Zes jaar geleden kreeg Griekenland voor het eerst een internationale reddingsboei toegeworpen. Die verjaardag wordt gevierd met nog eens een rondje diplomatiek armworstelen tussen Athene en zijn geldschieters. Het scenario is bekend: zonder vers geld gaat Griekenland failliet, wat Europa gebruikt als stok om de Grieken tot hervormingen en besparingen te dwingen.
...

Zes jaar geleden kreeg Griekenland voor het eerst een internationale reddingsboei toegeworpen. Die verjaardag wordt gevierd met nog eens een rondje diplomatiek armworstelen tussen Athene en zijn geldschieters. Het scenario is bekend: zonder vers geld gaat Griekenland failliet, wat Europa gebruikt als stok om de Grieken tot hervormingen en besparingen te dwingen. Om een nieuwe schijf 'noodhulp' los te weken, stemde het Griekse parlement afgelopen weekend in met een pensioen- en belastinghervorming. Het werk is daarmee niet af. Er blijven nog een hoop hervormingen nodig om de Griekse economie de eenentwintigste eeuw binnen te loodsen. Maar je kunt niet beweren dat de Grieken de buikriem nog niet hebben aangehaald. De gemiddelde Griek is een derde armer dan voor de crisis, waarmee hij een grotere inspanning leverde dan de andere Europeanen.Die inspanningen ten spijt, is de schuldgraad opgelopen tot 180 procent van bruto binnenlands product. Logisch, omdat de noemer in die breuk - de economie - blijft krimpen. De Griekse schuld is onhoudbaar en zal ook nooit volledig worden terugbetaald. Een schuldherschikking - of zelfs een gedeeltelijke schuldkwijtschelding _ is dus onvermijdelijk. Die ongemakkelijke waarheid moet Europa eindelijk onder ogen durven te zien.Want vergis u niet, de Griekse kwestie is ook ons probleem. Zolang er geen duurzame oplossing voor die schuldenberg is, blijft de onzekerheid over de toekomst van de eurozone knagen, wat nefast is voor investeringen en dus onze economie. Bovendien is Griekenland de grens van Europa in een bijzonder woelige regio. We kunnen ons daar geen failed state veroorloven, getuige de vluchtelingencrisis.Het is daarom tijd de principiële stellingnames te verlaten en te werken aan een duurzame oplossing die garanties biedt dat we ons over vijf jaar niet in dezelfde situatie bevinden. Maar het moet ook een oplossing zijn die de Grieken een uitweg biedt. Dan hoeven we niet meer elk jaar naar dezelfde slechte soap te kijken, waarvan de afloop toch al vaststaat.