De noodzakelijke veranderingen zullen gepaard gaan met grote fricties. Maar ik houd me vast aan het hoopvolle scenario, want het alternatief is de complete desintegratie. Als je mensen er niet kunt van overtuigen dat de oude structuren niet meer voldoen, dan wordt het heel lastig. Dan blijven ze de veranderingen in bijvoorbeeld de sociale zekerheid beschouwen als afbraak. Ze zouden moeten inzien dat de afbraak samengaat met het scheppen van ruimte voor nieuwe structuren, een nieuwe samenhang. Maar dat is een moeilijke boodschap. Om die over te dragen, heb je aansprekend leiderschap nodig, met als instrument een sterke staat.
...

De noodzakelijke veranderingen zullen gepaard gaan met grote fricties. Maar ik houd me vast aan het hoopvolle scenario, want het alternatief is de complete desintegratie. Als je mensen er niet kunt van overtuigen dat de oude structuren niet meer voldoen, dan wordt het heel lastig. Dan blijven ze de veranderingen in bijvoorbeeld de sociale zekerheid beschouwen als afbraak. Ze zouden moeten inzien dat de afbraak samengaat met het scheppen van ruimte voor nieuwe structuren, een nieuwe samenhang. Maar dat is een moeilijke boodschap. Om die over te dragen, heb je aansprekend leiderschap nodig, met als instrument een sterke staat. (H.H.F. Wijffels, voorzitter van de hoofddirectie van Rabobank en lid van de Strategische Beraadsgroep van het CDA/christen-democraten, in Vrij Nederland van 24 februari)Niet behoren tot de groep landen die als eerste kunnen toetreden tot de eengemaakte munt is niet zo dramatisch als men dat gewoonlijk doet voorkomen. Toetreden hoeft ook niet in tijden van lage investeringen, hoge intrestvoeten en gebrek aan geloofwaardigheid : die zaken hangen in werkelijkheid af van de coherentie van de economische politiek en van de groei (...) De economisten kijken niet naar de theorie en de gegevens, maar enkel naar de economist in het machtscentrum. Misschien omdat wij ons allen bekeerd hebben tot ambtenaren van een openbare instelling, nationaal of supranationaal, in wiens schoot je kan schuilen voor de koude wind. (Juan Urrutia in El Pais van 23 februari 1996)Door haar overgrote bezorgdheid voor Oost-Europa, de twijfels of er wel een monetaire unie zou kunnen worden gevormd tegen 1999 en het spook van de werkloosheid, deed de Europese Unie jarenlang aan navelstaarderij. Maar ondertussen is de Europese handel met Azië belangrijker geworden dan die met de VS 23,2 % tegenover 17,4 % in '94 terwijl slechts 1 % van Europa's buitenlandse directe investeringen op Azië is gericht. Europa heeft met uitzondering van die enkele multinationals die er al vele decennia actief zijn de Oost-Aziatische "boom" van de voorbije 15 tot 20 jaar grotendeels aan zijn Japanse en Amerikaanse rivalen overgelaten. (Columnist Mr. Wain in The Wall Street Journal Europe van 26 februari)Met het kapitalisme zou er heel goed te leven zijn als er niet zoveel reclame voor nodig was. Het oeverloze geteem en geslijm op de advertentiepagina's, het ongevraagde gezeur en gejengel op de radio, de opgejutte blijdschap op de buis, kortom die hele ordinaire kermis die aan het eind van deze eeuw kennelijk nodig is om een product te verkopen, zorgt ervoor dat steeds meer weldenkende mensen met een grote boog om de vrije markt heen lopen. (Socioloog Jaap Boerdam in NRC-Handelsblad van 17 februari)De staatshoofden van de Europese Unie komen volgende maand samen in Turijn. Maar met welk doel ? In december 1995 te Madrid zou men "de Europese Unie afstemmen op de huidige realiteit en de eisen van morgen". Een gemeenplaats die moet verhullen dat de politici het zelfs niet eens zijn over die "realiteit en de eisen van morgen". Die logica is typisch voor de hele geschiedenis van de EU : creëer eerst een institutioneel kader en automatisch volgt daaruit wel de politieke wil. In Turijn zal deze mythe worden misbruikt ten voordele van een strakker gemeenschappelijk Europees veiligheids- en buitenlands beleid. Het argument is dat Europa nooit zal meetellen in de wereld als het niet als blok handelt. Dat is evenwel de geschiedenis op haar kop. Allianties worden gevormd als men gemeenschappelijke vitale belangen heeft niet omgekeerd. (The Times, 23 februari 1996)Robert Maxwell was niet geschikt om een ter beurze genoteerde onderneming te leiden ? Waarom ? Omdat hij loog, de cijfers manipuleerde, zijn winsten opblies ? Ach kom, dat soort dingen gebeurt dag en nacht in the City. Wie trok zich trouwens een moer aan van die leugenachtigheid in een man die het lef had om duizenden vakbondsleden aan de deur te gooien, de vrijgevigheid had van champagnefuiven in de duurste hotels en de ijdelheid om de meest invloedrijke krant van Labour, de Daily Mail, te ruïneren ? ( Paul Foot in een boekbespreking van "Maxwell, The Final Verdict", in The Spectator van 17 februari)Twee eeuwen Amerikaanse geschiedenis en cultuur impressioneren de Japanners met twee millennia ononderbroken geschiedenis in het geheel niet. Meer nog, ze zijn geschandaliseerd door die multiculturele en multitechische samenleving waarvan ze de identiteitscrisis betreuren. Dat betekent dat het Westen in hun ogen alleen samenvalt met Europa, waar denkers en volkeren onophoudelijk mens en samenleving in vraag hebben gesteld in tegenstelling tot de Japanse eerbied voor hiërarchie en traditie. Nochtans wil Japan met dat Europa een dialoog aangaan in zijn zoektocht naar een universele cultuur voor het derde millennium. Meer dan Europa opgeslorpt door zijn eigen mutaties en problemen ervaart Japan de hoogdringendheid ervan (René Servoise, ere-ambassadeur van Frankrijk, in Le Moci van 22 februari)Buchanan zal zijn republikeinse rivalen in een meer interventionistische richting duwen. Niet dat Bob Dole Buchanans voorstellen om 10 % importtaks te heffen op Japanse producten zal overnemen. Noch zal Lamar Alexander het belang van buitenlandse investeringen voor de werkgelegenheid (zoals hij bewees als gouverneur van Tenneessee) niet langer benadrukken. Maar het betekent wel dat we zullen evolueren naar de harde aanpak van onze handelspartners. Ook zal er meer gepleit worden tegen soevereiniteitsoverdrachten aan internationale organisaties, zoals de Wereldhandelsorganisatie. Er zullen geen Naftas meer komen, noch concessies die de succesvolle Uruguay-ronde van de Gatt-onderhandelingen mogelijk maakten. (De Amerikaanse analist Irwin Stelzer in The Sunday Times van 25 februari)We hebben vandaag een recordwerkloosheid van 3,4 procent. Vergeleken met Duitsland is dat weinig. Maar door de speciale vertrouwensband tussen ondernemers en werknemers vermijden we in Japan eventuele ontslagen. Tellen we echter deze verdoken werkloosheid binnen de ondernemingen erbij, bereiken we een werkloosheidsgraad van bijna 8 procent. Dit is voor ons een zeer ernstig probleem. (Toyota-voorzitter Shoichiro Toyoda in Der Spiegel van 19 februari)Terwijl Jacques Chirac en Helmut Kohl aan de monetaire unie bouwen, dreigen ze te worden overspoeld door de golven van de wereldcompetitie. Uit The Times, 23 februari 1996.