Door Pieter van Doveren/Foto's: Jan Coudron
...

Door Pieter van Doveren/Foto's: Jan CoudronAndré Buyens stamt uit een horecageslacht. Zijn ouders openden decennia geleden, schuin tegenover Maroon, het hotel-restaurant Hostellerie Le Fox. De zonen André en Stéphane Buyens namen de zaak in De Panne over en verdeelden de taken: André in de zaal en Stéphane aan het fornuis. Zij brachten Le Fox naar de absolute gastronomische top van de Vlaamse kust. André Buyens groeide uit tot een bekwame sommelier, maar miste de keuken. Daarom verhuisde hij eerst enkele straten verder naar de Braise, waar hij de alledaagse Belgische keuken een extra dimensie bezorgde door mediterrane en oosterse accenten te leggen. Omdat hij het huis niet kon kopen, is er sinds 15 juni 2006 Maroon. André had een concept in gedachten en toen het vroegere familiehotel Le Président vrijkwam, greep hij zijn kans. Van onder het stof kwam Maroon, wine & dine. De naam staat voor 'kastanjebruin' in het Engels en dat is de overheersende kleur van de actuele inrichting. Maroon is een hedendaags avondrestaurant dat open is van 19.00 tot 1.00 uur. Bij het begin van de avond verschijnt een traditionele cliënteel, die in de loop van de avond wordt vervangen door nachtraven en mensen die in de horeca bedrijvig zijn en na het werk nog iets komen eten. Met de smakelijke gerechten op de spijskaart kan je vele kanten op en de prijzen zijn redelijk. Het repertoire is ingedeeld in 'tapas', 'salads & entrées', 'pasta e basta', 'mare nostrum' (vis), 'meat & greet' (vlees) en 'fusion corner'. De spijskaart krijgt ondersteuning van een wereldse wijnkaart met een tachtigtal verschillende flesjes, ingedeeld volgens prijs. In Maroon drink je bij voorkeur grote flessen, want de klant betaalt de aankoopprijs plus een vaste winstmarge van 15 euro, plus btw. Luzine is met wat zoeken te vinden op de eerste verdieping, achter in de oude conservenfabriek van Marie Thumas in Wilsele. Je deelt de buitendeur met de bezoekers van de sportzaal, met rockmuzikanten op weg naar hun repetitielokaal, grafische vormgevers en andere medewerkers van de jonge bedrijfjes in het industriële gebouw. Achter een rolluik is een door kaarsen verlichte donkere gang en een glazen deur. Achter de deur ontvouwt zich een prettige verrassing: te midden van een intieme, in Sherlock Holmesstijl ingerichte eetzaal wordt sfeervol en op niveau getafeld. Het contrast met de buitenwereld geeft dit gebeuren een clandestien sfeertje. Er is een menu, dat afhankelijk van het aantal gekozen gangen 40, 50 of 60 euro kost. Baas en chef-kok Jeroen Meus, ook bekend van televisie, heeft rust gevonden en geniet weer van het beroep van kok. Meus is niet de slechtste onder de Vlaamse celebrity chefs: hij heeft nog contact met de aarde en sterallures zijn hem vreemd. Ruim een jaar na de start van zijn restaurant en de commotie die dat heeft teweeggebracht, is Meus opnieuw oprecht tevreden. Hij heeft zijn kookstijl gevonden en dat heeft veel te maken met de juiste gemoedsrust. Hij hinkt niet meer achter trends en allerlei conceptuele toestanden aan, maar kookt gewoon een lekker potje met eerlijke producten van deze aarde. Hij loopt warm voor culinaire klassiekers zoals tong en kop van kalf met tomaten en madera, waarbij hij een lekkere coquille en wat lardo brengt of hij adopteert kreeft met granny smithappel, een creatie van de gepensioneerde Ludo Tubée (Belle Epoque). Virginie en Christian Vanhée stonden aan de basis van succesvolle wijnrestaurants als Soho, Chelsea en het diner- en loungerestaurant Tribeca. Christian Vanhée is een kunstschilder die door zijn artistieke gaven op een verrassende manier ruimtes weet in te richten. Met Blue Chocolate heeft hij opnieuw een aantrekkelijk product in de markt gezet. Het nieuwe eethuis bevindt zich aan het Sint-Jobplein in Ukkel, op het gelijkvloers van een rijtjeshuis. Blue Chocolate was een onmiddellijk succes en dat heeft te maken met de gewijde loungeambiance, veroorzaakt door warme chocoladekleurige tinten, de abstracte decoratieve panelen van eigenaar Christian Vanhée, een goede sfeerverlichting, de comfortabele bruinlederen armzetels, de natuurhouten tafels en de gepaste muziek. Om optimaal te relaxen is er een cordon aimabele jongedames, die bezoekers met een brede lach in het Frans tegemoet treden. Voor dit project kreeg de keuken wat meer aandacht dan bij eerdere initiatieven van Vanhée. David Duvivier, voormalig patron en chef-kok van het Brusselse restaurant Double D, werd aangetrokken om de keuken te leiden. Zijn persoonlijke, wereldse bereidingen zijn exotisch geparfumeerd. De wijnkaart is beperkter dan in vorige restaurants en de prijzen zijn redelijk. Men behaagt de bezoekers door negen coup-de-coeurwijnen beschikbaar te stellen per glas, in pichet van een halve liter of per fles. Pieter Clement is 22 jaar en opende met vriendin Cleo Deneckere in december 2006 in het ouderlijk huis van moeder een eigenzinnig eethuisje. Het huis ligt aan de kerk van Oostvleteren. De deur gaat alleen na reservatie van het slot en bezoekers zijn verplicht om te eten wat de pot schaft. Pieter Clement volgde beroepsschool in Koksijde, werkte bij Boyer, Vier Koningen en Oud Sluis. Restaurant Pieter Clement heeft geen spijskaart en geen wijnkaart. In de week serveren ze hier uitsluitend een lunchmenu voor 40 euro (55 euro met wijnen), dat 's avonds met één gerecht wordt uitgebreid en dan 50 euro (65 euro met wijnen) kost. In het weekend komt er nog een gerecht bij, en dan komt de formule met wijnen op 80 euro. Aperitieven doet men in de salon voor het haardvuur. Het voormalige, 200 jaar oude weeshuis werd op een originele manier in vrolijke, hedendaagse barok heringericht. Samen met de firma Massant werden de meubels ontworpen. Bloemist Geert Pattyn zocht de luchters uit, die hij met pluimen en droogbloemen ophemelde. Er zijn twee intieme eetvertrekken, de blauwe en de zwarte met ieder slechts enkele tafels. Eten in restaurant Pieter Clement is intiem en select. SO restaurant-lounge is een trendy en grootstedelijk project. Het is een opvallend geslaagde realisatie van Eddy Pycke en Luc Van der Stockt. De compagnons zijn allesbehalve beginners: de twee staan aan de basis van succesvolle restaurants als Allegro Ma Non Troppo in Aalst, waar mensen al vijftien jaar in de rij staan om bij kaarslicht te eten in een behaaglijk huiskamersfeertje. Daarna kwam Allegro Moderato met de opgesmukte pracht en praal van een monumentaal pand aan de Gentse Korenlei. SO heeft zijn onderkomen in een eclectisch gebouwde burgerwoning uit het begin van de vorige eeuw. Het hoekhuis met overdekte inkom werd radicaal onder handen genomen. SO weet te epateren door de luxueuze en wereldse lounge- inrichting. Op het gelijkvloers is er een brasserie; op de eerste verdieping een loungebar. Om amokmakers buiten de deur te houden, staat er in het weekend een portier voor de deur. Binnen geniet men van de mooi gedekte tafels en het knappe designbestek. Verzorgde jongens staan in voor de bediening. Hun habijt in zwart en bruin stemt overeen met de tinten van het decor. De verlichting is een wereldprimeur en kwam tot stand door een samenwerking met verlichtingsadviseur Tom Claeys. De luchters en lampen zijn exclusieve ontwerpen uit Swarovskikristal, die vanuit het plafond worden verlicht en voor een feeërieke ambiance zorgen. In het restaurant zijn de muren bedekt met bont. De ruimte werd in compartimenten ingedeeld door middel van verlichte koordjesgordijnen. De schemerige loungebar op de eerste verdieping geeft uit op een riant bootterras, vanwaar men vanuit kunstlederen zitbanken over het Vredeplein en de stad uitkijkt. De spijskaart is gevarieerd en vermeldt zowel Belgische evergreens als mediterrane en Aziatische bereidingen. Het kosmopolitische repertoire krijgt ondersteuning van een wereldwijnkaart.