Deze keer was er geen mirakel. De Amerikanen waren op alle gebieden superieur en domineerden de 43ste editie van de Ryder Cup, die werd gespeeld op Whistling Straits in Wisconsin. Na vier van de vijf recentste edities te hebben verloren, haalde het Amerikaanse team het deze keer met 19-9. Een analyse van een voorspelbare overwinning.
...

Deze keer was er geen mirakel. De Amerikanen waren op alle gebieden superieur en domineerden de 43ste editie van de Ryder Cup, die werd gespeeld op Whistling Straits in Wisconsin. Na vier van de vijf recentste edities te hebben verloren, haalde het Amerikaanse team het deze keer met 19-9. Een analyse van een voorspelbare overwinning. Voor een keer bevestigde de Ryder Cup alle rationele voorspellingen. Met niet minder dan acht spelers in de top tien van de wereld begonnen de Amerikanen als favorieten. Hun superioriteit bleek ook al snel na de eerste wedstrijden. Dustin Johnson en zijn maats waren zeer sterk in alle onderdelen van het spel en domineerden de duels vanaf de eerste dubbelwedstrijden op vrijdag. De Amerikaanse kapitein Steve Stricker had gekozen voor een jonge en met niet minder dan zes rookies relatief onbekende line-up. Dat bleek een juiste keuze te zijn. De Amerikaanse spelers liet hun ego en onderlinge rivaliteit thuis en werkten samen als een team. In tegenstelling tot Stricker had de Europese kapitein Padraig Harrington gekozen voor een behoudende aanpak en dus een klassiek en ervaren team. Alleen liep de machine deze keer hopeloos vast, net zoals de swing van Rory McIlroy. De Noord-Ier was onherkenbaar. Zelfs de Brit Ian Poulter, de drijvende kracht achter de meest onwaarschijnlijke comebacks van de Europeanen (denk maar aan Medinah 2012), was machteloos en kon het tij niet keren. Het viel op hoe de Europeanen er op geen enkel moment leken in te geloven. Alsof ze zich al voor de eerste afslag hadden verzoend met de nederlaag. Terwijl andere kapiteins als Jose-Maria Olazabal of Thomas Bjorn een winnaarsmentaliteit hadden gecreëerd, slaagde Harrington er niet in om het moreel op te krikken en gretigheid in het team te stoppen. De Ryder Cup wordt gespeeld als een team, maar ook de individuele statistieken zijn interessant. Voor de Amerikanen haalde Dustin Johnson vijf overwinningen binnen. Collin Morikawa (drie overwinningen, één keer gelijk) zorgde voor het halve punt dat de overwinning opleverde. Aan Europese zijde waren de Spanjaarden Jon Rahm en Sergio Garcia de productiefste spelers in het dubbelspel, maar moe gestreden verloren ze in het enkelspel. Paul Casey, Matthew Fitzpatrick en Bernd Wiesberger verloren al hun partijen. De volgende editie van de Ryder Cup vindt in 2023 plaats op het parcours van de Marco Simone in de Italiaanse hoofdstad. Europa heeft twee jaar om die confrontatie voor te bereiden. Meer dan ooit lijkt een generatiewissel noodzakelijk. Een van de kandidaten is Thomas Detry. Onze landgenoot kon zich dit jaar niet kwalificeren, maar kan de komende maanden blijven groeien om zo de derde Belgische speler in de Ryder Cup te worden.