Makkelijk leesbaar is het werk van Ed Ruscha niet. Dat is ironisch, want de Amerikaanse conceptuele fotograaf, schilder en grafisch vormgever beschouwt de samenleving als een cluster van geschreven boodschappen die op diverse manieren ons leven ...

Makkelijk leesbaar is het werk van Ed Ruscha niet. Dat is ironisch, want de Amerikaanse conceptuele fotograaf, schilder en grafisch vormgever beschouwt de samenleving als een cluster van geschreven boodschappen die op diverse manieren ons leven en ons landschap vormgeven. Taal, letters, beeld, betekenis: het zijn essentiële elementen voor de interpretatie van zijn werk, dat met één been in de popart staat. Ook de National Gallery in Londen werkt over dat idee. Het museum kiest een bijzonder uitgangspunt voor zijn Ruscha-expo. Die vertrekt van een schilderijencyclus van Thomas Cole uit de jaren 1833-1836 over het ontluikende Amerika. Ruscha geeft de heroïsche fictieve landschappen van Cole weerwerk met ironische kunst, die alludeert op de teloorgang van de Amerikaanse beschaving. Het idee van de romantische ruïne zit ook in het werk van Cole. Maar Ruscha toont wat er van dat fictieve beeld is geworden: ongebreidelde industrialisatie, die in de twintigste eeuw in de Verenigde Staten banale stadslandschappen heeft doen ontstaan. De imperialistische romantiek van Cole kreeg 180 jaar later een realitycheck in Ruscha's kille doemschilderijen.