaaklopen was cultureel en politiek getint. We hebben gewoon meer vertrouwen in Frankrijk dan in Nederland. Niet dat dat mijn opinie is, maar het is de realiteit. De hechte banden tussen het Belgische bedrijfsleven, dat voorheen werd gedomineerd door Waalse ondernemingen, en het bedrijfsleven in Frankrijk zijn hiervan een afgeleide. Want ik ben ervan overtuigd dat er een diepe band is tussen cultuur en economie. (Louis Michel, voorzitter van de Waalse PRL, in een toespraak voor de Nederlandse Maatschappij voor Handel en Nijverheid in Den Haag op 23 april)De regering wil de loonkost met enkele procenten verlagen. Dat volstaat niet. Je moet niet hypocriet doen : als je weigert aan de oorzaken te raken, word je het probleem nooit de baas. Tweeëntwintig miljoen Europeanen die willen werken maar de kans niet krijgen : dat is een sociale schande en een morele catastrofe. We creëren een toestand die wellicht zal worden opgelost zoals de Duitsers het deze eeuw al twee keer hebben gedaan : door een explosie. Dat verwacht ik. (Johan Mussche, gedelegeerd bestuurder Spector en "Manager van het jaar 1995", in Humo van 23 april)De hoogte van de nieuwe uitkeringen (nvdr van WAO, voor arbeidsongeschikten) werd aanzienlijk beperkt. Daarnaast moesten strenge herkeuringen ertoe leiden dat arbeidsongeschikten niet voor het leven in de uitkering werden opgesloten. De maatregelen lijken te werken. Het nieuwe stelsel is pas kort van kracht, maar nu al kan worden geconstateerd dat de almaar stijgende lijn van arbeidsongeschikten is omgezet in een dalende. (...) De privatisering wordt nu tot stand gebracht door werkgevers de mogelijkheid te geven voor een periode van maximaal vijf jaar een eigen risico te dragen. Dit is, naast de premiedifferentiatie, een middel om werkgevers te stimuleren arbeidsongeschiktheid te voorkomen. Bovendien houdt de toelating van private verzekeraars op deze markt de bedrijfsverenigingen, die de collectieve WAO blijven beheren, scherp. (Commentaar van NRC Handelsblad van 25 april)Bedrijven die hun goederen en diensten naar de internationale markt brengen, zouden geen rekening moeten houden met onvoorspelbare wisselkoersen die van zuur verdiende winsten onverwachte valutaverliezen maken. Waar we vandaag werkelijk nood aan hebben in onze globale economie is niét een Europese Monetaire Unie, maar een werkbaar plan voor een internationale monetaire hervorming die tegemoet komt aan de behoeften van een open wereldeconomie gebaseerd op vrijhandel. (Mevr. Shelton, auteur van "Money Meltdown" en bestuurder bij Empower America, in The Wall Street Journal Europe van 25 april)Weinig bemoedigend zijn de plannen van een eventuele Labour-regering om de privé-sector voor haar sociale doelstellingen te laten opdraaien. Het beloofde minimumloon is daar een voorbeeld van : het is een onefficiënte manier om de armen te helpen, feitelijk betaald door werkgevers die goedkope arbeidskrachten aanwerven te belasten. Labour is daar voorstander van, omdat ze de kosten van zo'n tegemoetkoming aan minder gegoeden gepaard wil laten gaan met een verschuiving van de belastingbetalers naar de werkgevers. Om dezelfde redenen vallen plannen voor striktere reguleringen bij Labour in de smaak. Maar zulke objectieven kunnen beter bereikt worden door correcter om te gaan met de overheidsuitgaven, die op hun beurt gefinancierd dienen te worden door een verantwoorde belastingsheffing. (Commentaar van The Economist van 27 april)Het geflirt van de financiële markten met de Europese Monetaire Unie is uitgegroeid tot een ware liefdesgeschiedenis. De financiële markten zijn er zeker van dat de eenheidsmunt er zal komen, niettegenstaande de Maastricht-criteria onhaalbaar zijn. Ze vertrouwen er evenzeer op dat een bijna bankrupt land als België stichtend lid zal worden, terwijl Italië en Groot-Brittannië dat niet zullen zijn. De reden hiervoor ligt zoals steeds bij de Duitse politiek. De nederlaag van de anti-EMU-campagne in Baden-Würtemmberg heeft aangetoond dat de Duitsers immuun zijn geworden voor populistische campagnes voor het behoud van " onze mark". Ze hebben vooral de ommerzijde van die goeie ouwe Bundesbank-slogan " een sterke mark is een goede mark" ingezien en willen dat de mark zwakker wordt, niet alleen tegenover de dollar en de yen, maar ook tegenover de lire, het pond en de Zweedse kroon. (Anatole Koletsky in The Times van 25 april)Als we lessen kunnen trekken uit de drie voorbije decennia is het toch wel dat welvaart niet met (buitenlandse) hulp gekocht kan worden. Hulp kan in de marge wat beterschap brengen, maar is grotendeels irrelevant als de basics goed zijn. En als dat niet het geval is, kan geen enkele hulp, hoe massaal ook, daar iets aan verhelpen. Tot deze conclusie was ook de Wereldbank al gekomen in haar merkwaardig rapport van 1993 The EastAsian Miracle. Zelfs met de grootste welwillendheid valt het moeilijk in Bosnië de voorwaarden te ontwaren die essentieel waren voor de take-off van Azië. De Bosnische regering slaagt er immers niet eens in controle te hebben over haar eigen grondgebied. (Commentaar van The Far Eastern Economic Review van 25 april)Het klimaat in de Nederlandse politiek is de laatste tien jaar enorm veranderd. We denken niet meer dat we alles kunnen sturen vanuit Den Haag. We zijn gaan geloven in de samenwerking tussen de markt en de overheid. We hebben veel meer belangstelling gekregen voor wat er aan de andere kant van de schutting gebeurt. (Gerrit Jan Wolffensperger, fractieleider van D66, in Vrij Nederland van 27 april)