Eerst stegen de lonen meer dan verwacht, daarna stak inflatie de neus aan het venster in de Verenigde Staten. Het is allemaal nog pril en broos, maar voor het eerst sinds lang hoopt zich onder de Amerikaanse economie wat inflatoire druk op.
...

Eerst stegen de lonen meer dan verwacht, daarna stak inflatie de neus aan het venster in de Verenigde Staten. Het is allemaal nog pril en broos, maar voor het eerst sinds lang hoopt zich onder de Amerikaanse economie wat inflatoire druk op. Voor beleggers is het wennen aan het nieuwe regime van milde reflatie. Aanvankelijk schrokken ze en stuurden ze de beurzen 10 procent lager, om zich de voorbije dagen te hervatten. Inflatie is het zout op de aardappelen van de beleggers. Een beetje is heerlijk, te weinig is smakeloos en te veel is vergif. Beleggers beginnen zich daarom zorgen te maken over het vervolg van de cyclus en over de reactie van de Amerikaanse centrale bank (de Fed). De werkloosheid in de Verenigde Staten is gedaald tot het laagste peil in bijna twintig jaar, zodat verdere loonstijgingen niet meer uit de vergelijking kunnen worden geschrapt. Beleggers kijken ook met argusogen naar de begrotingsplannen van president Donald Trump. Een expansief begrotingsbeleid in deze fase van de cyclus zal eerder een scheut inflatie dan een portie groei oogsten. Kortom, het risico op oververhitting van de Amerikaanse economie neemt toe, wat de Fed zou verplichten te blussen met een geldbeleid dat krapper is dan beleggers vandaag voor lief nemen. In het slechtste geval is een recessie het eindstation van die cyclus, en in dat scenario was het beurstumult van de voorbije weken een generale repetitie voor de Grote Correctie. Vergeet niet dat de waarderingen, zeker op de Amerikaanse beurzen, best pittig zijn en dus kwetsbaar voor tegenslagen, zoals hogere rentevoeten of een recessie. De gerenommeerde hefboomfondsgoeroe Ray Dalio zet grof geld in op dalende beurzen. Maar al hebben beleggers een gezonde en verteerbare rentestijging aan hun been, dan tekent zich aan de horizon nog geen recessie af in de Verenigde Staten. De expansie is zeker in de Verenigde Staten met haar 8,5 jaar op respectabele leeftijd, maar er zijn nog geen signalen dat de conjunctuur binnenkort het loodje legt. Recessies vallen ook niet zomaar uit de lucht. Er is een ernstige tegenslag of crisis nodig om de economie van de rails te duwen. Een sterke stijging van de olieprijs is een van de meest te duchten moordenaars van een expansie. Bijna elke naoorlogse westerse recessie werd voorafgegaan door een olieschok. Ook zeepbellen op de financiële markten zijn vaak de voorbode van een recessie. De implosie van de aandelenzeepbel in 2000 en vooral de crash van de Amerikaanse huizenmarkt in 2007 liggen nog vers in het geheugen. De beschuldigende vinger kan wijzen naar menselijke fouten, zoals een te roekeloos beleid van de Amerikaanse centrale bank als aanjager van de zeepbellen. "Geen enkele naoorlogse economische expansie is gestorven van ouderdom, de Fed heeft ze allemaal vermoord", zei de econoom Rudi Dornbush ooit. Fed-voorzitter Alan Greenspan kreeg eerst veel lof voor het soepele geldbeleid in de jaren negentig, omdat hij als een van de weinigen zag dat productiviteitswinsten de inflatie aan de ketting zouden houden. Maar later werd Greenspan van zijn sokkel gehaald, want datzelfde soepele beleid zou mee aan de basis hebben gelegen van de huizenzeepbel. Ook over Fed-voorzitter Janet Yellen zal de geschiedenis nog moeten oordelen. Ze krijgt vandaag lof omdat ze begreep dat de lage werkloosheid niet snel inflatie zou baren, doordat veel Amerikanen nog moeten terugkeren naar de arbeidsmarkt. Het lot van Greenspan kan haar nog te beurt vallen als de aandelen- of obligatiemarkten straks crashen wanneer haar opvolger, Jay Powell, bruusk de rente moet optrekken. Beleggers tasten nog in het duister over hoe het nieuwe regime van Jay Powell zal reageren op het nieuwe reflatieregime in de economie. Zal hij rekening houden met de capriolen op de financiële markten bij het uitstippelen van het geldbeleid, of zal hij mordicus de inflatie te lijf gaan als dat nodig is? Voor de beurzen kan het een wereld van verschil maken.