Vragen naar de specifieke rol van de onderneming vandaag is niet minder belangrijk dan discussies over de rol van de overheid. Wanneer zovelen recordwinsten opstrijken en in tijden van stijgende aandelenmarkten, is het duidelijk dat de starheid van de privé-sector de verdere welvaart en stabiliteit in de weg staan. Als te veel mensen zich uitgesloten voelen van de vruchten van een groeiende economie en onevenredig gebukt gaan onder de risico's en lasten ervan, bestaat de kans dat ze een beleid gaan aanhangen dat groei opoffert in ruil voor economische zekerheden, zoals protectionisme, controles op kapitaalbewegingen en onflexibele arbeidsreglementeringen.
...

Vragen naar de specifieke rol van de onderneming vandaag is niet minder belangrijk dan discussies over de rol van de overheid. Wanneer zovelen recordwinsten opstrijken en in tijden van stijgende aandelenmarkten, is het duidelijk dat de starheid van de privé-sector de verdere welvaart en stabiliteit in de weg staan. Als te veel mensen zich uitgesloten voelen van de vruchten van een groeiende economie en onevenredig gebukt gaan onder de risico's en lasten ervan, bestaat de kans dat ze een beleid gaan aanhangen dat groei opoffert in ruil voor economische zekerheden, zoals protectionisme, controles op kapitaalbewegingen en onflexibele arbeidsreglementeringen. (Robert Reich, staatssecretaris voor Arbeid in de regering-Clinton, in The Financial Times van 6 maart)Het Verenigd Koninkrijk moet met een duidelijk standpunt naar de volgende intergouvernementele conferentie gaan. (...) Het moet de politieman worden van het Verdrag van Maastricht. Het moet elke poging tegenhouden om België, met zijn enorme schuldenberg, toe te laten tot de EMU. (...) De Frans-Duitse visie is ouderwets en kijkt alleen maar achteruit. Ze staat voor meer belastingen, meer wetten en minder kansen om te reageren op de uitdagingen van deze moderne wereld. Ze zal leiden tot protectionisme en regionale en nationale ontevredenheid. Het is onze plicht dit te stoppen en iets beters aan te bieden. We willen een Europa dat werkt, niet een Europa van de werkloosheidsrijen. Een Europa dat onafhankelijke tradities respecteert, en ze niet dwingt om samen te smelten. (John Redwood in The Independent, 5 maart)De voorbije vier jaren werd Rusland door het Westen aanzien als een alliantiepartner, in grotere mate zelfs dan tijdens Wereldoorlog II het geval was. Vijftig jaren geleden waarschuwde Churchill de wereld dat het tijd was om een identieke periode van partnership met Rusland te beëindigen. De Britse politicus zou vandaag met straks verkiezingen waarbij Communisten het roer opnieuw dreigen over te nemen en met een mogelijke comeback van ultranationalisten wellicht hetzelfde doen. "Het IJzeren Gordijn," zo zou hij argumenteren, "is wel naar beneden gehaald maar er zijn geruchten dat de naaimachines in Moskou de uiteengereten lappen opnieuw aaneen proberen te rijgen." (Mr. Liben, schrijver, in The Wall Street Journal Europe van 7 maart)De bijdrage van de landbouw aan het Europese bruto binnenlands product blijft op een magere 2,5 % steken. In termen van werkgelegenheid stelt de sector weinig voor en is slechts goed voor 5,7 %. Toch gaat van het totale Europese budget meer dan de helft naar de landbouw, terwijl diezelfde sector in hoge mate een verdere liberalisering van de wereldhandel blokkeert of in ieder geval vertraagt. Landbouw kost niet alleen scheppen geld, maar hangt ook als een remmend blok aan de ontwikkelingsmogelijkheden van andere sectoren die gebaat zijn bij een vrije wereldhandel. (M. Abrahamse en S.P. Van der Vaart in Het Financieele Dagblad van 8 maart)De tijden zijn veranderd. de behoefte aan "domme lui" stijgt, maar de arbeiders zijn er niet blij mee. Waarom niet ? Omdat ze steeds harder moeten werken in een almaar dommer wordende baan voor verhoudingsgewijs steeds minder geld. Dat is de reden van het onverwachte succes van de Republikein Pat Buchanan bij de voorverkiezingen voor het Amerikaanse presidentschap. Met zijn overwinning in New Hampshire gebeurde waar hij van gedroomd had. Dat de "baronnen en hertogen" in hun vesting van geld en spiegelglas in paniek zouden raken. (Henri Beunders in Elsevier van 9 maart)Ik ben nog altijd pro-business. Ik was een resoluut voorstander van vrijhandel onder Ronald Reagan. Ik was de eerste om hem te steunen in zijn actie tegen invoerquota's voor textiel en schoenen. Maar geleidelijk ben ik gaan vaststellen dat ons aandeel in de wereldproductie afneemt. Bezoek bedrijven, spreek met arbeiders en je ziet de gevolgen van dat beleid waar we nochtans achter gestaan hebben. Je stelt vast dat er in dit soort handel winners en verliezers zijn. over heel Amerika loopt het aantal verliezers op tot in de miljoenen. (Rebublikeins presidentskandidaat Pat Buchanan in Business Week van 11 maart)U kunt zich de desoriëntatie niet voorstellen die ik zag bij bijna alle ondernemers die naar de senaat gingen na de verkiezingen van '94. Voor hen staat de politiek eindeloos ver van hun gewoonten, hun wensen en laten we het maar bekennen hun capaciteiten. Velen hebben begrepen dat een onderneming runnen iets heel anders is dan bezig zijn als parlementair of een ministerie leiden. (Gianni Agnelli, afscheidnemend voorzitter van Fiat in El Pais van 10 maart)Het idee van levenslange arbeidsplaatsen, zoals dat bestond in de jaren vijftig en zestig, heeft geen toekomst meer. Daarvoor is de concurrentie te hard. Maar terwijl de concurrentie plaatsvindt op het vlak van nieuwe ideeën en producten, moet de ondernemer zijn belangrijkste kapitaal aan zich binden : de drager van zijn knowhow. Advocatenassociaties, adviesbureaus, uitzendkantoren en veel softwarehuizen tonen de weg. Daar bestaat geen anonieme kapitaalverschaffer, noch een autoritaire gedelegeerd bestuurder. Een soort van eedverbond schuift de doelstellingen naarvoor en houdt het bedrijf tezamen. Wat er gebeurt als zo'n onderneming een "normaal" kapitalistisch bedrijf wordt, konden we zien bij de overname van Salomon Brothers. De toplui vetrokken en de overnemer kocht een lege schelp. (Auteur Lester Thurow in Wirtschaftswoche van 7 maart)De productiebedrijven hebben hun overbodige arbeidsplaatsen al lang weggerationaliseerd. Vele dienstenbedrijven beginnen er pas mee. (...) Zo straffen de banken hun netwerk van agentschappen en zetten ze aan de balie meer techniek dan personeel in. (Conjunctuuranalyst Johannes Lapré in het Duitse weekblad Focus van 11 maart)